Christelijke antisemieten beschuldigden de Joden voor de moord van hun Verlosser

Plaatje hierboven: Arabische cartoon tijdens de Tweede Intifada (2000-2005). Christelijk geïnspireerd antisemitisme en anti-Israëlisme in één enkele cartoon: “Doodt Hem [Jezus] geen tweede keer!”

In 1965 publiceerde de Katholieke Kerk, als onderdeel van het Tweede Vaticaans Concilie, een langverwachte verklaring getiteld Nostra Aetate, die een nieuwe benadering bood van de kwestie van de Joodse verantwoordelijkheid voor de kruisiging van Jezus.

Het document stelde dat de moderne joden niet verantwoordelijk konden worden gehouden voor de kruisiging van Jezus en dat niet alle joden die ten tijde van de kruisiging leefden schuldig waren aan de misdaad.

Dit was een opmerkelijke stap voorwaarts in de geschiedenis van de christelijke houding ten opzichte van joden, aangezien de joodse schuld voor Jezus ‘dood lange tijd een spil is geweest van het christelijk antisemitisme.

Toch waren veel joden teleurgesteld. Ze hadden gehoopt dat de kerk zou zeggen dat de joden in feite geen rol hadden gespeeld bij de dood van Jezus.

Plaatje hierboven: In 71 v.C. wordt de Spartacus Revolte bloedig onderdrukt. Ongeveer 6000 rebellen worden op bevel van de Romeinse senator Marcus Crassus (115 – 53 v.C.) door Romeinse soldaten gekruisigd [beeldbron: screenshot uit de TV serie Spartacus, 2013]

Joden hadden geen motief om Jezus te vermoorden
Inderdaad, volgens de meeste historici zou het logischer zijn om de Romeinen de schuld te geven van Jezus ‘dood. Kruisiging was een gebruikelijke straf onder Romeinen, niet onder Joden.

Ten tijde van Jezus ‘dood legden de Romeinen een harde en wrede bezetting op het land Israël op, en de Joden waren af ​​en toe onhandelbaar. De Romeinen zouden reden hebben gehad om Jezus het zwijgen op te leggen, die door enkele van zijn volgelingen ‘Koning van de Joden’ was genoemd en die bekend stond als een joodse parvenu wonderdoener.

Joden daarentegen hadden geen motief om Jezus te doden. De verschillende facties van de Joodse gemeenschap in die tijd – Farizeeën, Sadduceeën, Essenen en anderen – hadden veel meningsverschillen met elkaar, maar dat bracht geen van de groepen ertoe om de executie van de leiders van de andere zogenaamd ketterse groepen te regelen. Het is daarom onwaarschijnlijk dat ze Jezus zouden hebben aangevallen.

Maar het geloof dat Joden Jezus hebben vermoord, wordt aangetroffen in de christelijke fundamentele literatuur vanaf de vroegste dagen van de Jezusbeweging, en zou niet gemakkelijk worden opgegeven alleen vanwege de argumenten van historici.

Plaatje hierboven: De geschiedenis herhaalt zichzelves. Deze Amerikaanse cartoon uit 1896 speelt in op de mythe dat Joden Jezus hebben vermoord, in dit geval is Uncle Sam vervangen door Jezus [beeldbron: MJL]

Het verslag in het Nieuwe Testament
In de brieven van Paulus, die door historici worden beschouwd als de oudste werken van het Nieuwe Testament (geschreven 10 tot 20 jaar na Jezus ‘dood), noemt Paulus bijna terloops ‘de Joden die de Heer Jezus hebben gedood‘ ( I Tessalonicenzen 2: 14-15).

Hoewel het waarschijnlijk niet centraal staat in Paulus ‘begrip van Jezus’ leven en dood, komt het idee dat de joden de primaire verantwoordelijkheid dragen voor de dood van Jezus meer op de voorgrond in de vier evangeliën, Mattheüs, Markus, Lukas en Johannes, die enigszins verschillende verslagen hebben over Jezus ‘leven.

Mattheüs, het bekendste evangelie, beschrijft het oneerlijke proces van Jezus dat werd georganiseerd en voorgezeten door de Joodse hogepriester die het land doorzoekt om iemand te vinden die tegen Jezus zou getuigen. Uiteindelijk concludeert de hogepriester dat Jezus schuldig is aan godslastering en vraagt ​​hij aan de Joodse Raad wat de straf moet zijn.

‘Ze antwoordden:‘ Hij verdient de dood. ’Toen spuugden ze hem in het gezicht en sloegen hem” (Mattheüs 26: 57-68). Mattheüs ‘beschrijving van Jezus’ lijden en dood aan het kruis (door christenen aangeduid als Jezus ”passie’) is in de loop der jaren de basis geworden voor vele boeken, toneelstukken en muzikale composities, en is prominent aanwezig in de christelijke liturgie, met name voor Pasen.

Alle vier de evangeliën suggereren impliciet of expliciet dat omdat de Joden geen andere Joden mochten straffen die schuldig waren aan godslastering, ze de onwillige Romeinen moesten overhalen om Jezus te doden. Van Pontius Pilatus, de Romeinse stadhouder van Judea, wordt beschreven dat hij in wezen sympathiek tegenover Jezus stond, maar niet in staat was om de druk te weerstaan ​​van de joden die de terechtstelling van Jezus eisten.

Dit idee komt het duidelijkst tot uiting in het evangelie van Johannes: ‘Pilatus zei:’ Neem hem zelf en oordeel hem volgens uw eigen wet. ‘De Joden antwoordden:’ Het is ons niet toegestaan ​​iemand ter dood te brengen ‘(18:31) ).

In het meest controversiële vers in alle passieverhalen vertellen de verzamelde leden van de Joodse gemeenschap Pilatus: ‘Zijn bloed zij op ons en op onze kinderen’ (Mattheüs 27:25). Dit is de bron van het christelijke geloof dat latere generaties joden zich ook schuldig maken aan deicide, de misdaad van het doden van God.

Plaatje hierboven: Een ets uit 1845 met afbeeldingen van koning Herodes en Pontius Pilatus die elkaar de hand schudden. [beeldbron: F.A. Ludy via Wellcome Images / Wikimedia Commons]

Kerkvaders en daarna
In de geschriften van de kerkvaders, de gezaghebbende christelijke theologen na de nieuwtestamentische periode, komt deze beschuldiging met nog meer duidelijkheid en kracht voor.

Een van de kerkvaders, Justinus de Martelaar (midden van de tweede eeuw), legt aan zijn Joodse gesprekspartner uit waarom de Joden in ballingschap en de verwoesting van hun tempel hebben geleden: deze ‘verdrukkingen zijn terecht aan u opgelegd sinds u de Rechtvaardige hebt vermoord‘ (Dialoog met Trypho, hoofdstuk 16).

In de klassieke en middeleeuwse tijden komt dit thema voor in de christelijke literatuur en drama. In een 12e-eeuws religieus drama, getiteld ‘Het mysterie van Adam’, spreekt de bijbelse koning Salomo bijvoorbeeld de Joden toe en profeteert hij dat ze uiteindelijk de zoon van God zullen doden.

Hier is een vertaling van een rijm van het originele Normandische Frans en Latijn:

Dit gezegde zal worden geverifieerd wanneer Gods eigen Zoon voor ons is gestorven. De meesters van de wet [d.w.z. De Farizeeën of rabbijnen] ‘ zal zo zijn. Dat hem het meest onwettig doden; Tegen alle gerechtigheid, elk geloof in, zullen ze Hem kruisigen, als een dief. Maar ze zullen hun vorstelijke zetel verliezen, die hem benijden, en allen smeken. Laag naar beneden zullen ze van grote hoogte komen, wel mogen ze rouwen om hun treurige toestand. 

Zelfs in de moderne tijd hebben passiespelen – grote theaterproducties in de openlucht die het einde van Jezus ‘leven uitbeelden, vaak met een cast van honderden – dit idee bestendigd.

In de Talmoed
Interessant is dat het idee dat de joden Jezus hebben gedood ook in de joodse religieuze literatuur wordt aangetroffen. In het traktaat Sanhedrin van de Babylonische Talmoed, op folio 43a, beweert een beraita (een leerstelling van vóór het jaar 200 G.T.) dat Jezus door een joodse rechtbank ter dood was gebracht wegens de misdaden van tovenarij en opruiing.

In standaardteksten van de Talmoed uit Oost-Europa – of in Amerikaanse teksten die er gewoon van zijn gekopieerd – is er een lege ruimte onderaan dat folio, omdat de mogelijk aanstootgevende tekst is verwijderd. De censuur kan intern zijn geweest – voor zichzelf -bescherming – of het kan door de christelijke autoriteiten aan de Joden zijn opgelegd. In veel nieuwe edities van de Talmoed is deze passage hersteld.

De bewering van de Talmoed daar dat de gebeurtenis plaatsvond aan de vooravond van Pesach is consistent met de chronologie In het evangelie van Johannes. In het talmoedisch verslag speelden de Romeinen geen rol bij zijn dood. In joodse volksliteratuur, zoals de populaire schandalige joodse biografie van Jezus, Toledot Yeshu (die misschien wel zo oud is als de vierde eeuw), wordt de verantwoordelijkheid voor de dood van Jezus ook bij de joden gelegd.

Het is waarschijnlijk dat joden in christelijk Europa tot minstens de 19e eeuw geloofden dat hun voorouders Jezus hadden gedood. Van de eerste tot de 19e eeuw was het spanningsniveau tussen joden en christenen zodanig dat beide groepen geloofden dat de bewering dat de joden Jezus hadden gedood, geloofwaardig was.

Gelukkig wordt het in onze wereld minder vaak gehoord. Maar we moeten niet verbaasd zijn als het blijft bestaan ​​onder mensen die de verhalen van het Nieuwe Testament (of van de Talmoed) als betrouwbare historische bronnen beschouwen.

door Martin I. Lockshin


Bronnen:

♦ naar een artikel van Martin I. Lockshin “Who Killed Jesus? From the Gospels to Nostra Aetate, how Jews were accused of deicide” 2002-2020 op de site van My Jewish Learning

♦ naar een artikel van MJL “What Do Jews Believe About Jesus? – How Judaism regards the man Christians revere as the messiah” en een artikel van Martin I. Lockshin “What Jews Can Learn from the New Testament – A rich source for understanding the history of Judaism and the history of anti-Semitism” op de site van My Jewish Learning

♦ een artikel op deze blog “Miljoenen mensen stellen nog steeds de Joden collectief verantwoordelijk voor de moord op Jezus” van 3 mei 2016 en een artikel “Antisemitisme: Het wezen van het anti-Judaïsme in het Christendom” van 26 september 2018 en een artikel “Hoe Jezus stierf: Uiterst zeldzaam bewijs van Romeinse kruisiging onthuld in Italië” van 31 mei 2018 en een artikel “In een Israëlisch pakhuis bevinden zich aanwijzingen over Jezus’ leven en dood” van 23 mei 2018 en een artikel “Jezus was geen Palestijn en zelfs niet eens een Arabier” van 20 januari 2018

2 gedachtes over “Christelijke antisemieten beschuldigden de Joden voor de moord van hun Verlosser

  1. “De Joden hebben Christus vermoord”.

    Daar Christenen eigenlijk gewoon verdwaalde Joden zijn die toendertijd volmondig achter het programma van hun uittredende Joodse leiders Jehoshua & vrienden stonden, is dit niet zo een vreemde gedachte.

    Vandaag zou men deze Jehoshua groep gewoon een religieuze cult of een politieke partij noemen en leiders hiervan worden vaak gedood door tegenstanders.

    Toen waren het de Romeinen, vandaag zijn alleen datum & poppetjes veranderd.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.