Palestijnen: ‘Compleet verrast’ door Arabische normalisatie met Israël en wat nu?

Er is nu een overeenkomst, de Abraham Akkoorden, tussen Israël en de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein (plaatje hierboven: Washington 15 september 2020), maar hoe zien de Palestijnen dat? Waar denken ze dat het zou kunnen leiden?

De Palestijnen waren verrast. Ik herinner me dat toen het werd aangekondigd, ik Palestijnse functionarissen in Ramallah belde om hun reactie op deze overeenkomst te krijgen. Ze waren in ongeloof. Ze waren in shock. Veel van deze functionarissen vroegen me zelfs of ik zeker wist dat het waar was.

Kort daarna brachten ze een krachtig geformuleerde verklaring uit waarin ze uithaalden naar de Verenigde Arabische Emiraten: “Oh, de Golfstaten hebben ons verraden. Dit is een steek in de rug. Dit is in strijd met alle afspraken.” Nu, na verloop van tijd, hebben veel Palestijnse functionarissen natuurlijk ernstige beschuldigingen geuit tegen de Verenigde Arabische Emiraten.

Ze waarschuwden zelfs andere Arabische landen om dit voorbeeld niet te volgen of de betrekkingen met Israël te normaliseren. De Palestijnse leiders zijn van mening dat hun Arabische broeders de Palestijnen de rug hebben toegekeerd, dat de Arabische wereld heeft besloten zonder hen verder te gaan.

Er is een zeer sterke overtuiging in Ramallah dat veel andere landen het voorbeeld van de Verenigde Arabische Emiraten zullen volgen en de betrekkingen met Israël zullen normaliseren. Dit gevoel van isolement, dit gevoel van verraad door hun eigen Arabische broeders heeft geleid tot protesten op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza.

Plaatje hierboven: Een antisemitische cartoon in Al Arabiya. De ‘Palestijn’ Jezus Christus in ketenen met een sleutel in zijn riem als teken van terugkeer naar Palestina, krijgt hier een mes met een arabisch handvat in de rug van Israël [beeldbron: MEMRI]

Onlangs ging ik naar de oude stad van Jeruzalem, waar we Palestijnen vlaggen zagen verbranden van de Verenigde Arabische Emiraten en foto’s van kroonprins Mohammed bin Zayed. Deze protesten, die zich over de Westelijke Jordaanoever en Gaza hebben verspreid.

Deze zijn het directe gevolg van de aansporing door de Palestijnse Autoriteit, Hamas en andere facties, niet alleen tegen de Verenigde Arabische Emiraten, maar ook tegen Saoedi-Arabië, Oman, Bahrein, Soedan en andere landen waarvan de namen zijn genoemd in verband met de mogelijkheid om betrekkingen met Israël aan te gaan.

Gisteravond ging de president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, nog verder. Hij voerde de protesten op door een bijeenkomst te houden in Ramallah – het werd een spoedvergadering genoemd – waar hij vertegenwoordigers van Hamas en de Islamitische Jihad uitnodigde, en zelfs van een van de ergste terroristische groeperingen die de Palestijnen hebben, het radicale Syrische Volksfront voor de Bevrijding van Palestina – Algemeen Commando (PFLP-GC).

De PFLP-GC wordt geleid door Ahmed Jibril, verantwoordelijk voor de dood van veel Palestijnen in Syrië en Libanon. Hij is door Palestijnen beschuldigd van deelname aan bloedbaden door het Syrische leger tegen Palestijnen in Syrië. Dat Abbas vertegenwoordigers van een dergelijke groep uitnodigt voor een bijeenkomst in Ramallah, is voor veel Arabische landen een alarmbel.

Plaatje hierboven: Vrienden totdat Israël van de kaart is geveegd: De Libanese Hezbollahleider Hassan Nasrallah (links) en leider van de Palestijnse PFLP-GC Ahmed Jibril (rechts) in Beiroet, Libanon, in mei 2002 [beeldbron:  AP/Bassem Tellawi]

Erdogan, aka Ottomanië v. 2.00
Turkije, of president Erdogan, heeft besloten zichzelf in hetzelfde kamp te plaatsen met Hamas, met de Islamitische Jihad, met Iran en de as van het kwaad in de Arabische en moslimwereld. Dat is slecht. Hij heeft een zeer sterke anti-Israëlische agenda, die hij probeert uit te dragen naar de rest van de Arabische wereld.

Dit zou voor veel mensen een punt van zorg moeten zijn. Hier is hij betrokken geweest bij Hamas tegen de Palestijnse Autoriteit. Hij vindt de Palestijnse Autoriteit te gematigd. Erdogans retoriek tegen Israël is ook slecht. We hebben de afgelopen jaren, zelfs in de afgelopen maanden, enkele slechte uitspraken van hem gezien.

Door de despoten in de Arabische en moslimwereld te steunen, helpt hij de vrede niet. Hij probeert in feite elke poging om Israël te legitimeren te saboteren en normale relaties tussen Israël en de Arabische wereld tot stand te brengen.

Erdogan speelt een gevaarlijke rol. Ik weet niet of u een paar weken geleden een rapport hebt gezien dat hij, naast het hosten van verschillende Hamas-leiders in Turkije, ook heeft besloten hen het staatsburgerschap te verlenen. Wat betekent dat? Wat probeert hij te bereiken? Hij probeert de autocraten in de Arabische en moslimwereld, de mensen die tegen de vrede strijden, aan te moedigen.

Plaatje hierboven: Istanboel, zaterdag 1 februari 2020. Terwijl PA-president Mahmoud Abbas in Caïro was om zich te verzekeren van de steun van de Arabische Liga in zijn afwijzing van Trump’s vredesplan, zat zijn rivaal Ismail Haniyeh, Hamasleider en voorzitter van het politburo, aan tafel in het paleis ‘Waheed Eddine’ bij de Turkse president Recip Erdogan [beeldbron: Hamas.ps]

De Palestijnse Autoriteit maakt zich grote zorgen, ook al gebruiken ze dezelfde retoriek tegen Israël als Erdogan. Ze zijn bang dat Erdogan te ver gaat. Zijn aansporing en zijn omhelzing van Hamas en de autocraten moedigt de afwijzers in de Arabische wereld en in de Palestijnse arena aan.

Ik hoop dat we op een dag pragmatische, goede Arabische leiders zullen zien, niet alleen onder de Palestijnen maar ook in Israël. De Arabische burgers van Israël zijn loyale burgers van Israël, maar ze hebben leiders die de belangen van hun volk niet voor ogen hebben. Ze zijn niet allemaal slecht, maar in plaats van bruggen te bouwen tussen Joden en Arabieren in Israël, beschadigen ze deze bruggen.

Ze zetten Israëls Arabische burgers op tegen Israël, soms alleen maar om de krantenkoppen te halen. Niemand zal schrijven: ‘Hij heeft een nieuw rioolstelsel aangelegd.’ Dat baart me echt zorgen. We hebben nieuwe leiders nodig voor de Arabieren in Israël. Ik maak me veel meer zorgen over de toekomstige relaties tussen Joden en Arabieren in Israël dan over de toekomstige relaties tussen Joden en Palestijnen die op de Westelijke Jordaanoever in Gaza wonen.

De Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza willen geen deel uitmaken van Israël. De Arabieren in Israël vechten voor integratie. Hun leiderschap trekt hen in de verkeerde richting. Daarom is het in het belang van Israël om zijn Arabische burgers te omhelzen, om hen beter te behandelen, zodat deze radicaal extremistische Arabische leden van de Knesset die proberen de Arabische gemeenschap in Israël op te zetten, worden ondermijnd. We zien in dit opzicht veel hoopvolle tekenen van de Israëlische regering. Ik ben eigenlijk optimistisch.

door Khaled Abu Toameh


Bronnen:

♦ naar een ingekort artikel van Khaled Abu ToamehPalestinians: What Needs to Be Done” van 25 oktober 2020 op de site van The Gatestone Institute

Een gedachte over “Palestijnen: ‘Compleet verrast’ door Arabische normalisatie met Israël en wat nu?

Reacties zijn gesloten.