Twee nieuwsberichten, zeven Palestijnse leugens

Hoeveel echt grote leugens passen er in twee artikelen in het officiële dagblad van de Palestijnse Autoriteit? Ten minste zeven, te oordelen naar de commotie op Balfour Dag van dit jaar vanuit Ramallah.

De Dag van Balfour, 2 november, is de verjaardag van de Verklaring van 1917 van de Britse Lord Balfour, die beloofde te helpen bij het creëren van een ‘Joods nationaal huis’ in Palestina. Palestijnse Arabieren beschouwen het als een dag van rouw, en markeren het gewoonlijk door te proberen Joden dood te stenigen in Judea & Samaria en elders.

Als de Palestijnse Arabieren echt gematigd waren en op zoek waren naar vrede – zoals Arabisten van het ministerie van Buitenlandse Zaken en Joodse linksen altijd beweren – zouden ze geen probleem hebben met de Dag van Balfour.

Balfour definieerde immers niet de grenzen van de toekomstige Joodse staat. De verklaring zei alleen dat er ooit ergens in het land een Joods ‘nationaal huis’ van enige omvang zou zijn. Maar het bestaan ​​van een Joodse staat van welke omvang dan ook is wat de Palestijnse Arabieren woedend maakt – vandaar de rouw en het geweld en de hysterie.

Met hysterie bedoel ik twee essays met het schuim op de lippen, die op 3 november verschenen in de Palestijnse Arabische krant Al-Hayat Al-Jadida. Merk op dat Al-Hayat Al-Jadida geen marginale publicatie is. Het is het officiële partijblad van de Palestijnse Autoriteit. Het is de geautoriseerde stem van het heersende regime van Mahmoud Abbas.

Merk ook op dat de artikelen in kwestie niet zijn geschreven door enkele onbekende, eenmalige, niet-gescreende freelancers. Ze zijn geschreven door twee van de vaste columnisten van de krant, Omar Hilmi Al-Ghoul en Muwaffaq Matar. Het aantal krankzinnige verzinsels dat Al-Ghoul en Matar in hun artikelen hebben gepropt, is bijna adembenemend.

Lord Balfour verklaring van 1917

♦ Leugen nr. 1: Laten we eerst eens naar Al-Ghoul kijken. Hij begon met te beweren dat het ‘begin’ van de ‘diefstal van Palestina’ ‘de Campbell-Bannerman-conferentie’ van 1907 was. Van ‘kolonies’ en gedebatteerd zelfbestuur in Ierland en India. Het had niets te maken met Palestina, dat pas meer dan tien jaar later onder Britse heerschappij zou opkomen.

♦ Leugen nr. 2 van Al-Ghoul was zijn beschrijving van de Joodse gemeenschap in Palestina vóór Israël als een ‘buitenlandse kolonialistische organisatie’. Joden hebben natuurlijk al meer dan 3000 jaar onafgebroken in het land gewoond, terwijl de Arabieren pas in de 7e eeuw na Christus van het Arabische schiereiland arriveerden. Dus, wie zijn precies de echte buitenlanders?

♦ Leugen nr. 3 was zijn bewering dat de Britten de Joodse staat ‘in het land van het Palestijnse volk’ ‘plantten’. Met andere woorden, dat de Britten Israël hebben gecreëerd. In werkelijkheid lieten de Britten in de jaren twintig een bescheiden joodse immigratie toe en in de jaren dertig streng beperkten ze de immigratie en de aankoop van joodse grond.

Herinnert iemand zich het beruchte Witboek van 1939? En er was geen Palestijns volk. Al die tijd lieten de Britse autoriteiten ongecontroleerde illegale Arabische immigratie naar Palestina toe. En in 1948 leidden Britse officieren de Arabische invasie van de pasgeboren staat Israël en vulden Britse wapens de arsenalen van de Arabische legers.

♦ Leugen nr. 4. De vierde grote leugen van Al-Ghoul was de leugen die vorige week de meeste aandacht trok, omdat hij zo bizar was dat hij niet eens eerder in de gebruikelijke Arabische propagandakanalen verscheen. De reden dat de Britten Israël ‘creëerden’, zo schreef hij, was dat Europeanen ‘historische verslagen met de Arabieren en moslims wilden regelen als reactie op de nederlagen van de kruisvaarders’.

Voor de goede orde, die islamitische nederlagen door de Kruisvaarders vonden plaats aan het einde van de 13e eeuw en het begin van de 14e eeuw. Met andere woorden, ongeveer 700 jaar vóór de oprichting van Israël. Hoeveel Engelsen zouden na zeven eeuwen zelfs de leiders, jaren of locaties van de kruistochten kunnen noemen, laat staan ​​om hen te willen wreken?

Plaatje hierboven: Mahmoud Abbas schreef tijdens zijn studies in Moskou een doctoraatsthesis die hij in 1982 indiende bij het Russisch Instituut voor Oriëntaalse Studies. Op basis van zijn thesis publiceerde hij in 1984 het boek The Other Side: The Secret Relationship between Nazism and Zionism dat tot op heden verplichte ‘literatuur’ is in het Palestijnse schoolonderwijs [bron

♦ Nu richten we onze blik op Matar, voor leugen nr. 5: Om de waarheid te vinden over de historische achtergrond van het conflict, zo stelt hij, moet men het boek van Mahmoud Abbas over ‘De geheime relatie tussen nazisme en zionisme‘ lezen (plaatje hierboven). Dat is waar Abbas beweert dat de zionistische beweging samenwerkte met de nazi’s om Joden te vermoorden, zodat ze na de oorlog sympathie kon krijgen.

♦ Leugen nr. 6 riekt naar de Protocollen van de Wijzen van Zion. Volgens Matar ‘heeft het zionisme controle over instrumenten van leiderschap, geld, communicatie, veiligheid en inlichtingen in grote staten en wereldmachten.’

♦ En tot slot hebben we Leugen 7, die zowel Al-Ghoul als Matar uitdaagde: de rare bewering dat ‘de gelovigen van de Joodse religie’ vredelievende antizionisten zijn die als ‘pionnen’ zijn ‘uitgebuit’ door de kwaadaardige zionistische beweging.

We herinneren ons allemaal met afgrijzen hoe Yasir Arafat dit argument promootte door bijeenkomsten te houden met de leider van de kleine fanatieke anti-zionistische “Neturei Karta” sekte. Arafat zou verklaren dat Neturei Karta de echte vertegenwoordiger van het jodendom was. Hij kon niet begrijpen waarom de wereld weigerde zijn krankzinnige bewering serieus te nemen.

Redelijke, rationele mensen nemen geen van deze zeven grote leugens serieus. Maar zelfs terwijl iedereen erkent dat dit allemaal krankzinnige fantasieën en verzinsels zijn, blijft de internationale gemeenschap eisen dat Israël instemt met de oprichting, in zijn achtertuin, van een soevereine Palestijnse Arabische staat onder leiding van deze waanvoorstellingen. Dat is het echte probleem.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Stephen M. Flatow “Two news articles, seven big Palestinian lies” van 8 november 2020 op de site van Arutz Sheva

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.