Hallo Marokko en Bhutan, bye bye Hanan Ashrawi, de nep-Kanaäniet

In een alweer gedenkwaardige week heeft president Trump diplomatieke betrekkingen tussen Israël en Marokko tot stand gebracht – terwijl Bhutan en Israël diplomatieke banden hebben gelegd en de eerste commerciële vlucht van Israël naar Dubai plaatsvond.

Het is ook de week waarin Hanan Ashrawi, een oud lid van het uitvoerend comité van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), besloot af te treden. Ashrawi was duidelijk verontwaardigd over de manier waarop haar voorgenomen ontslag werd behandeld:

Ik ontmoette president Mahmoud Abbas op 24 november 2020 en we hadden een openhartige en minnelijke discussie waarin ik hem op de hoogte bracht van mijn besluit om aan het einde van dit jaar af te treden als lid van het Uitvoerend Comité. Ik heb het ontslag schriftelijk gestuurd op 26 november 2020, met de afspraak dat het pas openbaar zal worden gemaakt als alle noodzakelijke regelingen zijn getroffen. Helaas is het nieuws over mijn ontslag op een misleidende en onverantwoordelijke manier uit ‘senior bronnen’ gelekt, wat tot vermoedens en geruchten heeft geleid.

Ashrawi had geen vrachtwagen met Abbas ‘late poging om haar tot bedaren te brengen:

Ik heb geen commentaar gegeven tot ik op dinsdag 8 december contact had opgenomen met president Abbas en instemde met de openbaarmaking van mijn ontslag en publicatie van de brief. De president reageerde die avond met een aantekening op mijn brief waarin het besluit aan de Palestijnse Centrale Raad werd uitgesteld. Hoewel ik het standpunt van de president waardeer en respecteer, bevestig ik mijn ontslag en beschouw het als van kracht.

Hanan Ashrawi, de nep-Kanaäniet
De redenen voor het aftreden van Ashrawi waren ondubbelzinnig en gericht op de mislukkingen van Abbas. Maar Israël zal niet rouwen om de pensionering van de persoon die decennia geleden een artikel in National Geographic schreef, waarin zij valselijk beweerde dat Palestijnse Arabieren afstammen van Kanaänieten, in een poging om ze inheems te maken in Israël.

Ook PA president Mahmoud Abbas zal die kwakkel van “Wir sind Kanaaniter” regelmatig herhalen zoals bv. in zijn toespraak van 10 augustus 2019 omtrent de Israëlische premier Binyamin Netanyahu, waarin hij zei:

Nationale verzoening [tussen Hamas en Fatah] is vereist om Israël en Netanyahu het hoofd te bieden. We zeggen tegen hem [Netanyahu], als hij beweert – dat zij [Joden] een historisch recht hebben dat teruggaat tot 3000 jaar v. Chr. – zeggen wij dat de natie Palestina op het land Kanaän een geschiedenis van 7000 jaar v. Chr. had. Dit is de waarheid, die moet worden begrepen en we moeten haar opmerken, om te kunnen zeggen: ‘Netanyahu, u bent slechts een voetnoot in de geschiedenis. Wij zijn de mensen van de geschiedenis. Wij zijn de eigenaren van de geschiedenis.’

Ashrawi uitte ook scherpe kritiek op het vredesakkoord van Israël met de VAE:

Ik denk dat het tijd is om de vereiste hervormingen door te voeren en de PLO te activeren op een manier die haar status en rol herstelt, onder meer door het mandaat van het Uitvoerend Comité te respecteren in plaats van marginalisatie en uitsluiting van besluitvorming. Het Palestijnse politieke systeem heeft vernieuwing en nieuw leven nodig met de integratie van jongeren, vrouwen en extra gekwalificeerde professionals.

Zeker – de vermoeide oude gezichten in het Uitvoerend Comité – en het verouderde beleid van de PLO – hebben verjonging nodig. De voortdurende weigering van Abbas om met Israël te onderhandelen over Trumps ‘deal van de eeuw’ – de PLO een gedemilitariseerde staat aanbieden in Gaza en 70% van Judea en Samaria – wordt hard op weg een gemiste kans te worden – nu een vierde Arabische staat – Marokko – zich bij de Verenigde Staten voegt.

Arabische Emiraten, Bahrein en Soedan roepen op tot een einde aan het 100 jaar oude onopgeloste Arabisch-Joodse conflict. De PLO – aangemoedigd door haar overtuiging dat Trump de verkiezingen heeft verloren – zal niet naar de onderhandelingstafel komen om de voorstellen van Trump met Israël af te ronden – geeft er de voorkeur aan vast te houden aan decennia oude claims – nog steeds gesteund door Biden, de Verenigde Naties en de Europese Unie – en eist Gaza en 100% van Judea en Samaria op.

Trump lijkt – als gevolg daarvan – Israël het groene licht te geven – op een moment dat Israël kiest – om de Israëlische soevereiniteit uit te breiden in de 30% van Judea en Samaria die specifiek voor Israël is aangewezen in het plan van Trump.

Trump heeft ook de Marokkaanse soevereiniteit over de Westelijke Sahara erkend – door de status quo af te wijzen en te streven naar wat Trump beschouwt als de enige serieuze, geloofwaardige en realistische oplossing voor het conflict in de Westelijke Sahara.

Trump verklaarde:

De Verenigde Staten zijn van mening dat het autonomieplan van Marokko de enige realistische optie is om een ​​rechtvaardige, duurzame en wederzijds aanvaardbare oplossing te bereiken voor het geschil over de Westelijke Sahara … … Deze erkenning laat ruimte voor een onderhandelde oplossing en de Verenigde Staten blijven toegewijd om samen te werken met Marokko, het Polisario en alle betrokken regionale en internationale actoren om het nodige werk te ondersteunen en een vreedzamere en welvarender regio te creëren.

De baanbrekende voorstellen van Trump voor Judea en Samaria – en nu de Westelijke Sahara – verzekeren Trump van een plaats in de geschiedenis die geen enkele andere Amerikaanse president heeft kunnen bereiken.


Bronnen:

♦ naar een artikel van David Singer “Hi to Morocco and Bhutan, bye to Hanan Ashrawi” van 17 december 2020 op de site van Arutz Sheva