82 jaren na de Kristallnacht neemt het antisemitisme weer toe

Plaatje hierboven: Op dinsdag 3 december 2019 werden meer dan 100 graven beklad met hakenkruizen en antisemitische graffiti op de joodse begraafplaats van Westhoffen, nabij Straatsburg in het oosten van Frankrijk [beeldbron: Reuters/J-Post]

Overal in de westerse wereld beleven joden een heropleving van antisemitisme. Synagoge deuren worden versterkt; Joodse bedrijven worden aangevallen; Joodse monumenten zijn onleesbaar gemaakt.

Mensen zorgen ervoor dat ze niets dragen dat hen als joden kan identificeren, en degenen die dat wel doen, lopen gevaar op verbale of zelfs fysieke aanvallen. Het gebeurt nu voornamelijk in Europese steden, maar ook in Joodse gebieden in de Verenigde Staten.

Het is bekend dat leden van Antifa, de zogenaamd antifascistische organisatie, de anti-Israëlische Boycot, Desinvestering en Sancties  (BDS) beweging steunen. En in Duitsland, waar antisemitisme werd onderdrukt na de nederlaag van het nazi-regime, steekt het opnieuw onbeschaamd de kop op.

Over een paar dagen herdenken Joden over de hele wereld de 82ste verjaardag van Kristallnacht, ‘De Nacht van het Gebroken Glas’, genoemd naar de verbrijzelde ramen van Joodse bedrijven en huizen tijdens de nacht van 9 op 10 november 1939. Die nacht werden de meeste synagogen in heel Duitsland, Oostenrijk en het bijgevoegde Tsjechoslowaakse Sudetenland geplunderd en in brand gestoken.

Duizenden Joodse bedrijven werden beschadigd en 30.000 Joodse mannen werden naar concentratiekampen gestuurd. Het was de meest afschuwelijke anti-joodse pogrom in Duitsland voorafgaand aan het uitroeiingsbeleid dat werd uitgestippeld op 20 januari 1942, toen 15 hoge nazi-partij- en Duitse regeringsfunctionarissen bijeenkwamen in een villa in de Berlijnse voorstad Wannsee om te discussiëren en Coördineren van de implementatie van wat zij de ‘definitieve oplossing van de joodse kwestie’ noemden.

Onder hen waren SS-generaal Reinhard Heydrich, de chef van het Reichsveiligheidsbureau en een van de belangrijkste plaatsvervangers van SS-chef Heinrich Himmler; SS Maj.-Gen. Heinrich Müller, hoofd van de Gestapo; En SS Lt.-Col. Adolf Eichmann, hoofd van de afdeling Joodse zaken.

De aanleiding voor de gruweldaden van Kristallnacht kan worden gevonden in maart 1938, na de annexatie van Oostenrijk bij het Duitse Rijk. De Poolse autoriteiten waren bezorgd over de toegenomen Jodenvervolging in die landen. Maar het was niet hun welzijn waarin ze geïnteresseerd waren; Hun vrees was dat de vele Poolse onderdanen onder de Joden ofwel naar Polen zouden willen terugkeren of daartoe gedwongen zouden worden.

Daarom vaardigde de Poolse regering begin oktober een de-nationaliseringswet uit die het staatsburgerschap van Polen die meer dan vijf jaar in het buitenland woonden, nietig verklaarde, tenzij ze voor het einde van de maand een speciale stempel in hun paspoort ontvingen van de Poolse consulaten. Het is niet verrassend dat Joden deze faciliteit werd geweigerd.

Het Duitse beleid was toen nog geen massavernietiging, maar eerder om Joden uit Duitsland te krijgen. Toen het nazi-regime hoorde dat Poolse functionarissen de paspoorten van Joden niet zouden afstempelen, waardoor ze allemaal staatloos werden zonder paspoort zodat ze in Duitsland zouden moeten blijven, gaf SS-chef Himmler het bevel alle Poolse Joden onmiddellijk en met geweld naar Polen te deporteren.

Het was tijdens de kleine uurtjes van 28 oktober dat de Poolse Joden moesten reageren op de gevreesde klop op de deur die terreur uitsprak. Bijna 20.000 joodse mannen, vrouwen en kinderen werden gearresteerd, mochten haastig slechts één koffer inpakken en met een toelage van slechts 10 mark in verzegelde treinen naar de Poolse grens vervoerd.

Toen de Polen dit merkten, sloten ze de grens. ‘Geen Joden’ was het bevel. Met Poolse bajonetten naar hen toe en Duitse machinegeweren achter hen, waren deze Joden hulpeloos gestrand in niemandsland. De joodse welzijnsorganisatie ORT mocht haastig een schuilplaats bouwen, terwijl de Polen en Duitsers twee of drie dagen ruzie hadden. De omstandigheden waren grimmig en het eten was schaars.

Uiteindelijk werden de Polen gedwongen deze steeds meer neerslachtige, hongerige en vermoeide massa te aanvaarden. Het grootste aantal werd vastgehouden in Zbaszyn, een Poolse grensstad. Mijn eigen vader was een van hen. Maandenlang sliepen ze in slecht gebouwde schuren en stallen, met heel weinig provisie.

De ernst van de omstandigheden was getuige van de Poolse historicus Emanuel Ringelblum, die de hopeloosheid van de gedeporteerden in een brief aan een collega beschreef:

Ik denk niet dat een Joodse gemeenschap ooit zo’n wrede en genadeloze verdrijving heeft meegemaakt als deze. De toekomst wordt in wanhopige termen voorgesteld. Joden zijn vernederd tot het niveau van melaatsen, tot vierde-meisje-burgers, en als gevolg daarvan worden we allemaal getroffen door deze vreselijke tragedie.

Enkele maanden later werden ze naar het getto van Warschau vervoerd. Ik zat toen op een joodse school in Mannheim, zo’n 70 km. Ten noorden van mijn huis in Karlsruhe. Als ik daar was geweest, zou ook ik hetzelfde lot hebben ondergaan. De categorieën van arrestaties werden bepaald door de plaatselijke nazi-chef, dus mijn moeder werd die dag gespaard.

Gelukkig heeft ze de concentratiekampen overleefd en kon ze de gebeurtenissen aan mij relateren. Ze vertelde me dat haar was gevraagd waar ik was, maar zei dat ik weg was en dat ze niet wist waar ik was.

Herschel Grynszpan
Onder degenen die werden gedeporteerd, was de familie Grynspan uit Hannover. Hun 17-jarige zoon, Hershel, woonde illegaal in Parijs. Zijn zus, Berta, kon hem een ​​ansichtkaart van Zbaszyn sturen, waarop de wreedheid en tragedie van de gedwongen verhuizing van het gezin werd beschreven.

Woedend en bedroefd over de benarde situatie van zijn familie en de duizenden andere Poolse joden, ging Hershel Grynszpan in  november 1938 naar de Duitse ambassade in Parijs om de ambassadeur te spreken. Hij werd naar de derde secretaris Ernst vom Rath gebracht, en terwijl hij naar hem keek, trok Hershel een pistool en schoot hem neer. Vom Rath stierf twee dagen later op 9 november aan zijn verwondingen.

Dat was de aanleiding voor de ‘spontane’ gebeurtenissen van Kristallnacht twee dagen later. Er is gedocumenteerd dat plannen voor deze schandalige misdaad al tot in detail door Himmler waren opgesteld en aan alle nazi-kantoren in het land waren meegedeeld, en dat hij alleen op een geschikte gelegenheid wachtte om het uit te voeren.

Op die noodlottige donderdagochtend, nog voordat ik op school aankwam, die zich op het terrein van een synagoge bevond, hing er rook in de lucht en was er meer activiteit dan normaal op straat. Toen zag ik het allemaal. De brandweer was aanwezig, niet om de vlammen die de synagoge overspoelden te doven, maar om naburige Duitse eigendommen te koelen en te beschermen tegen beschadiging.

Diezelfde dag verliet ik Mannheim om naar mijn huis terug te keren. De dag is zo levendig in mijn geheugen gegrift dat ik me duidelijk herinner dat ik de 3.22-dieseltrein nam. Vraag me wat ik gisteren als lunch heb gegeten en ik zou het me moeilijk kunnen herinneren.

Een ander feit is het vermelden waard. Na de branden van de synagoge in mijn geboorteplaats vormden enkele overgebleven muren van een van de synagogen een gevaar voor het publiek, en om nog erger te maken werd de Joodse gemeenschap ‘gevraagd’ om voor de sloop te betalen.

Toen Hershel Grynspan door de Franse politie werd gearresteerd, protesteerde hij:

Jood zijn is geen misdaad; Ik ben geen hond; Ik heb het recht om op deze aarde te bestaan; Waar ik ook ben geweest, werd ik als een dier opgejaagd.

Er zijn tegenstrijdige berichten over zijn lot, maar er kan veilig worden aangenomen dat hij de oorlog niet heeft overleefd. Laten we nooit de dappere Hershel Grynspan vergeten en de gebeurtenissen die ons volk zijn overkomen.

Plaatje hierboven: De synagoge van Mannheim werd in de nacht van 9 op 10 november 1938 in brand gestoken. Tijdens de pogrom werden 91 Joden vermoord, meer dan 1.400 synagogen in Duitsland en Oostenrijk werden in brand gestoken [beeldbron: Yad Vashem]


Bronnen:

♦ naar een artikel van Walter Bingham “82-years after the Kristallnacht and antisemitism is rising: ‘When a knock on the door meant terror’” van 26 oktober 2020 op de site van The Jerusalem Post

Een gedachte over “82 jaren na de Kristallnacht neemt het antisemitisme weer toe

  1. Jodenhaat is de zuurstof van Europa…….al eeuwenlang.

    Ontkenning, wegkijken & excuses hebben geen enkele zin.

    Kijk naar de feiten…..ze komen stééds weer bovendrijven.

    Dat is het nadeel van feiten!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.