Een Palestijnse fotojournalist ontsnapt uit Gaza en vertelt de waarheid die het Westen negeert

Plaatje hierboven: Islam hangt halfstok in Gaza. De minaret van de al-Soussi Masjid moskee leunt tegen een flatgebouw in het vluchtelingenkamp Beach, nadat de moskee het doelwit was van Israëlische drone-aanvallen, Gaza, 22 augustus 2014 [beeldbron: Jehad al-Saftawi/NYR]

In de New York Review of Books staat een artikel van een journalist geboren in Gaza en die werkte als fotojournalist tussen 2007 en 2018, , die toen niet kon vertellen, niet dùrfde te vertellen wat hij zag toen hij daar was, en die uiteindelijk asiel kreeg in de VS van Hamas.

Hoe vaak horen we van journalisten – wiens enige taak het is om nauwkeurig verslag uit te brengen vanuit Gaza – hoe moeilijk het is? Zelfs de vele journalisten die Gaza in de loop der jaren hebben verlaten, schrijven geen eindrapport over wat ze destijds niet konden rapporteren.

Misschien is het omdat ze niet als lafaards bekend willen staan ​​- maar de zeldzame artikelen zoals deze laten zien welke opperste lafaards bijna elke Gaza-journalist is en is geweest.

De Gaza waarin ik ben opgegroeid

Mijn naam is Jehad al-Saftawi. Ik ben fotograaf en journalist. Jarenlang heb ik me vastgehouden aan het idee om mijn land te ontvluchten voor de westerse wereld.

Er is geen vrije pers in Gaza. De meeste nieuwskanalen richten zich op politieke partijen die geweld gebruiken om de oppositie het zwijgen op te leggen. Ik kom van een plek vol wapens, waar mijn vader gemakkelijk een pistool kon kopen en het de lucht in kon schieten terwijl hij door de straten van onze stad reed.

Een plek waar je elke nacht gewekt kunt worden door een bom die ontploft in het huis van je buren, daar opgeslagen door een familielid dat tot een gewapende factie behoorde. Werken als journalist in Gaza is als blootsvoets lopen in een doornenveld. U moet altijd opletten waar u stapt.

Elke buurt heeft zijn eigen intieme sociale netwerk, en als je er met een camera doorheen reist, krijg je veel argwaan. Je zit gevangen tussen de twee kanten van het conflict: de heersers van Gaza beperken wat je kunt fotograferen en schrijven, door degenen die ongehoorzaam zijn gevangen te zetten en te martelen;

Tegelijkertijd beschouwt het Israëlische leger jou als een potentiële dreiging die moet worden uitgebannen, zoals het lot is geweest van veel Palestijnse journalisten. Toen ik achter de camera stond, beefden mijn handen terwijl ik het lijden documenteerde. Ik ben de tweede zoon van vijf kinderen.

Onze vader, Imad al-Din al-Saftawi, groeide op in een ultraconservatief gezin uit de middenklasse dat sterk werd beïnvloed door de Moslimbroederschap. Als volwassene heeft hij jarenlang deelgenomen aan gewapende strijd, zowel binnen als buiten het kader van Palestijnse gewapende organisaties, die volgens hem gerechtvaardigd verzet tegen de Israëlische bezetting waren.

Plaatje hierboven: Gaza, 12 december 2018. De vader van journalist Jehad, Imad al-Saftawi, een commandant van de Al Quds Brigades aka de moordbrigade van de Palestijnse Islamistische Jihad (PIJ), werd na 18 jaar opsluiting in een Israëlische cel, bijna twee jaar geleden vrijgelaten [beeldbron: Ashraf Amra/APA images]

Als lid van een van de leidende gewapende facties in Gaza, de Islamitische Jihad (PIJ), doodde hij onschuldige Israëli’s. Ik veroordeel deze acties, hoewel velen in Gaza mijn vader als een held beschouwen, iemand die dappere operaties uitvoerde ter wille van zijn land en religie.

Eind jaren negentig, toen ik een jong kind was, had onze vader een baan bij het ministerie van Awqaf en Religieuze Zaken, wat in de praktijk betekende dat hij in het management van moskeeën werkte. Naast zijn professionele taken trad hij op als de Khateeb (redenaar) op vrijdag in verschillende moskeeën in de Gazastrook, waar hij lezingen gaf over religie. Mijn moeder was huisvrouw, hield toezicht op ons onderwijs en voedde ons op volgens de methoden en regels van onze vader.

In 2000, toen ik negen was, werd onze vader gearresteerd door het Israëlische leger bij de grensovergang Rafah tussen de Gazastrook en Egypte. Hij bleef achttien jaar in de gevangenis. Zijn invloed op ons gezin hield niet op: vanuit de gevangenis belde hij regelmatig ons huis en legde ons, zijn kinderen, religieuze en sociale beperkingen op, en bedreigde ons in geval van niet-naleving.

Hadith (de citaten van de profeet) stonden langs onze muren. Islamitische boeken vulden de planken, samen met dierenbeelden waarvan mijn vader de hoofden had afgebroken in overeenstemming met de islamitische regel die de afbeelding en belichaming van geesten verbood. Mijn broers en zussen en ik woonden in die tijd bij het gezin van mijn vader en voelden constant het gewicht van zijn reputatie als held, en de afkeuring van zijn gemeenschap dat we zijn voorbeeld niet volgden.

Imad al-Saftawi werd in december 2018 vrijgelaten en heeft gediend als brigadegeneraal bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken van Hamas. Maar toen was ik erin geslaagd te ontsnappen. In 2016, toen ik vijfentwintig was, slaagde ik erin de Gazastrook te verlaten en naar New York te gaan, en kort daarna begon ik met het aanvragen van asiel in Berkeley, Californië. Ik ben nu zevenduizend mijl van hem verwijderd, van Gaza, en ik loop als een vrij man.

De tijd die ik heb doorgebracht en de gesprekken die ik heb gehad met de onderwerpen van mijn foto’s zijn voor mij een levenslange last en verantwoordelijkheid. Door mijn lens en de gebeurtenissen waarvan ik getuige ben, heb ik geprobeerd de menselijke realiteit te laten zien aan mensen die zijn geboren in een situatie zonder andere keus dan ernaar te leven.

Mensen die zo goed als in de steek zijn gelaten en overgelaten zijn aan de gevolgen van de beslissingen en acties van anderen te midden van de ondraaglijke verslechtering van de levensomstandigheden in Gaza. Maar ik heb ook geprobeerd om een ​​glimp van vreugde en hoop te laten zien als alternatief voor het ellendige paradigma van gerechtigheid waar de politieke elite beweert voor te vechten.

door Jehad al-Saftawi


Bronnen:

♦ naar een artikel van EoZ “A Palestinian photojournalist escapes Gaza, and tells the truth that the West ignores” van 8 november 2020 op de site van Elder of Ziyon

♦ naar een artikel van Jehad al-Saftawi “The Gaza I Grew Up In” van 6 november 2020 en een artikel van Matt Seaton “Framing Life in a Conflict Zone” van 7 november 2020 op de site van The New York Review

Een gedachte over “Een Palestijnse fotojournalist ontsnapt uit Gaza en vertelt de waarheid die het Westen negeert

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.