Antizionisten ervan overtuigen dat het Palestijns-Israëlische conflict voorbij is

In de nasleep van de opwindende gezamenlijke verklaring van de VAE en Israël, kwam die oude zuurpruim, Hanan Ashrawi, uit haar hol om uit te spreken: ‘Er is een verkeerde veronderstelling dat de Palestijnen zijn verslagen en dat ze het feit van hun nederlaag moeten accepteren.’ Nee, hield ze vol: ‘De Palestijnen zijn bereid, generatie na generatie, hun strijd voort te zetten.’

Daar ga je dan, een ondubbelzinnige intentieverklaring van mijn oude tegenstander, die de standpunten van zowel de Palestijnse Autoriteit als Hamas weerspiegelt: wat iemand anders ook doet, zegt ze, wij Palestijnen zullen tot het einde der tijden strijden om de Joodse staat te elimineren en de joden te onderwerpen.

Sommigen vragen zich misschien af: heeft Yasir Arafat Israël niet lang geleden geaccepteerd, was dat niet de kern van de Oslo-akkoorden van 1993, toen hij ‘het recht van de staat Israël om in vrede en veiligheid te bestaan’ erkende? Nee, hij deed alleen alsof hij Israël accepteerde.

Laat het me uitleggen.

Gedurende de eerste negentien jaar van het moderne bestaan ​​van Israël, 1948-67, beschouwden vrijwel alle Arabisch-sprekers het minachtend als een bug die op de een of andere manier ontsnapte aan verpletterd te worden, in de overtuiging dat hun overweldigende omvang, middelen en diplomatieke gewicht hen uiteindelijk in staat zouden stellen om dat probleem te verhelpen.

Toen kwam de schok van de Zesdaagse Oorlog van 1967, toen Israël snel een bijna totale overwinning behaalde op vier Arabische legers en naar willekeur territorium veroverde van drie van zijn buren. Deze vernietigende, nuchtere Arabische staatsleiders, die nu de aandacht vestigden op het terugwinnen van hun verloren gebieden in plaats van het elimineren van Israël, een taak die ze met plezier overdroegen aan de Palestijnen, die het met vreugde in ontvangst namen.

De enige oplossing voor Palestina [is] de vernietiging van het bestaan ​​van Israël.
[bron: Egyptisch president Gamal Abdel Nasser in 1960 in de VN]

Egypte verliet het veld in 1977, Jordanië in 1994 en Syrië kwam in 2000 verleidelijk dichtbij. Maar hoe zit het met de Palestijnen en hun akkoord van 1993? Op dit punt beginnen twee interpretaties: de naïeve en de realistische.

De naïeve opvatting, die internationaal overheerst, stelt dat Arafat en de andere Palestijnse leiders, waaronder de huidige, Mahmoud Abbas, ‘het recht van de staat Israël om in vrede en veiligheid te bestaan’ volledig serieus nemen. Daarom moeten de Israëli’s genereuzer zijn om vooruit te komen. Externe machten proberen zichzelf nuttig te maken door Jeruzalem onder druk te zetten om meer openhartig te zijn, wat ze maar al te graag doen.

De realistische visie – nu dominant in Israël – stelt dat Palestijnen zich nooit hebben verzoend met het bestaan ​​van Israël. Zeker, Palestijnen erkenden hun zwakheid in 1993 door loze beloften te doen. Maar, zoals mevrouw Ashrawi herhaalt, ze hebben nooit het doel opgegeven om Israël te elimineren.

Plaatje hierboven: Yasser Arafat en Mahmoud Abbas, niet bepaald ‘partners voor vrede’. Hierboven in Ramallah op 8 maart 2003. De toen 67-jarige Mahmoud Abbas (rechts) werd zopas genomineerd door PA president Yasser Arafat (links) om premier te worden van de Palestijnse Autoriteit [beeldbron: Adobe Stock]

In plaats daarvan wachtten ze hun tijd af, op zoek naar tekenen van zwakte. Ze leken deze te vinden in de Oslo-akkoorden, de terugtrekking van Israël uit 2000 uit Libanon en de terugtrekking in 2005 uit Gaza. Opgewekt voerden de Palestijnen het geweld op, in de overtuiging dat ze een vermoeid Israël op de vlucht hadden, dat pure revolutionaire ijver de economische en militaire zwakte compenseerde, dat moslims de joden zouden vernietigen.

Maar ze hadden het mis: de machtige Israëlische staat had pijnlijke concessies gedaan in de hoop dat zijn verlichte eigenbelang Arafat, Abbas en Co. zou veranderen in ‘partners voor vrede’ en een antediluviaans conflict zou oplossen dat dapper zijn creatieve cultuur en hi-tech verhindert. En dus mislukte de zogenaamde revolutie.

Na verloop van tijd realiseerden Israëli’s – en jongeren veel meer dan hun oudsten – zich dat het hoopvolle afschrikking ten gunste van verzoening en vervolgens eenzijdige terugtrekking, niet de Palestijnse welwillendheid inspireerde, maar hen  deed dromen van verovering. De Israëli’s begrepen eindelijk dat ze de voortdurende Palestijnse vastberadenheid om de Joodse staat te elimineren niet hadden ingezien; dat ze de aanhoudende Palestijnse drang naar de overwinning hadden genegeerd.

Dit zuurverdiende inzicht moet nu worden vertaald in een nieuwe strategie. Maar welke? Geen gratuite aanvallen op Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever, maar smerige provocaties die het zionisme in diskrediet brengen. Het niet annexeren van delen van de Westelijke Jordaanoever, wat de integriteit van Israël ondermijnt en wijdverbreide oppositie stimuleert.

Het wordt eerder bereikt door de aanhoudende antizionistische droom van de Palestijnen te verpletteren, door een Israëlische overwinning op basis van een onoverwinnelijke Israëlische wil. Met andere woorden, het Palestijnse aandringen op de overwinning dwingt een parallel Israëlisch antwoord af. Gelukkig voor Israël missen de Palestijnen spiermassa, maar vertrouwen op dreigementen: religieuze doctrine, internationale steun en Israëlische verlegenheid.

Terwijl naïeven nog meer nutteloze overeenkomsten zoeken die uitgaan van contraproductieve Israëlische concessies, spotten wij realisten en roepen Israël op om te winnen. We begrijpen dat alleen een nederlaag Palestijnen zoals mevrouw Ashrawi, en via hen Iraanse, Turkse, islamitische, linkse, fascistische en andere anti-zionisten, ervan kan overtuigen dat het conflict van meer dan een eeuw voorbij is, dat Israël heeft gezegevierd en dat het tijd wordt om hun zinloze, pijnlijke en genocidale ambities op te geven.

door Daniel Pipes


Bronnen:

♦ naar een artikel van Daniel Pipes “Convincing Anti-Zionists that the Palestinian-Israeli Conflict Is Over” van 7 september 2020 op de site van The Middle East Forum

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.