Israël’s vredesakkoorden tonen aan hoe abnormaal de behandeling van Israël is geweest

Plaatje hierboven: Normalisatie in coronatijden. Nationale veiligheidsadviseur Meir Ben-Shabbat deelt ‘elleboogstoten’ met een Emirati-functionaris voordat hij aan boord van het vliegtuig gaat dat op 1 september 2020 vertrok uit Abu Dhabi, Verenigde Arabische Emiraten [beeldbron: Nir Elias / Pool / AFP]

Israël heeft nu een vredesvliegtuig. Het vliegtuig is een El Al Boeing 737 en is genoemd naar de Israëlische stad Kiryat Gat.

Het is bekend geworden als het eerste Israëlische vliegtuig dat op 22 december naar Marokko vloog, aangezien Israël de betrekkingen met Rabat normaliseerde, en ook het eerste dat eind augustus naar de Verenigde Arabische Emiraten (VAE) ging.

De aanwezigheid van een El Al-vliegtuig in hoofdsteden in het Midden-Oosten is ongekend – net zoals het zien van Israëlische vlaggen woekert in Marokko, de VAE en Bahrein leek iets uit een parallel universum, waarin alle alomtegenwoordige bitterheid tegen Israël niet bestaan heeft.

Het nieuwe tijdperk van vredesovereenkomsten heeft al aangetoond hoeveel honger er aan beide kanten was naar deze overeenkomsten. Naar schatting 50.000 Israëli’s vlogen naar Dubai nadat de vluchten op 26 november begonnen waren.

Ik was een van de mensen die deze maand met een volle Fly Dubai-vlucht van Tel Aviv naar Dubai vloog, en het was opvallend hoe normaal het voelde. Deze normaliteit is natuurlijk, want Dubai is een stad met honderden nationaliteiten, waar mensen van over de hele wereld verblijven.

Hanukkah-vieringen onder de Burj Khalifa-wolkenkrabber deze maand lieten zien hoe Joodse feestdagen in het hele Midden-Oosten kunnen en moeten worden gevierd. In de afgelopen decennia is echter een gezamenlijke campagne geprobeerd om het acceptabel te maken dat niet alleen Israël geen relaties zou hebben met tientallen, meestal Moslimlanden, maar joodse religieuze uitingen zelf zouden op die plaatsen als taboe of ‘controversieel’ worden beschouwd.

Dit duidelijke verband tussen de Joden het gevoel geven dat ze niet welkom zijn en het niet hebben van betrekkingen met Israël illustreert hoe veel van de anti-Israëlische kruistocht van de afgelopen 70 jaar simpelweg een antisemitisch beleid is geweest.

Rapporten geven nu bijvoorbeeld aan dat Marokko Joodse geschiedenis op scholen zal onderwijzen. Dat is een positieve verandering. Het is echter ook buitengewoon dat de joodse geschiedenis niet al werd onderwezen in een land waar joden zo’n lange geschiedenis hebben. Hoe is dat mogelijk? Waarom was het acceptabel?

De acceptatie van het isolement van Israël en het uitwissen van de Joodse geschiedenis in het Midden-Oosten is een openlijke wond die de hele regio heeft getroffen. Het had nooit mogen gebeuren. Israël en enkele Arabische landen voerden in 1948 een oorlog en er zijn legitieme redenen waarom Palestijnen en hun aanhangers tegen het beleid van Israël waren.

Maar soortgelijke verschrikkelijke oorlogen, zoals die tussen India en Pakistan in 1948, resulteerden er niet in dat tientallen landen India niet erkenden of net deden alsof hindoes niet bestaan. Normalisatie en de aanwezigheid van diplomatieke betrekkingen zijn de meest fundamentele geopolitieke normen over de hele wereld.

Toch accepteerden zoveel politici, zoals de voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry, die aandrong op betrokkenheid bij Iran, blindelings het feit dat zoveel landen de banden met Israël niet normaliseerden.

De hele aard van het gesprek over Israël van de afgelopen decennia is aangetast door een situatie die inherent abnormaal was als normaal te aanvaarden. Het werd normaal op westerse universiteiten om over het bestaan ​​van Israël te debatteren en te pleiten voor een ‘eenstaat’-oplossing zonder zelfs maar de acht miljoen mensen in Israël en miljoenen Palestijnen te raadplegen.

In geen enkel ander geval ter wereld besluiten Amerikaanse universiteitsstudenten zelfverzekerd dat ze landen zullen uitwissen en ze in nieuwe ‘eenstaat’-oplossingen zullen veranderen, zoals het opnieuw creëren van Joegoslavië of Tsjechoslowakije zonder eerst de mensen in Slowakije en Kosovo te vragen.

Alleen als het om Israël gaat, werd het als vanzelfsprekend aangenomen dat mensen het bestaan ​​zelf zullen bespreken. Dit semi-genocidale debat is, net als het wissen van de joodse geschiedenis in landen als Irak, de plaatsen van waaruit de Talmoed is ontstaan, een brutale aanval op zowel de geschiedenis als internationale normen.

Nu worden lange jaren van dit misbruik gecorrigeerd met het nieuwe tijdperk van de betrekkingen tussen Israël, Marokko, de VAE, Bahrein en Soedan. De gebruikelijke voorspellingen van kommer en kwel zijn niet uitgekomen. Israëli’s kunnen in deze landen veilig zijn.

In plaats van het diepgewortelde antisemitisme en de manieren waarop Joodse feestdagen controversieel zijn gemaakt als ze in de meeste landen in de regio worden gevierd, zien we nu hoe landen de Joodse cultuur en geschiedenis omarmen.

Zo heeft het Crossroad of Civilisations Museum in Dubai nu brochures in het Hebreeuws. Koosjer eten wordt nu aangeboden in het Ritz-Carlton in Manama. Dit zijn symbolische veranderingen die boekdelen spreken over een nieuw normaal dat de onverdraagzaamheid uit het verleden uitbant. Het voelt alsof er een revolutie gaande is in het Midden-Oosten.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Seth J. Frantzman “Israel’s Peace Deals Show How Abnormal Israel’s Treatment Has Been” van 23 december 2020 op de site van Newsweek

Een gedachte over “Israël’s vredesakkoorden tonen aan hoe abnormaal de behandeling van Israël is geweest

  1. *Er zijn legitieme redenen warom de palestijnen tegen het beleid van Israel waren/zijn* en dát is nu precies de crux……die zijn er namelijk niet.

    Hadden in 1948 de Arabische landen niet gezamelijk ten strijde getrokken om de Joodse staat te vernietigen dan waren er géén palestijnse vluchtelingen met een opgedrongen ambitie om een volk te worden (iets wat ze nog steeds niet zijn) geweest en waren hun ‘legitieme rechten op die beroemde eigen staat er ook niet geweest.

    Toen in 1948 Jordanie met behulp v.d. Britten Judea & Samaria met militaire kracht veroverden & bezetten hadden ze tot 1967 alle kansen een staat op te richten voor de aldaar wonende mensen, toendertijd nog Jordaniers genoemd.

    Geen haar op hun hoofd die daaraan dacht. Niet in de toen omgedoopte W-Bank en niet in Gaza.

    Dus als ‘de palestijnen’ een schuldige willen voor hun lot, dan moeten ze zich vooral naar het Jordaanse koningshuis wenden…..die hebben gewed én verloren.

    *De abnormale behandeling van Israel*.
    Vraag is wanneer Joden en dus zeker een land vol Joden wél normaal werden behandeld.

    De vragen zij oneindig…..het antwoord kort & krachtig.

    J.O.O.D de 4 letters die werken als de rode lap op de stier.
    Niet uit te leggen maar wel een steeds trerugkerend feit.
    Want het is de aard van het beestje.

    Net als de krachtige stier heeft de Jood/Israeli niemand kwaad gedaan en tóch worden ze steeds aangevallen & vermoord.

    Wat dan weer álles zegt over het beestje:
    *De stierenvechter die zijn ware aard toont // de Internationale politiek

    *Het publiek dat toekijkt & juicht // de Internationale gemeenschap.

    *De stier die deze barbaarse behandeling moet ondergaan // de Jood-Israeli.

    Het is dan ook hoog tijd dat de mens van zijn fouten uit het verleden leert…….anders is hij inderdaad geen haar beter dan de stier, het sterke maar stomme dier.

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.