Waarom Palestijnen geen advies van Arabieren accepteren

Plaatje hierboven: Alexandria, Egypte, 8 augustus 2007. Mahmoud Abbas praat met de Egyptische president Hosni Mubarak over de onderhandelingen van de Palestijnen met de Israëlische premier Ehud Olmert die Abbas een verregaand vredesvoorstel zal doen [beeldbron: Omar Rashidi/Getty Images]

Kort nadat Mahmoud Abbas in januari 2005 tot president van de Palestijnse Autoriteit was gekozen, werd de toenmalige president van Egypte Hosni Mubarak gevraagd welk advies hij de Palestijnse leiders zou geven. Mubarak antwoordde in een interview met het televisienetwerk Al-Arabiya:

Er moet een nieuwe kijk op de Palestijnse kwestie komen. Anders zullen wij [Arabieren] nee blijven zeggen. We zeggen al 50 jaar nee, en daarom hebben we veel kansen gemist. We zeiden nee tegen het verdelingsplan van de [VN van 1947] en in 1967 zeiden we nee tegen de erkenning van Israël in ruil voor een terugtrekking [naar de wapenstilstandslinies van 1949]. Destijds zeiden we dat wat met geweld werd ingenomen, alleen met geweld kan worden hersteld. Ze hebben alles afgewezen. Nu zijn we in een moeras. Het Palestijnse volk lijdt onder de economische crisis. Naar mijn mening moet het Palestijnse leiderschap nu vrede een kans geven. Ze moeten aan de onderhandelingstafel zitten. Dit zal de mensen een bericht sturen dat er hoop op vrede is.

Vijftien jaar later is het duidelijk dat Abbas en de Palestijnse leiders het advies van Mubarak nooit serieus hebben genomen. Integendeel, de Palestijnse leiders blijven niet alleen handelen tegen het advies van Mubarak en andere Arabieren in, maar ook tegen de belangen van hun eigen volk.

Plaatje hierboven: Beiroet, Libanon, 17 januari 2010. Manifestatie voor de Egyptische ambassade van linkse demonstranten die protesteren tegen het beleid van Mubarak tegenover de Palestijnen in Gaza. Op het plaatje zwaaien de manifestanten met grote spandoeken waarop de Egyptische president Hosni Mubarak is te zien die hier wordt hier afgebeeld als Hitler in een Davidster op een Israëlische nationale vlag. Op 25 januari 2011 breekt de Egyptische Lente uit en op 11 februari 2011 werd Mubarak afgezet.

De afgelopen drie jaar heeft Abbas alle banden met de Amerikaanse regering verbroken om te protesteren tegen de erkenning door president Donald Trump van Jeruzalem als de hoofdstad van Israël. Sinds begin dit jaar heeft Abbas de visie van Trump voor vrede in het Midden-Oosten, bekend als ‘Peace to Prosperity’, verworpen en alle banden met Israël opgeschort, inclusief veiligheidscoördinatie.

Wat Abbas heeft gedaan, is vrede met Israël en welvaart voor Palestijnen afwijzen om Hamas, Turkije en Qatar te sussen. Abbas en de Palestijnse leiders hebben zich de afgelopen weken sterk uitgesproken tegen de vredesakkoorden tussen Israël, de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein.

Deze positie heeft de Palestijnen op ramkoers gebracht met verschillende Arabische landen, met name de Golfstaten. Veel Arabieren zijn naar verluidt woedend op de Palestijnse leiders omdat ze de VAE en Bahrein beschuldigen van ‘verraad aan de Palestijnse kwestie, de Al-Aqsa-moskee en Jeruzalem’.

In plaats van te praten met de Amerikanen, de Israëli’s en Arabieren die het idee steunen om vrede te sluiten met Israël, praat Abbas nu met Hamas, Turkije en Qatar. Vorige week stuurde hij een hoge delegatie van zijn regerende Fatah-factie naar Istanbul om met Hamas-leiders te bespreken dat er langverwachte verkiezingen kunnen worden gehouden voor het PA-voorzitterschap en het Palestijnse parlement, de Palestijnse Wetgevende Raad.

Plaatje hierboven: Hamasleider Ismaïl Haniyeh hand in hand met Turks premier Receb Tayyip Erdogan, op 3 januari 2012 staande voor het Turkse Parlement in Ankara. Het bezoek van Haniyeh aan Turkije zal hem 300 miljoen dollar sponsoring voor zijn terreurregime in Gaza opleveren of bijna de helft van zijn jaarlijkse begroting voor 2012! [beeldbron: AFP/Adem Altan]

De twee partijen zeiden dat ze hebben afgesproken om binnen zes maanden nieuwe verkiezingen te houden. Eerdere overeenkomsten tussen Fatah en Hamas werden echter nooit uitgevoerd, aangezien de twee partijen een machtsstrijd over geld en macht blijven voeren.

De laatste Fatah-Hamas-discussies vonden plaats onder auspiciën van de Turkse president Recep Tayyip Erdogan, die ook gekant is tegen de vredesakkoorden tussen Israël en de twee Golfstaten. Na de ontmoeting vloog de Fatah-delegatie, onder leiding van Jibril Rajoub, naar Qatar in een poging haar steun te winnen voor elke overeenkomst die met Hamas werd bereikt.

De Qatari’s zijn al lang leidende aanhangers van Hamas, een uitloper van de Moslimbroederschap. Erdogan heeft ook Hamas volledig omarmd, wiens handvest openlijk oproept tot de vernietiging van Israël. Vorige maand had Erdogan een ontmoeting met een grote delegatie van Hamas, waaronder Ismail Haniyeh en Saleh Arouri, die beiden door het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken zijn aangemerkt als Specially Designated Global Terrorists vanwege hun betrokkenheid bij terroristische aanslagen tegen burgers van Israël en de VS.

Vorige week sprak Abbas aan de telefoon met Erdogan en Haniyeh over de vooruitzichten op het bereiken van Palestijnse ‘nationale eenheid’ en het verijdelen van Amerikaanse en Israëlische ‘samenzweringen’ tegen de Palestijnen. Mubarak adviseerde Abbas en de Palestijnse leiders om vrede een kans te geven, op te houden nee te zeggen tegen alle vredesplannen en -initiatieven en terug te keren naar de onderhandelingstafel met Israël.

Door zich te associëren met Erdogan en Hamas, laat Abbas echter zien dat hij moslimextremisten liever een kans geeft, kennelijk om hun anti-Israëlische en anti-westerse doelen en ambities te bevorderen.

[..]

Noura Al-Moteari, een auteur uit de Emiraten en politiek onderzoeker, adviseerde de Palestijnen:

De enige oplossing die het Palestijnse volk ter beschikking staat, is om onmiddellijk in actie te komen om de vervallen Palestijnse leiders te verwijderen. Palestijnen moeten een overgangsraad benoemen, zoals in Soedan, en hard werken om een ​​Palestijns leiderschap te vinden dat kan profiteren van vredesprocessen.

Net als in het verleden negeren de Palestijnen het advies van hun Arabische broeders om vrede te proberen en hun corrupte en incompetente leiders te vervangen. Deze weigering lijkt de belangrijkste reden te zijn waarom veel Arabieren tegenwoordig het gevoel hebben dat de Palestijnse kwestie niet langer centraal staat bij alle Arabieren en moslims.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Khaled Abu Toameh “Why Palestinians Will Not Accept Advice from Arabs” van 14 oktober 2020 op de site van The Gatestone Institute

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.