Oude rotstekeningen op Negev-plateau roepen Bijbelse connotaties op

Plaatje hierboven: Een gravure op een lamp in de vorm van een 7-armige menorah (?) gevonden op de Karkom Berg in de zuidwestelijke Negev woestijn, Israël. Hier ontstond omstreeks 4000 v. Chr. een belangrijk paleolithisch cultuscentrum met het omliggende plateau bedekt met heiligdommen, altaren, steencirkels, stenen pilaren en meer dan 40.000 rotstekeningen [beeldbron: All About Jerusalem]

De in Italië geboren joodse archeoloog prof. Emmanuel Anati zette in 1954 voor het eerst voet op de berg Karkom, toen hij per ezel opsteeg naar wat bij de plaatselijke bedoeïenen bekend stond als Jebel Ideid – de berg van heilige dagen.

Hij vond een enorm openluchtmuseum van rotstekeningen, of rotsgravures , vertelde hij onlangs aan The Times of Israel, en stenen die zo waren georganiseerd dat ze cultisch gedrag suggereerden. Anati keerde terug naar Italië en kwam vervolgens in 1980 terug naar Israël om zijn veldwerk gedurende veertien dagen elk jaar samen met andere archeologen te hervatten, tot iets meer dan tien jaar geleden.

Volgens zijn Engelstalige boek ‘The Riddle of Mount Sinai’ uit 2001 (dat niet meer wordt gedrukt, maar wel volledig beschikbaar is op zijn website), vond Anati meer dan 300 paleolithische (vroege steentijd) sites, samen met gereedschappen, op de berg – een bewijs van enkele van de vroegste jachtclans die in eenvoudige hutten leefden en overleefden door te jagen en te verzamelen.

Professor Anati bracht ook 1000 rotsen in kaart met een verbazingwekkende 40.000 rotstekeningen, sommige zelfs 7.000 jaar oud, samen met altaren, staande stenen, steencirkels, heiligdommen en grafheuvels.

Plaatje hierboven: Twaalf rechtop staande stenen aan de voet van de berg Karkom (aka de berg Sinaï?) ontdekt in 1983. Voor professor Anati doen deze stenen hem denken aan Exodus 24: 4, waarin wordt beschreven hoe Mozes  “‘ s morgens vroeg opstond en een altaar bouwde aan de voet van de berg en twaalf pilaren oprichtte voor de twaalf stammen van Israël.” [beeldbron: Sue Surkes/TOI]

Luchtonderzoeken in de jaren negentig stelden hem in staat om de overblijfselen van meer dan 100 geogliefen, waarvan er ongeveer 20 herkenbaar zijn, te documenteren en toe te voegen aan de lijst met wonderen. Dit zijn organisaties van stenen die alleen kunnen worden gezien als samenhangende vormen vanuit de lucht (denk aan de Nazca-lijnen van Peru) en bevatten afbeeldingen van viervoetige dieren, waarvan sommige volgens Anati al lang uitgestorven zijn.

Dergelijke rotsgravures, uitgehouwen en vaak overgesneden, in krijtachtige witte kalksteen bedekt met een donkerbruine patina, zijn met duizenden in kaart gebracht op andere Negev-locaties. Maar zoals het hoofd van het onderzoek van de Israel Antiquities ’Authority, Dr. Gideon Avni, bevestigt, is Mount Karkom een ​​van de grootste en mooiste.

Afbeeldingen op de rotsgravures variëren van dieren en jagers tot voetafdrukken – een teken van verering sinds de late steentijd – tot afbeeldingen van mensen die bidden met hun armen gestrekt naar de lucht. Er zijn abstracte vormen (althans voor ons) en zelfs figuren die op aliens lijken. Er zijn ook inscripties in vele talen, die zich uitstrekken van de Hellenistische en Romeinse (inclusief Nabateese) perioden tot de Byzantijnse en islamitische tijdperken.

Volgens Dr. Uzi Avner van de Dode Zee en het Arava Science Center zijn meer dan de helft van de afbeeldingen van de volwassen mannelijke Nubische steenbok, een soort geit met horens. Deze zijn vaak gegraveerd met een jager en een hondenroofdier. Hier staat het dier; Daar is het ondersteboven. Soms verschijnt het met de maan of de sterren.

Avner heeft gesuggereerd dat de steenbok een cyclus van leven en dood kan vertegenwoordigen, mogelijk een stervende en herrezen god die verband houdt met regenval, de vruchtbaarheid van de bodem, dieren en mensen. Andere afbeeldingen hebben betrekking op de wisseling van seizoenen.

De controverse over de berg Sinaï
Het toenemende aantal bezoekers is deels te danken aan Anati’s aankondiging in 1983 dat de samenstellers van het bijbelverhaal over de berg Sinaï de berg Karkom in gedachten hadden. Sinds het Byzantijnse tijdperk hebben christelijke pelgrims Jebel Musa in de Sinaï-woestijn echter geassocieerd met het geven van de Thora.

Andere kandidaten zijn ook naar voren gebracht door verschillende bronnen. Een deel van Anati’s rechtvaardiging was de bijbelse bewering dat het ’11 dagen reis was van Horeb [een andere naam voor de berg Sinaï], via de weg van de berg Seïr, naar Kades-Barnea’ (Deuteronomium 1: 2).

Anati identificeerde de berg Seir (wat ‘harig’ betekent) als Jabel ‘Urayf an Naqah in Egypte, en berekende dat het 11 dagen duurde om van de berg Karkom via Jabel’ Urayf an Naqah naar het Egyptische Ein Kudeirat te lopen, dat algemeen wordt aanvaard als Kades Barnea.

Zijn theorie werd ronduit verworpen, niet in de laatste plaats omdat de berg van 4000 tot 2000 v. Chr. in gebruik was voor rituele activiteiten, maar niet tijdens de 13e eeuw voor Christus, die gewoonlijk wordt geassocieerd met de Exodus-periode.

Niet dat dat een toenemend aantal christenen ervan weerhield om gebedsdiensten te houden, noch duizenden Israëli’s om in de weekenden rond de winterzonnewende te komen kijken naar de zogenaamde ‘brandende struik’ die Mozes op Horeb in het boek Exodus zag – een Gat in de rots dat een bepaalde gouden gloed krijgt als de zon ondergaat. Het fenomeen licht werd ontdekt door reisleider Yigal Granot en de connectie met de ‘Brandende Struik’ werd gesuggereerd door een andere gids, Dr. Haim Berger.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Sue Surkes “Ancient rock etchings on remote Negev plateau evoke the Bible, draw new interest” van 25 november 2020 op de site van The Times of Israel

Een gedachte over “Oude rotstekeningen op Negev-plateau roepen Bijbelse connotaties op

Reacties zijn gesloten.