Het kan overal gebeuren: het Franse syndroom

De denkwijze van veel Amerikaanse joden kan worden samengevat als: we zijn veilig in Amerika. Amerika is goed voor joden en is sterk tegen antisemitisme. Deze mentaliteit is niet alleen dodelijk en vals, het is eerder gebeurd.

In 1939 veroverde Hitlers Duitsland Polen, het begin van de Tweede Wereldoorlog. Engeland en Frankrijk sloten zich aan bij de strijd tegen de nazi’s. Amerika sloot zich pas in 1941 bij de geallieerden aan na de Japanse aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941.

Langzaam, in de loop van twee jaar, brachten de nazi’s de Europese landen op de knieën; Noorwegen, Nederland, Denemarken, om er maar een paar te noemen, werden gemakkelijk verslagen. Ten slotte, in 1940, kwamen ze bij de grenzen van Frankrijk toen ze Luxemburg veroverden, het land dat Duitsland en Frankrijk geografisch gescheiden hield.

De Franse burgers – vooral de Joodse burgers – begonnen in paniek te raken toen Frankrijk Duitsland ontmoette in een hevige strijd aan de grens. Mensen begonnen te twijfelen aan de kracht van het Franse leger en sloegen op de vlucht, terwijl vele anderen jammer genoeg bleven bij dezelfde denkwijze: ‘Frankrijk is sterk, Frankrijk is een democratie, ze zullen de Duitsers verslaan!’

Plaatje hierboven: Jonge joden in het doorgangskamp Drancy (Parijs), in 1942, na de razzia van ‘Vél d’Hiver’. Op 16 en 17 juli 1942 werden ongeveer 13.000 Joodse mannen, vrouwen en kinderen opgepakt en met stadsbussen naar het Vel d’Hiver sportstadion vervoerd. De gehele operatie werd verzorgd door Fransen, zonder ondersteuning van Duitse soldaten. Zelfs het busvervoer naar de concentratiekampen, werd door de Fransen geregeld [beeldbron: AFP]

Toen, in juni 1940, werd een nieuwe premier gekozen om de nieuw opgerichte Franse Vichy-regering te leiden, een nazi-marionettenentiteit: Maréchal (maarschalk) Philippe Pétain. Pétain stond in zijn jonge jaren bekend als maarschalk tijdens de Eerste Wereldoorlog, maar Frankrijk wist niet dat het zijn verkiezing was die hun ondergang zou zijn.

Maarschalk Pétain, een nazi-marionet, verspilde geen tijd om zich over te geven aan de nazi’s en hen een groter deel van Frankrijk te laten ‘bezetten’. Nu konden de nazi’s doen wat ze wilden met de Franse joden. Ze verzamelden ze en stuurden ze naar hun ondergang.

Slechts enkele weken na de Duitse bezetting voerde Pétain, onder Duits bevel, de antisemetische Neurenbergse wetten in, dezelfde wetten werden in 1935 in nazi-Duitsland aangenomen, waardoor Joden van werk werden verboden en hen werd gedwongen zich te ‘registreren’.

Rond dezelfde tijd werd het motto van Frankrijk – dat sinds de tijd van Napoleon Bonaparte – veranderd van ‘Vrijheid, gelijkheid, broederschap’ in ‘Werk, gezin, vaderland’. Nu waren de Franse Joden in groot gevaar. Het Franse verzet hielp veel joodse levens te redden, maar heel veel joodse levens gingen verloren.

Het Oog van de Storm
In onze tijd denken wij Joden misschien dat we veilig zijn. Een goede term om Amerika te definiëren is ‘Het Oog van de Storm’. Zoals velen wellicht weten, is het oog van een orkaan het midden van de storm en is het verrassend vredig en veilig – tenminste in vergelijking met de daadwerkelijke orkaan.

Maar terwijl de orkaan langzaam verder beweegt, bevinden degenen die net van de sereniteit van het oog genoten hebben zich nu in de razende storm. Men kan zeggen dat West-Europa na de emancipatie ‘Het Oog van de Storm” was voor Joden, maar tijdens de Holocaust verhuisde dat ‘oog’ naar Amerika, en ten slotte is het ‘oog’ naar zijn laatste rustplaats, Israël, verplaatst.

Maar we hebben geluk. Omdat het ‘oog’ deze keer langzaam lijkt te bewegen, en er nog tijd is om het naar zijn bestemming te volgen. We hopen dat Amerika niet een ander Frankrijk wordt. Maar zoals we weten, ‘herhaalt de geschiedenis zich’. En we kunnen niet zo zeker van onszelf zijn. We moeten voorzichtig zijn en leren van het verleden – en van de fouten die toen zijn gemaakt.

Plaatje hierboven: “Pak de zonnecrème schatje, de storm is voorbij!” Cartoon van Newsday Madness.


Bronnen:

♦ naar een artikel van David A. Frankel “It can happen anywhere: The French syndrome” van 25 december 2020 op de site van Arutz Sheva

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.