Antisemitisme: hoe de oorsprong van de oudste haat uit de geschiedenis vandaag nog steeds heerst

Cartoon hierboven: Het lijkt er gewoon op dat te veel mensen beschuldigingen van ‘antisemitisme’ naar hun politieke rivalen slingeren en denken dat dit de manier is waarop men antisemitisme bestrijdt. Uiteindelijk zorgt het ervoor dat Joden zich minder veilig voelen dan voorheen [beeldbron: EoZ]

Er waart een spook door Europa … het is het spook van het antisemitisme
[naar Karl Marx in 1848]

Antisemitisme neemt nog steeds toe. Van de extreemrechtse demonstranten in Charlottesville, Virginia, met hun ‘Blood and Soil’-gezangen en hun’ Joden zullen ons niet vervangen ‘borden tot aanslagen op synagogen in Zweden, brandstichtingen op koosjere restaurants in Frankrijk en een piek in haatmisdrijven tegen Joden in het VK.

Antisemitisme lijkt een tweede leven te hebben gekregen. De schijnbaar eindeloze conflicten in het Midden-Oosten hebben het probleem verergerd, omdat ze in het Westen tot verdeeldheid zaaiende binnenlandse politiek hebben geleid. Maar kan de opkomst van antisemitisme worden toegeschreven aan de opkomst van rechts populisme of de invloed van islamitisch fundamentalisme?

Een ding is duidelijk. Antisemitisme is hier en het wordt erger. Antisemitisme steekt zijn lelijke kop op in elk aspect van het openbare leven, of het nu gaat om interne debatten binnen politieke partijen of beschuldigingen van samenzweerderige netwerken of complotten in de politiek en het bedrijfsleven.

Of zelfs in de beschuldigingen dat het seksueel roofzuchtige gedrag van Hollywood-mogol Harvey Weinstein op de een of andere manier verband hield met zijn joodse afkomst. Maar door ons eng te concentreren op de hedendaagse context van modern antisemitisme, missen we een centrale, zij het diep deprimerende, realiteit.

Jeffrey Goldberg, de redacteur van het tijdschrift The Atlantic, stelt het correct als hij zegt dat wat we een oeroude en diepgewortelde vijandigheid zien jegens Joden, die telkens weer opduikt naarmate de barbaarse gebeurtenissen van de Tweede Wereldoorlog uit ons collectieve geheugen verdwijnen.

Goldberg zegt dat antisemitisme 70 jaar lang cultureel, politiek en intellectueel onaanvaardbaar was in de schaduw van de vernietigingskampen. Maar nu ‘zijn we getuige van … de ontknoping van een ongewoon tijdperk in het Europese leven, het tijdperk van de post-Holocaust Joodse dispensatie’.

Zonder begrip van de oude wortels van antisemitisme, wordt de duistere betekenis van deze huidige trend misschien niet volledig begrepen en kan haat de populaire mening onbetwist beïnvloeden. Antisemitisme wordt de oudste haat uit de geschiedenis genoemd en het heeft aangetoond dat het opmerkelijk aanpasbaar is.

Het is ontstaan ​​uit – en wordt ondersteund door – krachtige precedenten en erfelijke stereotypen. Maar het neemt ook verschillende vormen aan om de voorwaardelijke angsten en zorgen van een steeds veranderende wereld weer te geven. Op deze manier opgevat, is het de moderne manifestatie van een oud vooroordeel – een vooroordeel waarvan sommige geleerden geloven dat het teruggaat tot de oudheid en de middeleeuwen.

De oudste haat in de geschiedenis
Het woord ‘antisemitisme’ werd gepopulariseerd door de Duitse journalist Wilhelm Marr. Zijn polemiek, Der Sieg des Judentums über das Germentum (De overwinning van het jodendom op Germanendom), werd gepubliceerd in 1879. Uiterlijk was Marr een door en door seculiere man van de moderne wereld.

Hij verwierp expliciet de ongegronde maar oude christelijke aantijgingen die lang tegen de joden waren geuit, zoals deïcide of dat joden zich bezighielden met de rituele moord op christelijke kinderen. In plaats daarvan putte hij uit de modieuze theorieën van de Franse academicus Ernest Renan (die de geschiedenis beschouwde als een strijd om de wereld vorm te geven tussen Joodse Semieten en Arische Indo-Europeanen).

Marr suggereerde dat de joodse dreiging tegen Duitsland raciaal was. Hij zei dat het werd geboren uit hun onveranderlijke en destructieve aard, hun ‘tribale eigenaardigheden’ en ‘vreemde essentie’. Antisemieten zoals Marr streefden naar intellectuele respectabiliteit door elk verband tussen hun eigen moderne, seculiere ideologie en de irrationele, bijgelovige onverdraagzaamheid uit het verleden te ontkennen.

Het is een tactiek die wordt gebruikt door sommige hedendaagse antisemieten die zich aansluiten bij het ‘antizionisme’, een ideologie waarvan de precieze definitie bijgevolg tot aanzienlijke controverse leidt. Maar deze voortdurende vijandigheid jegens joden van de premoderne tot moderne tijd is voor velen duidelijk geweest.

In feite bloeide antisemitisme tot aan de Holocaust evenzeer in West-Europa als in Midden- of Oost-Europa. Beschouw bijvoorbeeld eens hoe de Franse samenleving tussen 1894-1906 bitter verdeeld was, nadat de joodse legerofficier, kapitein Alfred Dreyfus, valselijk werd beschuldigd en veroordeeld voor spionage voor Duitsland.

Het zag conservatieven het opnemen tegen liberalen en socialisten, katholieken tegen joden. Toch had Trachtenberg ongetwijfeld gelijk toen hij suggereerde dat veel van degenen die het moderne antisemitisme vormden diepgaand beïnvloed waren door de oudere ‘middeleeuwse’ traditie van religieuze onverdraagzaamheid.

De Russische redacteur van de beruchte Protocollen van Zion – een grove en lelijke, maar tragisch invloedrijke vervalsing die beweert een joodse wereldcomplot te zijn – was de politiek reactionaire, ultraorthodoxe en zelfbenoemde mysticus Sergei Nilus.

Gewekt door angst en haat voor de uitdagingen voor de traditionele religie, sociale hiërarchieën en cultuur die de moderniteit met zich meebrengt, was Nilus ervan overtuigd dat de komst van de Antichrist op handen was en dat degenen die niet geloofden in het bestaan ​​van ‘de Wijzen van Zion’ eenvoudigweg de dupes zijn van ‘Satans grootste list’.

Het moderne antisemitisme kan dus niet gemakkelijk worden gescheiden van zijn premoderne antecedenten. Zoals de katholieke theoloog Rosemary Ruether opmerkte:

De mythische jood, die de eeuwige samenzweerderige vijand is van het christelijk geloof, spiritualiteit en verlossing, was… gevormd om als zondebok te dienen voor [de kwalen van] de seculiere industriële samenleving.

De haat van onze tijd
Er is hier reëel gevaar, zoals blijkt uit de piek in antisemitische haatmisdrijven. Deze eigenaardige manier van denken over de wereld heeft altijd het potentieel behouden om haat tegen symbolische Joden om te zetten in de zeer reële vervolging van echte Joden.

Gezien de duidelijke escalatie van antisemitische incidenten die in 2017 werden geregistreerd, worden we nu geconfronteerd met het verontrustende vooruitzicht dat deze onverdraagzaamheid “genormaliseerd” wordt.

Het Europees Joods Congres uitte bijvoorbeeld ‘ernstige bezorgdheid’ over een toename van antisemitische daden in Polen onder de rechtse regering van Wet en Rechtvaardigheid (PiS), die de parlementsverkiezingen van 2015 met een regelrechte meerderheid won.

De groep zei dat de regering ‘de communicatie met de officiële vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap beëindigde’ en dat er een ‘wildgroei aan ‘fascistische slogans’ en verontrustende opmerkingen op sociale media en televisie was, evenals de weergave van vlaggen van de nationalistische … groep bij staatsceremonies ”.

Als antwoord op deze vrees zal in 2018 onder leiding van het Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten een onderzoek plaatsvinden naar antisemitisme binnen de Europese Unie. De directeur van het bureau, Michael O’Flaherty, merkte terecht op: “Antisemitisme blijft een grote zorg in heel Europa ondanks herhaalde pogingen om deze eeuwenoude vooroordelen uit de wereld te helpen.”

Gezien de diepe historische wortels van het fenomeen en het tijdrovende vermogen om het opnieuw uit te vinden, zou het gemakkelijk zijn om pessimistisch te zijn over het vooruitzicht van een nieuwe poging om het ‘uit te roeien’. Maar een historisch besef van de aard van antisemitisme kan een krachtige bondgenoot blijken te zijn voor degenen die vooroordelen uitdagen.

De oude stijlfiguren en minachting mogen zichzelf in moderne kledij hullen, maar zelfs zacht gesproken beschuldigingen van samenzweerderige ‘lobby’s’ en ‘kliekjes’ moeten worden erkend voor wat ze zijn: de mobilisatie van een oude taal en ideologie van haat waarvoor er geen plaats in onze tijd.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Gervase Phillips “Antisemitism: how the origins of history’s oldest hatred still hold sway today” van 27 februari 2018 op de site van The Conversation

Een gedachte over “Antisemitisme: hoe de oorsprong van de oudste haat uit de geschiedenis vandaag nog steeds heerst

  1. De intense haat die sinds eeuwen nog stééds rondwaart……de Jodenhaat.

    En dat is niet zo verwonderlijk.

    Ieder jaar rond deze tijd maken 1.4 Biljoen mensen zich op om de geboorte van een nieuw Joodse babietje te vieren.

    Ja, op 25 december is het dan zover…..de kleine Jehoshuah, zoon van de Joodse Mirjam & Josef (Christenen/Moslims bestonden nog niet) word geboren.

    De kleine schattebout word met liefde omringt en groeit op in het religieus Joodse nest, waar de wetten van de Thora (het oude testament) en de Joodse spijswetten mét Shechita (u weet wel die oeroude gezondheids regels die door een ignorante Belgische minister & EU rechters worden aangevochten als zijnde dierenmishandeling en dus verboden).

    Hij groeit op en word Rabbijn jawel, een Joodse Rabbijn…..Rav. Jehushuah.

    Maar zoals iedere nieuwe generatie, rebelleert hij tegen de oudere en sticht samen met een paar vrienden een nieuwe groep op ‘die het allemaal anders gaan doen, maar natuurlijk wél volgens de Joodse normen & waarden.

    Zij noemen zich de Christenen // de nieuwe Joden en verspreiden hulp aan een ieder die het nodig heeft. Een nobele man met een nobele missie.

    De toenmalige heersers in het gebied, de Romeinen (ook allemaal verkapte Joden) vonden deze rebellie maar niets en maakte korte metten met het hele gebeuren. Zij arresteerden hem en spijkerden hem vast aan een kruis.

    En zo is het verhaal van het Christus kind geboren maar zolang er Joden blijven rondwandelen op de planeet met het oude testament als bewijs zijn deze de luis in de pels van de ‘nieuwe Joden//Christenen.

    En dus moeten ze weg, totdat er niemand meer over is die de feiten kent en kan verspreiden. M.a.w…….zolang er Joden zijn zal er Jodenhaat zijn, komende van al de volgelingen der nieuwe religies.

    En zo werd onze Jehushua al bestempelt als Christen & Palestijn, hij was blank, donker, had lang blond & bruin haar etc.etc.etc., terwijl hij waarschijnlijhk gewoon een Joods uiterlijk had…….misschien wel met een grote haakneus.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.