Taalmisbruik als een middel om Israël te demoniseren en deligitimeren

Opeenvolgende Israëlische regeringen hebben nooit een alomvattend beleid gevoerd om systematisch alle fronten van de aanval op het land te bestrijden.

Eerste ministers en hun ministerscollega’s leken nooit te begrijpen wat een beginnende strateeg zou begrijpen: dat de strijd tegen de Israëlische staat veel wapens en middelen omvat, en Israël moet ze allemaal bestrijden. Niemand kan openlijke oorlogvoering en terrorisme negeren.

De Israëlische regering besteedde dus veel aandacht aan die aspecten van het slagveld. De instanties die voor dit doel zijn opgericht bij de IDF en de inlichtingendiensten presteren redelijk goed. Een paar jaar geleden begreep de Israëlische regering dat cyberoorlogvoering ook gevaarlijk was en richtte daarom een ​​agentschap op om dit aan te pakken.

In andere delen van het slagveld heeft Israël minder effectief en vaak onachtzaam gepresteerd. Bij de confrontatie met boycots waren de prestaties van Israël onopvallend. De oorspronkelijke Arabische boycot heeft decennia lang bestaan. Israël probeerde het op veel manieren te omzeilen – sommige succesvol, vele andere minder.

Aan het begin van de 21ste eeuw ontstond een andere vorm van boycot die nu bekend staat als BDS (Boycot, Desinvestering, Sancties). BDS begon in de universitaire wereld met een open brief in The Guardian op 6 april 2002, ondertekend door meer dan 100 academici.

Het riep op tot een moratorium op alle culturele en onderzoeksbanden met Israël op Europees of nationaal niveau totdat de Israëlische regering zich aan de VN-resoluties hield en ‘serieuze vredesonderhandelingen met de Palestijnen opende, zoals voorgesteld in veel vredesplannen, waaronder de meest recente die werden gesponsord door de Saoedi’s en de Arabische Liga. ‘ De open brief werd gevolgd door andere enigszins vergelijkbare initiatieven. Vrienden van Israël kwamen er tegenin. De Israëlische regering heeft jarenlang weinig actie ondernomen.

Israël heeft de massale woordenoorlog ertegen grotendeels genegeerd. Sommige landen zijn meesters in verbale gevechten, met nazi-Duitsland aan de top. De nazi’s hebben een bijna geheel nieuwe taal uitgevonden om hun eigen criminele acties te beschrijven. Er zijn veel synoniemen voor moord gecreëerd.

De Sovjet-Unie was een competente tweede. Voordat het de term ‘antizionisme’ begon te promoten, bestond de term niet in woordenboeken. Millennia eerder – in het eerste boek van de Bijbel – was de taalkwestie al op een dramatische manier aanwezig. God vernietigde de gemeenschappelijke taal van degenen die de toren van Babel bouwden. Zo ontstond er grote verwarring in de communicatie.

George Orwell begreep de rol die taal speelt heel goed. In zijn boek 1984, gepubliceerd in 1949, vond hij Newspeak uit, dat werd gekenmerkt door de uitwisselbaarheid van de betekenissen van woorden. Dit verving het traditionele Engels. Vaak aangehaald zijn de uitdrukkingen: ‘vrijheid is slavernij, onwetendheid is kracht’ en, zeer relevant voor de Palestijnen, ‘oorlog is vrede’.

Israëlisch links en zelfs een aantal reguliere Israëliërs hebben vaak het fundamenteel verkeerde idee van ‘land voor vrede’ gepromoot. Het heeft zich radicaal verkeerd ingeschat hoeveel de Palestijnen bij vrede moeten winnen. Dit is nu gedeeltelijk vervangen door ‘vrede voor vrede’.

De Israëlische regering kan van tijd tot tijd – maar lang niet altijd – reageren als een vooraanstaand iemand Israël beschuldigt van ‘apartheid’. De voormalige Duitse socialistische minister van Buitenlandse Zaken Sigmar Gabriel gebruikte bijvoorbeeld die term en bood later zijn excuses aan.

Een van de meest voorkomende verstoringen die tegen Israël worden gebruikt, is dat het een ‘bezetter’ is van de Westelijke Jordaanoever. Toch is Israël hooguit een bezetter van een deel van de Golanhoogvlakte, dat vroeger toebehoorde aan de Syrische staat. De Westelijke Jordaanoever was in handen van Jordanië.

Zijn soevereiniteit werd daar alleen erkend door het VK en Pakistan. Er is nooit een Palestijnse staat geweest, dus die kan niet worden bezet. Dore Gold legde in detail uit dat de status van de Westelijke Jordaanoever ‘betwist gebied’ is. Hij deed deze verklaring kort nadat hij in 2000 president werd van het Jerusalem Center for Public Affairs.

Een ‘tweestatenoplossing’ is een andere diepgewortelde term. Het is moeilijk om ermee om te gaan omdat de Amerikaanse president Barack Obama veel druk uitoefende op premier Benjamin Netanyahu om het concept te accepteren. Netanyahu deed dit in zijn Bar Ilan-toespraak in 2009, toen hij zei:

Als we deze garantie krijgen met betrekking tot demilitarisering en de veiligheidsbehoeften van Israël, en als de Palestijnen Israël erkennen als de staat van het Joodse volk, dan zullen we klaar zijn voor een toekomstige vrede. Overeenkomst om tot een oplossing te komen waar naast de Joodse staat een gedemilitariseerde Palestijnse staat bestaat.

Een Palestijnse staat was al eerder aanvaard door de Israëlische premier’s Ehud Barak en Ehud Olmert in hun vredesvoorstellen aan de Palestijnen. In dit verband vermelden Israëlische functionarissen bijna nooit dat er al twee staten zijn in het voormalige land van het Mandaat voor Palestina: de Palestijnse staat Jordanië, die 75% van dat grondgebied beslaat, en Israël.

Een andere Palestijnse staat – ervan uitgaande dat Hamas en Fatah het erover eens kunnen worden – op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza zou dus een derde staat zijn. Ook is het Trump-plan, dat Israël heeft aanvaard, gebaseerd op een Palestijnse staat naast Israël.

Verschillende auteurs hebben zich geconcentreerd op het gevaarlijke gebruik van semantiek tegen Joden en Israël. Hieraan is veel werk verricht door de Franse taalkundige Georges-Elia Sarfati, die een gedetailleerde analyse van het fenomeen uitvoerde. Sarfati wees erop dat het discours wordt geformuleerd op basis van de ideologische positie van degenen die eraan deelnemen. Hij zei:

In plaats van dat woorden neutraal zijn, dienen ze om een ​​bepaalde visie te introduceren op de vraag die ze behandelen.

Deze uitdrukking ‘tweestatenoplossing’ is zo diep geworteld in het Westen dat er een enorme inspanning nodig is om er twijfel over te zaaien. Dat is niet omdat de boodschap niet eenvoudig is. Waarom zou men de criminele Palestijnse entiteit – waarvan de leiders genocide verheerlijken en de moord op burgers belonen en die doordrongen is van een doodscultus – tot een staat verheffen?

De strijd van Israël tegen het misbruik door de VN van de uitdrukking ‘Palestijnse vluchtelingen’ is slechts lauw uitgevochten. Er is een algemene definitie van ‘vluchteling’:

Iemand die niet kan of wil terugkeren naar zijn land van herkomst vanwege een gegronde angst om vervolgd te worden om redenen van ras, religie, nationaliteit, lidmaatschap van een bepaalde sociale groep of politieke mening.

Specifiek voor de Palestijnen heeft de VN deze definitie uitgebreid met nakomelingen van vluchtelingen. Dit heeft de betekenis van het woord ondermijnd en de resulterende problemen vermenigvuldigd. Bijna geen enkele Palestijnse ‘vluchteling’ is volgens de oorspronkelijke definitie echte vluchtelingen. Ze zijn niet gevlucht uit Israël, hoewel hun overlevende ouders, grootouders of overgrootouders dat misschien hebben gedaan en echte vluchtelingen zijn.

Toch wijst geen enkele internationale journalist hierop of gebruikt voor hen de uitdrukking “VN-nepvluchtelingen”. Een ander taalmisbruik is om Israëli’s ‘kolonisten’ te noemen. Dat woord werd uitsluitend gebruikt voor mensen die naar landen gingen die meestal duizenden kilometers van hun vaderland verwijderd waren.

De scheidingslijnen uit 1967 die Israël van de Palestijnse gebieden scheidden, waren wapenstilstandslinies, maar worden vaak en ten onrechte ‘grenzen’ genoemd. Er zijn ook veel voorbeelden van taalmisbruik in het antisemitisme-discours. De Franse regering sprak vaak over ‘spanning tussen gemeenschappen’. Het suggereerde dat twee gemeenschappen, de moslim en de joodse, agressief tegenover elkaar waren. De realiteit was eenzijdige agressie en haat jegens de joodse gemeenschap die afkomstig was uit delen van de moslimgemeenschap.

De Palestijnen zullen waarschijnlijk afwachten of Biden tot president van de VS wordt gekozen en of hij het plan van Trump zal verscheuren. Mocht dit gebeuren, dan kan het zijn dat de Palestijnen dan zullen besluiten om te proberen een vredesconferentie te organiseren om concrete kwesties aan te pakken, zoals definitieve grenzen, de status van de Tempelberg, de demilitarisering van een Palestijnse staat, enzovoort.

Het is onwaarschijnlijk dat een cruciale kwestie wordt aangepakt: hoe de Palestijnen van plan zijn zich te ontdoen van de cultus van genocide en dood die hun samenleving doordringt. Deze kwestie zou door Israël prominent op de internationale agenda moeten worden geplaatst. Anders, als er een Palestijnse staat wordt opgericht, zal het de opwaardering zijn van een criminele entiteit tot een criminele natiestaat.

van Dr. Manfred Gerstenfeld


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Manfred Gerstenfeld “Language As an Anti-Israel Tool” van 15 oktober 2020 op de site van The Begin-Sadat Center for Strategic Studies; BESA Center Perspectives Paper No. 1,777

2 gedachtes over “Taalmisbruik als een middel om Israël te demoniseren en deligitimeren

  1. Je gedachten worden je woorden.
    Je woorden worden je handelingen.
    Je handelingen worden je gewoonten.
    Je gewoonten worden je karakter.
    Je karakter word je bestemming.

    Jij moet besluiten welke bestemming je wilt en dit niet aan een stelletje Jodenhaters met een foute DNA overlaten.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.