Palestijnen teren op hulpgelden, investeren niet maar souperen alles op

De Palestijnse bedelstaat van Mahmoud Abbas & Co

FEIT: Slechts een fractie van de hulpgelden van de Amerikaanse en West-Europese belastingbetaler die aan de Palestijnse Autoriteit worden gedoneerd, bestemd voor de Arabieren in de Gazastrook en in Judea & Samaria, bereikt effectief de noodlijdende Palestijnen. Het overgrote deel verdwijnt in de zakken van de corrupte PA-leiding en de terreurindustrie van Hamas.

Meer dan 60% van het BNP (Bruto Nationaal Product) van de Palestijnse Autoriteit, is geld dat afkomstig is uit de staatskassa van de Verenigde Staten, de Europese Unie, de Verenigde Naties, de Wereldbank en anderen landen, althans volgens een studie die werd uitgevoerd door de economische analist Eyal Ofer in samenwerking met Adam Roiter, de directeur van het adviesbureau Financial Immunities.

Uit de bevindingen van de studie, blijkt dat tijdens de jaren 2009 en 2010 de afhankelijkheid van donaties van de Palestijnse Autoriteit is toegenomen, met een groei van 20% in donaties, van in totaal ongeveer 3,96 miljoen dollar per jaar. Het onderzoek geeft aan, net zoals overigens ook de OESO-rapporten dat doen, de gestaag toenemende afhankelijkheid van de Palestijnse Autoriteit over donatie fondsen. Dat plaatst uiteraard grote vraagtekens achter de leefbaarheid van een onafhankelijke Palestijnse staat.

In feite ontvangt het Palestijnse volk het grootste bedrag aan donaties wereldwijd. Voor elke Palestijnse burger ontvangt de PA jaarlijks een gemiddelde van 1.000 dollar, wat neerkomt op een gemiddelde van 2.000 ILS (ongeveer 560 dollar) per gezin, per maand. De gegevens versterken de bewering dat er geen Palestijnse economie bestaat en dat in werkelijkheid bijna alles uitsluitend overleeft dankzij de steun van de donatie-industrie.

Uiteraard kan een economie helemaal worden opgebouwd uit donaties – indien deze fondsen worden besteed aan ontwikkeling, productie en infrastructuur, maar dat is hier helaas niet het geval. Roiter verklaarde:

De donaties gaan naar de verankerde overheidsinstellingen in plaats van naar de ontwikkeling van infrastructuur, industrie, menselijk kapitaal, enz. Wat we we hier zien is een bedelstaat [schnorrer country], zonder dewelke het niet bestaat.

Ofer en Roiter merken op dat sinds 2000 – toen de koers van donaties 10,47 % van het totale BNP besloegen – er een gestage toename is geweest in de omvang van buitenlandse donaties. De meest significante impuls begon in 2007, onmiddellijk nadat Hamas de macht in de Gazastrook had veroverd en volgend op de bewering van de Palestijnse Autoriteit dat het meer geld nodig had om haar regering in stand te houden.

Helemaal geen industrie
De Palestijnse oud-premier Salam Fayyad rekende op zijn connecties met het Internationaal Monetair Fonds, evenals zijn ‘westerse’ retoriek tegengesteld aan transparantie, door de bouw van overheidsinstellingen en door te beletten dat monopolisering van de markt hem geholpen zou kunnen hebben met het werk van fondsenwerving.

Echter, volgens de studie, geven de feiten op de grond aan dat het overheidsapparaat en de internationale hulporganisaties de groei van het bedrijfsleven belemmeren, terwijl de donaties worden gebruikt om de regerende partij aan de macht te houden in plaats van een aparte economie op te richten die niet afhankelijk is van buitenlandse bouwen donaties.

Ofer en Roiter zijn niet de enigen die wijzen op deze zorgwekkende ontwikkeling. Een bijtend artikel dat werd gepubliceerd in het Britse dagblad The Guardian afgelopen november, beweert dat NGO’s de synoniemen zijn geworden van corruptie en incompetentie, zinspelend op de internationale donoren die volgens de krant beweren dat de Palestijnse economische ontwikkeling wordt gedwarsboomd door overinflatie van de hulpindustrie zonder dat er naar oplossingen wordt gezocht op lange termijn.

De laatste studie versterkt dit argument, wijzend op het ontbreken van een industriële sector in de Palestijnse Autoriteit. “Het mankeert de werkgevers aan het vermogen of aan de wil om zich te engageren in de industrie of in de ontwikkeling, omdat zij niet kunnen concurreren met de salarissen van overheidsinstellingen en die van de hulpverleners op de grond,” zei Ofer eraan toevoegend dat “In werkelijkheid is hun economie uitsluitend gebaseerd op de handel in diensten.”

Zelfs subsidies die speciaal werden ontworpen voor “projecten” in de Palestijnse Autoriteit, worden slechts gedeeltelijk aangewend voor hun oorspronkelijke doel, beweerde Ofer. Echter, volgens Roiter heeft Israël er belang bij dat de PA zich versterkt ten overstaan van de Hamas – en kan het beleid van de PA op de lange termijn gevaarlijk worden:

Zonder de donaties zal de economie van de Palestijnse Autoriteit in elkaar storten en dit zal op haar beurt een negatieve weerslag genereren op de veiligheid van de inwoners van Israël. De fondsen verdwijnen in de zakken van de bureaucratische echelons en naar het monsterlijke administratieve apparaat dat zich vooral bezighoudt met de toewijzing van middelen en fondsenwerving. Overheidsdiensten draaien voor rekening van het bedrijfsleven, dat daardoor volledig tot stilstand komt – in plaats van zich ernaast te ontwikkelen.

De studie toont ook aan dat, terwijl de Palestijnse premier opschept tegenover buitenlandse instellingen over de reikwijdte van de inning van de belastingen in de PA, vergeet hij te vermelden dat 77% van alle belastingen worden geïnd door het Israëlische ministerie van Financiën als onderdeel van een gezamenlijke overeenkomst tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit. Die transfers omvatten de laatste keer meer dan 5 miljard NIS (circa 1,4 miljard dollar) per jaar, wat neerkomt op ongeveer een derde van de jaarlijkse begroting van de PA.

De auteurs besluiten hun studie met het grimmige vooruitzicht – het financiële en politieke belang van de Palestijnse Autoriteit is best verenigbaar met die van Israël – een volledige stilstand achter de valse schijn van “vooruitgang”:

De PA mag dan de schijn ophouden dat ze haar verantwoordelijkheid zou opnemen, maar doet niets om een mogelijk scenario van een economische ineenstorting te voorkomen, omdat het makkelijker is om te leven op kosten van iemand anders.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Gil Kol “Research: PA highly dependent on aid” van 16 januari 2010 op de site van Ynet News

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.