Het moment dat de Jood weer een tweederangsburger in Europa werd

Plaatje hierboven: Direct na de machtsovername in 1933 begon de vervolging van politieke tegenstanders, joden, Sinti en Roma, homoseksuelen, ‘asocialen’ en ‘erfelijke ziekten’. Joden die met niet-Joden ‘aanpapten’ en aldus de raszuiverheid van het Duitse volk hadden ‘geschonden’ werden gemarginaliseerd en tot tweederangsburgers gemaakt en dat was nog maar het begin …. [beeldbron: USHMM]

Als directeur openbare zaken bij de European Jewish Association (EJA) had ik vanmorgen ons persbericht over de uitspraak van het Europese Hof over koosjer slachten in België.

Ons mediateam liet het vertalen in het Frans, Italiaans en Duits. Ik belde de persdienst van de rechtbank en liet ze mij de beslissing en verklaring sturen zodra deze werd aangekondigd. We waren klaar, gelaarsd en gespoord

Het probleem was dat ik het verkeerde persbericht bij de hand had. We hadden het fout. We hadden verwacht dat het Hof de mening van de procureur-generaal zou volgen, die in september zei dat een verbod op koosjer slachten een belemmering vormt voor het fundamentele recht op vrijheid van godsdienst, dat is verankerd in het eigen handvest van de grondrechten van de EU.

We dachten dat de rechtbank op geen enkele manier een gemeenschap zou slaan die al worstelde onder het dubbele gewicht van de pandemie en over de hele linie pieken in antisemitisme, laat staan ​​tegen hun eigen procureur-generaal in te gaan. We hadden het fout.

De rechtbank steunde een verordening die het slachten van vee verbiedt dat niet bedwelmd is, waarbij het idee van dierenwelzijn boven godsdienstvrijheid staat. Het Europese Hof van Justitie kan dit aankleden in alle juridische taal die het wil. Vandaag is er een duidelijke beslissing genomen.

Joodse rechten, joodse praktijk, joods geloof geniet nu een tweederangs Europese status. Achter dierenrechten, achter de jacht. Ik kan u verzekeren dat het me pijn doet om deze woorden op te schrijven. Ik kan ook verzekeren dat ik de kwestie op geen enkele manier sensationeel maak. Dit is wat de rechtbank heeft besloten.

Natuurlijk zullen ze het niet in mijn woorden zeggen, maar als Jood kan ik je vertellen, dat is wat het mij vertelt. Kent u de ironie van de situatie? Ik blijf koosjer, dus een verbod op koosjer vlees heeft niet eens per se gevolgen voor mij of mijn gezin. Maar het raakt mij en elke Jood in heel Europa diep, diep, pijnlijk, of we het nu beoefenen of niet.

Als gelovig volk zijn onze tradities geen archaïsche overblijfselen, maar een levende, ademende manifestatie van ons geloof. Sommigen van ons kiezen er misschien niet voor om volgens alle regels te leven, maar het zijn onze regels. Ze maken ons tot wie we zijn als volk. Ze hebben ons ondersteund, ons onze identiteit gegeven gedurende millennia.

Het is niet een kwestie van je aanpassen aan de nieuwste modetrend, of ‘met de tijd meegaan’. Dit gaat over hoe we ervoor kiezen om te leven, en hoe we generatie na generatie hebben geleefd. En zomaar, met een pennenstreek, om 9.42 uur, toen de e-mail van de rechtbank mijn inbox bereikte, werd dit hele glorieuze, trotse en vasthoudend volk gedegradeerd tot een tweederangs Europese status.

Achter mannen en vrouwen op paarden die vossen en konijnen achtervolgen rond velden om ze met honden aan stukken te scheuren, en erger nog, achter het vee dat de massale industriële complexen binnengeleid wordt die gewijd zijn aan hun ‘humane’ slachting door een bout in het hoofd vóór de laatste snede is gemaakt.

Ik ga, in de korte ruimte die mij hier is geboden, niet in de nepwetenschap rond slachting die beweert dat slachting zonder verdoving inherent wreed is. Ik ga niet eens mijn adem verspillen aan hoe sommigen met zo’n autoriteit over het onderwerp spreken terwijl ze de schoonheid en heiligheid negeren van het denken dat in het kosjere slachtproces zit; Hoe ik geen enkele shochet ken – rituele slachter – die niet zachtaardig en vriendelijk is, wiens eerste en enige gedachte is om de dood van het dier zo snel en pijnloos mogelijk te maken.

In plaats daarvan wil ik het hebben over de hypocrisie van Europa jegens Joden. De goedbedoelende schouderklopjes als onze synagogen worden aangevallen, ons volk bespuugt, vervloekt, vermoord wordt in Europese straten. ‘Europa is geen Europa zonder Joden’, zeggen deze mensen.

Ze stellen rapporten op, ze publiceren ze. Ze staan ​​in de rij nadat een synagoge is gebombardeerd. ‘We houden van je’, zeggen ze, ‘we zijn bij je.’ Geen seconde komt het bij hen op hoe dubbelzinnig dit wel klinkt. Hoe moreel verwerpelijk is het voor ons om te horen dat we belangrijk zijn en dat we ertoe doen, terwijl ze onze manier van leven in Europa uit wetgevend kaderen.

De dam is vandaag gebroken. Vanochtend werd de Jood opnieuw gedegradeerd tot tweederangs status in Europa. En de leiders zeiden niets.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Alex Benjamin “The moment the Jew became a second-class citizen in Europe again” van 17 december 2020 op de site van The Times of Israel

Een gedachte over “Het moment dat de Jood weer een tweederangsburger in Europa werd

  1. Het moment dat Joden weer 2e rangs burgers werden in Europa?

    Vandaag? Is het écht?

    De Joden zijn géén 2e rangs burgers. Zijn ze ook nooit geweest!

    Ze zijn laatste rang, onderaan de trap, vervangbaar en daarom ook géén volwaardige burgers.

    Alléén wanneer er iets betaald moet worden en/of als bliksemafleider of (humoristische) schietschijf worden ze zichtbaar gekletst door politici & grapjassen met een agenda.

    De schrijver heeft blijkbaar de laatste jaren met oogkleppen op geleefd. Had hij deze afgedaan, had ook hij gezien dat vandaag gewoon een extra nagel in de Joodse doodskist werd gespijkert.

    Niets nieuws onder de zon!!

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.