De vergeten Joodse vluchtelingen van het Midden-Oosten

“De Joodse natie van Israël is het enige land op aarde waar het volk in hetzelfde land woont, dezelfde naam draagt, dezelfde taal spreekt en dezelfde God aanbidt als 3000 jaar geleden”
[bron: Charles Krauthammer]

Echter imperialistische invasies en bezettingen waartegen de Joden vochten, leidden tot de verspreiding van Joden naar landen in de regio, waar ze werden bezet en geregeerd door een lange lijst van veroveraars, totdat de meesten in de 20e eeuw onderdanen werden van de natiestaten die waren opgericht na de ineenstorting van het Ottomaanse rijk.

De Mizrahim werden vervolgd, maar soms en op sommige plaatsen was er tolerantie, waardoor ze konden gedijen en bijdragen konden leveren aan de samenlevingen waarin ze leefden – in de handel, de academische wereld, de kunsten en zelfs als overheidsadviseurs. Van Marokko tot wat Pakistan werd, hebben de joodse gemeenschappen het overleefd.

In 1940 versloeg nazi-Duitsland Frankrijk. De Franse koloniale bezittingen van Marokko, Algerije en Tunesië kwamen onder de heerschappij van het Vichy-regime, een collaborerende regering die ‘rassenwetten’ introduceerde die joden discrimineren, joden uitsluiten van bepaalde beroepen en joodse eigendommen confisqueren.

In 1941 nam een ​​fascistisch regime de macht over in Irak. Een paar maanden later was er de Farhoed, de ‘gewelddadige onteigening’ van de joden in Bagdad, die toen maar liefst een derde van de stadsbevolking vormden. In de volgende documentaire vertelt Aharon Abudi het verhaal van zijn opvoeding in Irak, en het verhaal van zijn familie vervolgd en verdreven door de Farhoed, en over hun verhuis naar en opname door Israël en een leven herop gebouwd uit ruïnes:

De meest prominente Arabisch / moslimleider in Palestina, die na de Eerste Wereldoorlog overging van Ottomaanse naar Britse heerschappij, was Haj Amin el-Husseini, de moefti van Jeruzalem. In 1929 en 1936 ontketende hij bloedige rellen tegen Palestijnse Joden. In 1941 verhuisde hij naar Berlijn, waar hij Hitler ontmoette en de Duitse oorlogsinspanningen hielp door pro-nazi en anti-joodse berichten uit te zenden naar het Midden-Oosten.

In landen waar Duitse troepen rechtstreeks de macht uitoefenden, zoals Tunesië vanaf 1942, werden joden gedwongen gele sterren te dragen, onderworpen aan dwangarbeid en opgesloten in concentratiekampen. De overwinning van de geallieerden in 1945 heeft het leven van veel Mizrahim gered. Maar de intensivering van de vijandigheid jegens joden, die gedeeltelijk door de nazi’s werd veroorzaakt, verdween niet.

In 1947 vaardigden de Verenigde Naties een resolutie uit waarin werd opgeroepen tot de opdeling van Palestina in twee staten: ‘een Arabische, een Joodse’. De Joodse gemeenschap in Palestina accepteerde de resolutie. De Arabische gemeenschap in Palestina wees het af.

Op 14 mei 1948 werd de vlag van het Britse rijk in Palestina gestreken en werd de staat Israël uitgeroepen. Op 15 mei vielen de legers van Egypte, Jordanië, Syrië, Libanon en Irak binnen. Het Jordaanse leger veroverde Judea en Samaria, die het al snel de ‘Westelijke Jordaanoever’ noemde. Alle Joden, ook die in de Joodse wijk van de Oude Stad van Jeruzalem, werden verdreven.

Maar de Arabische heersers slaagden er niet in Israël te vernietigen. Ze richtten hun woede vervolgens op hun eigen Joodse burgers, moedigden pogroms tegen hen aan, beroven hen van hun bezit en staatsburgerschap en dwongen hen te vluchten. De meesten vonden hun weg naar Israël, waar velen te maken kregen met vooringenomenheid en discriminatie.

Het land is echter steeds meer een smeltkroes geworden. Ik moet opmerken dat Iran, een overwegend Perzisch land, een andere weg insloeg. Aanvankelijk hadden Israël en Iran hartelijke betrekkingen. In 1979 was er een islamitische revolutie. Terwijl ik verslag deed van die onrust, bracht ik een bezoek aan de opperrabbijn van het land. Boven zijn bureau hing een portret van ayatollah Ruhollah Khomeini.

Hij vertelde me dat Iraanse Joden na duizenden jaren van samenleven niets te vrezen hadden van hun landgenoten. Hij vergiste zich. In de afgelopen 41 jaar hebben Iraanse Joden te maken gehad met harde onderdrukking, en de meesten zijn geëmigreerd. De heersers van Iran bedreigen vandaag de Israëliërs met genocide terwijl ze kernwapens ontwikkelen die dat tot een serieuze mogelijkheid zouden maken.

Palestijnse leiders in Gaza prijzen het theocratische regime. Palestijnse leiders op de Westelijke Jordaanoever zijn minder openlijk oorlogszuchtig, maar zijn niet bereid in te stemmen met een ‘tweestatenoplossing’, gedefinieerd als twee staten voor twee volkeren, waarvan het conflict is beëindigd.

Ze blijven eisen dat alle Palestijnse vluchtelingen van de oorlog van 1948, samen met hun miljoenen nakomelingen, het ‘recht op terugkeer’ krijgen naar Israël, waar ze dan een meerderheid van de bevolking zouden vormen. Hoeveel weet de gemiddelde Palestijn over de Joodse vluchtelingen uit Arabische landen? Mijn gok: heel weinig.

Egypte en Jordanië hebben al meer dan een generatie vrede met Israël, maar het is een koude vrede geweest. Het zou nuttig zijn als Egyptische en Jordaanse leiders de moed zouden hebben – al is het maar één dag per jaar – om te erkennen dat hun Joodse gemeenschappen mishandeld en uiteindelijk etnisch gezuiverd zijn.

Ik zou ze aanraden om in het Arabisch Uprooted: How 3.000 Years of Jewish Civilization in the Arab World Vanished Overnight te publiceren door Lyn Julius, de dochter van Iraakse Joodse vluchtelingen. Het doel van de oefening zou niet zijn dat Egyptenaren, Jordaniërs en anderen zich schuldig zouden voelen.

Het punt zou zijn dat ze vertrouwd zouden raken met hun geschiedenis, en met de geschiedenis van hun neven, een inheems volk van het Midden-Oosten wiens zelfbeschikking in een deel van hun voorouderlijk vaderland zowel rechtvaardig als noodzakelijk was en blijft.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Clifford D. May “The forgotten refugees of the Middle East; Jews who were forced to flee their homes in Arab lands” van 9 december 2020 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

Een gedachte over “De vergeten Joodse vluchtelingen van het Midden-Oosten

  1. De “vergeten” vluchtelingen van het Midden Oosten, wiens kinderen & kleinkinderen én hun prestaties ervoor zorgen door niemand meer vergetente worden daar zij een stempel hebben gedrukt in het functioneren van onze wereld……..van moraal, kunst & cultuur tot High tech & technologie, geneeskunde, Researche & Development, kracht & doorzettingsvermogen.

    Niemand van hen zou willen ook maar één seconde willen ruilen met al die ‘niet vergeten vluchtelingen, dagelijks zo prominent gehyped & gefinancierd door onze politici & media met alle bijbehorende NGO’s..

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.