Vermoeidheid heerst in de Arabische wereld omtrent de uitzichtloze Palestijnse strijd

Plaatje hierboven: In de Arabische wereld heeft de vermoeidheid om de Palestijnse strijd toegeslagen. Palestijnen staan misschien op een keerpunt: of kiezen voor het leven en olijfbomen planten, of kiezen voor de dood en doorgaan met de zelfvernietigende strijd tegen de Joodse staat Israël, een strijd die ze nooit kunnen en zullen winnen waarna onherroepelijk de vergetelheid wenkt [beeldbron: APA/Wagdi Eshtayah]

‘De strijd om Palestina’ is lange tijd een axiomatische slogan geweest in het Arabisch-Palestijnse verhaal en wordt tot op de dag van vandaag gebruikt om de massa te stimuleren – maar naarmate het Midden-Oosten verandert, kan de kracht van de uitdrukking afnemen.

In zijn boek Palestinians and Israel uit 1974 schreef wijlen Yehoshafat Harkabi dat sinds het einde van de Zesdaagse Oorlog …

[..] de botsing met de Palestijnen wordt gepresenteerd als de essentie van het conflict, want dit zou een strijd voor nationale bevrijding zijn. Arabieren leggen, vooral aan buitenlanders, uit dat de tegenstelling niet die van grote Arabische staten versus een kleine staat als Israël is, maar van een onderdrukt volk tegen een sterke, kolonialistische onderdrukkende staat… De focus van het conflict is verschoven. Het is niet tussen staten, maar tussen een regering en een volk dat strijdt voor haar bevrijding, wat per definitie een rechtvaardige oorlog is die steun verdient.

Door de jaren heen werd de strijd niet alleen rechtvaardig, maar zelfs goddelijk. Een binair begrip van het Arabisch-Israëlische conflict domineert al decennia het denken. Het conflict wordt verondersteld onoplosbaar te zijn, aangezien het gevangen zit tussen de eisen voor Israëls totale vernietiging en de onvermijdelijkheid van Arabisch-Palestijnse ballingschap en politieke vergetelheid.

Maar het paradigma kan zijn verschoven na de Abraham Akkoorden en de normalisatie van Israël met de VAE, Bahrein en Soedan. Zelfs de Saoedi’s hebben de verandering opgemerkt, zoals blijkt uit een recente verklaring van Prins Bandar bin Sultan bin Abdulaziz. Hij bekritiseerde openlijk de Palestijnse leiders met de volgende woorden:

De Palestijnse zaak is een rechtvaardige zaak, maar haar voorstanders zijn mislukkingen en de Israëlische zaak is onrechtvaardig, maar haar voorstanders hebben bewezen succesvol te zijn. Er is iets dat de opeenvolgende Palestijnse leiders historisch gemeen hebben: ze wedden altijd op de verliezende partij, en dat heeft een prijs.

Deze vernietigende verklaring van een traditionele Palestijnse bondgenoot werpt de vraag op naar het Palestijnse eindspel en, nog belangrijker, de centrale plaats van – en vermoeidheid bij – de Palestijnse strijd in de Arabische wereld.

De één-staatoplossing van Arafat
Historisch gezien was de Palestijnse zaak de lijm die ervoor zorgde dat de Arabische wereld vijandig bleef tegenover de zionistische entiteit en haar veronderstelde dreiging. Gedurende zijn hele carrière was het uiteindelijke doel van Yasser Arafat om van de Palestijnse kwestie de vlaggenschipzaak van de Arabische wereld te maken, die, zo betoogde hij, niet zou moeten rusten voordat de Palestijnen de gerechtigheid hebben ontvangen die ze goddelijk verschuldigd zijn.

Arafat was in dit opzicht grotendeels succesvol – hoewel niet noodzakelijk in het voordeel van het Palestijnse volk, dat door veel Arabische regimes en islamitische groeperingen werd gebruikt als een instrument om steun voor hun eigen doelen te verwerven. Arafat was het wandelende symbool van de Palestijnse zaak, maar sinds zijn dood heeft het Palestijnse leiderschap gestreden om de zaak vooraan en in het midden te houden.

Zolang de lijm in de Arabische wereld bleef plakken, bleef het gefaseerde plan van de PLO uit 1974 intact:

  • Door middel van de ‘gewapende strijd’ (dwz terrorisme), om een ​​’onafhankelijke strijdende nationale autoriteit’ te vestigen over elk gebied dat is ‘bevrijd’ van Israëlische heerschappij (artikel 2)
  • Om de strijd tegen Israël voort te zetten, gebruikmakend van het grondgebied van de nationale autoriteit als uitvalsbasis (artikel 4)
  • Om een ​​totale oorlog uit te lokken waarin de Arabische buren van Israël het volledig vernietigen (“bevrijd het hele Palestijnse grondgebied ”) (Artikel 8)

Het plan was alleen haalbaar zolang alle wegen naar vrede door Ramallah liepen. Het stelde de Israëli’s in staat ervan overtuigd te zijn dat de vrede nabij was, en stond Arafat en vervolgens Abbas toe om de ‘strijd voor vrede’ aan het Palestijnse volk te verkopen, wetende dat ze geloofden dat het eindresultaat een eenstaatoplossing zou zijn. Zoals altijd gaan zelfbedrog en bedrog hand in hand.

Maar wat gebeurt er als de Palestijnse zaak de greep op de Arabische straat verliest?

Het nulsomspel
De Israëlische journalist Ehud Yaari merkte terecht op dat een ‘concept dat werd vernietigd door de intifada, is wat in het Arabisch Istiqlaliyat al-Qarar al-Falastini wordt genoemd, wat de volledige en totale onafhankelijkheid betekent van de Palestijnse besluitvorming over kwesties met betrekking tot Palestina. Een gelijkaardige Palestijnse slogan was ‘geen Arabische wisayah‘, wat zich vertaalt naar ‘geen Arabische bescherming, sponsoring, inmenging of interventie.’

Toen Arafat zijn politieke carrière in de jaren vijftig begon, gebruikte hij deze slogan en veroordeelde de Arabische wereld voor het verraden van de Palestijnen in 1948. Dit werd de kern van de Fatah-beweging. De basisstrategie van de PLO was in overeenstemming met de verklaring van Abu Iyad uit 1971 dat ze ‘geen recht’ had om over een regeling te onderhandelen, maar moest blijven strijden, ‘zelfs als ze geen centimeter kunnen bevrijden’, om de mogelijkheid te behouden om op een dag heel Palestina terug te winnen.

In 1984 dacht hij nog steeds van: ‘Onze standvastigheid en onze trouw aan ons land is onze enige kaart … We zouden liever nog 10 jaar worden bevroren dan in de richting van verraad.’ Abu Iyad geloofde verder dat een PLO-overwinning een revolutie en transformatie voor de Palestijnen zou brengen, en zei: ‘De strijd zelf was de omvorming van Palestijnen van‘ arme hulpeloze vluchtelingen ’in heroïsche strijders.’

Kortom, de strijd is het eindspel – niet het resultaat van de strijd. Carl von Clausewitz vatte gewapende strijd als volgt samen:

[..] … als de ene kant de andere niet volledig kan ontwapenen, zal het verlangen naar vrede aan beide kanten stijgen en dalen met de kans op verdere successen en de hoeveelheid inspanning die daarvoor nodig is. Als dergelijke prikkels aan beide kanten even sterk waren, zouden de twee hun politieke geschillen halverwege oplossen. Als de prikkel aan de ene kant groeit, moet deze aan de andere kant afnemen. Vrede zal het resultaat zijn zolang hun totaal voldoende is – hoewel de partij die de minste drang naar vrede voelt, natuurlijk een betere deal krijgt.

Clausewitz ‘laatste punt is de sleutel. Hoewel elke partij zich gelijk beloond moet voelen met vrede, zal het in het Palestijnse geval een nulsomspel zijn zolang de strijd aantrekkelijker blijft dan het alternatief.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Asaf Romirowsky “The Struggle for Palestine” van 17 november 2020 op de site van The Begin-Sadat Center for Strategic Studies (BESA)

♦ naar een artikel “The PLO’s ‘Phased Plan’ – Political Programme adopted at the 12th Session of the Palestinian National Council, Cairo, June 9, 1974” op de site van IRIS.org

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.