De Emiraten en Israël bouwen samen aan een betere toekomst voor hun kinderen

De vrede die met name met de VAE bloeit, is niet alleen declaratief, maar heeft de bevolking van beide landen ontroerd, wat aantoont dat deze veel dieper gaat dan wederzijdse politieke of commerciële belangen.

Nelson Mandela verklaarde in zijn autobiografie:

Niemand wordt geboren met een hekel aan een ander vanwege de kleur van zijn huid, zijn achtergrond of zijn religie. Mensen moeten leren haten en als ze kunnen leren haten, kunnen ze ook leren lief te hebben.

Deze woorden zijn uitzonderlijk relevant in het Midden-Oosten, een regio die bekend stond om conflicten en oorlog. Met de aankondiging van de Abraham-akkoorden, eerst tussen Israël en de Verenigde Arabische Emiraten (VAE), en nu ook met Bahrein en Soedan, vormt zich een nieuw potentieel paradigma dat de weg effent naar een bredere regionale vrede.

Terwijl politici, bedrijfsleiders en onderhandelaars ontegensprekelijk een centrale rol speelden bij het tot stand brengen van deze overeenkomsten, is de rol van onderwijs fundamenteel voor de spil die plaatsvindt. De vrede die met name met de VAE tot bloei komt, is niet alleen declaratief, maar heeft de bevolking van beide landen ontroerd, wat aantoont dat het veel dieper gaat dan de wederzijdse politieke of commerciële belangen en dieper ingebed is in de samenlevingen.

In 2016 lanceerde Zijne Hoogheid Sheikh Mohammed bin Zayed Al Nahyan, kroonprins van Abu Dhabi en plaatsvervangend opperbevelhebber van de strijdkrachten van de VAE, een nieuw educatief initiatief dat bekend staat als ‘morele opvoeding’, waarin wordt voorgeschreven dat leerlingen van de basisschool tot de middelbare school leren over moraliteit , burgerschapsstudies, culturele studies en gemeenschap.

De doelstellingen van dit leerplan zijn onder meer lesgeven over tolerantie, eerlijkheid en gelijkheid. Slechts twee weken nadat het vredesakkoord was aangekondigd, pasten de VAE hun leerboeken aan om het nieuwe verdrag op te nemen. Het feit dat een ‘jonge ambassadeurs’ -programma tussen Emirati en Israëlische kinderen in de maak is, is een natuurlijk bijproduct van dergelijk onderwijs en zijn toewijding aan de transformatie die zorgt voor duurzame en langdurige vrede.

De ‘drie neen’s’ van de Khartoem-conferentie van 1967 en de huidige potentiële regionale verschuiving naar de ‘drie ja’s’ onderstrepen het contrast tussen deze twee onderwijssystemen. De verschuiving van ja naar erkenning en vervolgens ja naar vrede is waar het echte belang van onderwijs ligt. De volgorde is belangrijk.

De nadruk van de VAE op tolerantie maakt erkenning van de ander, van de Jood in het Midden-Oosten, van het bestaansrecht van Israël als een joodse en democratische staat en van de noodzaak om het antisemitisme van degenen die dit recht ontkennen te bestrijden. Pas als wederzijdse ‘erkenning’ plaatsvindt, is het derde ‘ja’ – vrede – mogelijk.

Deze essentiële stap van erkenning, niet alleen door het leiderschap maar ook door de bevolking in het algemeen, onderstreept waarom de nadruk van de VAE op tolerantie zo belangrijk is. In de context van wat bekend stond als het Arabisch-Israëlische conflict, en de spil die vertegenwoordigd is in de Abraham-akkoorden, benadrukt erkenning ook het belang van het aannemen van de werkdefinitie van de International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA) van antisemitisme – een definitie die iedereen in staat stelt de moderne manifestaties van de oudste vorm van haat definiëren, begrijpen en bestrijden, inclusief het delegitimeren van de staat Israël.

Zonder dat is de erkenning van Israël, de enige Joodse staat, onmogelijk. Hiermee kan vrede gedijen. In dit opzicht werd Bahrein slechts twee weken geleden de eerste Arabische staat die de IHRA-definitie overnam. We hopen dat andere Arabische en Golfstaten hun moedige voorbeeld volgen.

Het is onze oprechte wens en gebed – als politici en vredesactivisten die hunkeren naar een betere toekomst voor onze kinderen – dat we samen onze beide mensen kunnen betrekken bij het opbouwen van duurzame vrede die als model kan dienen voor de regio als geheel. De mens-tot-mens-samenwerking tussen het maatschappelijk middenveld, bedrijfsleiders en politici, evenals de acceptatie en tolerantie van onze verschillen zullen in dit opzicht cruciaal zijn.

Leiders hebben de verantwoordelijkheid om de zaden te planten voor erkenning, de basis voor onderhandeling en het mogelijk maken van vrede. Onderwijs is het water dat deze zaden het leven geeft dat ze nodig hebben om te bloeien en te groeien. Zoals wijlen rabbijn Lord Jonathan Sacks, een van de grote opinieleiders van onze tijd, zei: “De wereld van morgen wordt geboren in wat we onze kinderen vandaag leren.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Michal Cotler-Wunsh, Thani Al Shirawi & Arsen Ostrovsky “Special: UAE and Israel building a better future for children” van 11 november 2020 op de site van The Khaleej Times

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.