De Britten waren de eersten die Joden opsloten in concentratiekampen

Plaatje hierboven: Tussen 1946 en 1948 werden meer dan 50.000 Joodse vluchtelingen werden opgesloten in Britse concentratiekampen op het eiland Cyprus [beeldbron: COJS]

Voor velen van ons is de uitdrukking ‘concentratiekamp’ onlosmakelijk verbonden met nazi-Duitsland en de verschrikkingen van de Holocaust. Het idee van Britse concentratiekampen is vreemd en verontrustend. Het waren echter de Britten, en niet de Duitsers, die de belangrijkste drijvende kracht waren achter de ontwikkeling en het gebruik van concentratiekampen in de twintigste eeuw.

De Britse regering beheerde niet alleen haar eigen concentratiekampen, ze stemden ook vrijwillig in met het opzetten van dergelijke vestigingen in het Verenigd Koninkrijk door andere landen. Tijdens en na de Tweede Wereldoorlog onderhield de Poolse regering in ballingschap een aantal kampen in Schotland waar Joden, communisten en homoseksuelen werden opgesloten en soms vermoord.

De Britten hebben altijd hypocriete standpunten ingenomen als het gaat om concentratiekampen: ze zijn net zo gretig als elk ander land om er gebruik van te maken, terwijl ze altijd de eersten zijn die elk land veroordelen dat soortgelijke vestigingen opzet.

Inderdaad, het Verenigd Koninkrijk was niet alleen een enthousiaste exploitant van concentratiekampen, maar stond ook toe dat een ander land kampen op Brits grondgebied exploiteerde. Deze pragmatische benadering van de gevangenneming van mannen en vrouwen alleen gebaseerd op nationaliteit of etniciteit is een leidmotief geweest in de twintigste-eeuwse Britse geschiedenis.

Tegenwoordig roept de uitdrukking ‘concentratiekamp’ de gruwelen van nazi-Duitsland op, waarbij zwart-witbeelden van Auschwitz en Belsen worden opgeroepen. Maar Duitsers waren niet de eerste natie die gebruik maakte van concentratiekampen, noch de laatste. Zowel tijdens als direct na de oorlog waren concentratiekampen en slavenarbeiderskampen in het hele Verenigd Koninkrijk actief.

Een jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog functioneerde de Britse landbouw alleen dankzij slavenarbeid. In mei 1946, terwijl hoge SS-officieren zich voorbereidden op hun proces in Neurenberg, werden 385.000 tot slaaf gemaakte arbeiders vastgehouden achter prikkeldraad over de Britse eilanden; Elke week kwamen er duizenden bij. Destijds vormden ze meer dan 25 procent van de landarbeiders.

Plaatje hierboven: In het Britse concentratiekamp  aka ‘interneringskamp’ Stobs nabij Hawick aan de landsgrenzen van Schotland werden ongeveer 4.500 burgers en militaire krijgsgevangenen vastgehpuden. Stobs was het op een na grootste in zijn soort in het Britse Rijk [beeldbron: Clacton Gazette]

De Britten waren vroege pioniers van deze buitengewoon ‘nuttige vestigingen’. Tijdens de Tweede Boerenoorlog (1899–1902) richtten ze een netwerk van kampen op waarin de omstandigheden zo grimmig waren dat meer dan tweeëntwintigduizend kinderen onder de zestien stierven door honger en ziekte.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog gebruikte het Verenigd Koninkrijk concentratiekampen om degenen te controleren die ze niet voor de rechter konden of wilden brengen: mannen die geen misdrijf hadden gepleegd behalve dat ze tot de verkeerde nationaliteit of etnische groep behoorden. Onder hen waren Duitsers en Oostenrijkers die in Groot-Brittannië woonden, evenals Ierse burgers die werden verdacht van ontrouw aan de kroon.

Een eeuw geleden aarzelde niemand om concentratiekampen bij hun juiste naam te noemen. Op 4 december 1914 bijvoorbeeld droeg de Manchester Guardian de kop ‘Disorder at Lancaster Concentration Camp‘. Het artikel beschrijft een bajonetaanval door troepen om de orde te herstellen onder de Duitse burgers die in het kamp worden vastgehouden.

‘Collar the Lot!’
In juni 1940, met elk moment een Duitse invasie te verwachten, besloot premier Winston Churchill alle Duitsers en Oostenrijkers in het land te arresteren en ze allemaal naar concentratiekampen te sturen. Aan degenen die hem eraan herinnerden dat veel van deze mensen Joodse vluchtelingen waren, antwoordde hij kort en gedenkwaardig: ‘Collar the Lot!’ (Grijp ze bij de kraag!).

Natuurlijk wilde niemand deze nieuwe instellingen ‘concentratiekampen’ noemen, dus noemden ze ze ‘interneringskampen’ om ze te onderscheiden van de praktijk van de nazi’s. Maar deze kampen hielden ook mensen voor onbepaalde tijd en zonder proces vast vanwege hun nationaliteit, etniciteit, religie en / of politieke overtuiging.

Hoewel de Britse kampen niet te vergelijken zijn met deze in nazi-Duitsland, waren het onbetwistbaar concentratiekampen. Hoe ze ook heten, de regering heeft ze gebouwd om degenen vast te houden die de staat niet kon toestaan ​​om achter prikkeldraad op vrije voeten te blijven.

Deze nieuwe kampen leken op Frongoch, Dachau en Bereza Kartuska: de militairen vorderden rijen huizen en bouwden er prikkeldraadomheiningen omheen. Naast Duitse staatsburgers – van wie de overgrote meerderheid Joden waren die hun huizen waren ontvlucht om een ​​soortgelijk lot te vermijden – arresteerde de regering duizend Britse burgers en hield ze vast.

Tot deze gevangenen behoorden een gepensioneerde admiraal, een parlementslid en de voormalige algemeen secretaris van de Women’s Social and Political Union, ook wel bekend als de suffragettes.

Joden in Poolse kampen in Schotland
De Poolse Generaal Sikorski was bang dat andere Poolse politici in ballingschap tegen hem aan het plannen waren, dus opende hij een kamp in Rothesay, op het eiland Bute, slechts vijftig kilometer van Glasgow (Schotland), voor degenen die hij vreesde zijn autoriteit in gevaar te brengen.

Hij maakte geen geheim van zijn bedoelingen en legde tijdens een bijeenkomst van de Poolse Nationale Raad in Londen op 18 juli 1940 uit: “Er is geen Poolse rechterlijke macht. Degenen die samenzweren, zullen naar een concentratiekamp worden gestuurd.” Uiteindelijk zette Sikorski een half dozijn kampen op.

Sommigen hielden politieke gevangenen vast, onder wie Marian Zyndram-Koscialkowski, de voormalige Poolse premier, en generaal Ludomil Antoni Rayski, de voormalige commandant van de Poolse luchtmacht. Anderen waren gereserveerd voor ‘personen met een ongepast moreel karakter’, waaronder homoseksuelen. Een groot aantal gedetineerden waren joden.

Het Rothesay-kamp was relatief gemakkelijk in de omgang, alleen bedoeld om te voorkomen dat ontevreden legerofficieren en politici tegen de belangen van Sikorski zouden ingaan. In Rothesay konden deze dissidenten niet in Londen zijn om de autoriteit van de generaal aan te vechten.

Toen het aantal kampen toenam, begonnen de nieuwere kampen meer op de traditionele versie te lijken met prikkeldraadhekken, wachttorens en brutale bewakers die voorbereid waren om gevangenen uit de hand te schieten. Gevangenen in kampen zoals die in Tighnabruich, Kingledoors en Inverkeithing werden beslist mishandeld en af ​​en toe vermoord.

Op 29 oktober 1940 werd bijvoorbeeld een joodse gevangene genaamd Edward Jakubowsky doodgeschoten in het kamp bij Kingledoors. Rechtbanken oordeelden later dat de bewaker die hem had vermoord, Marian Przybyski, zijn wapen gebruikte bij de uitvoering van zijn taken. De Britse politie heeft deze doden niet onderzocht omdat het Poolse leger volledige en onbeperkte autoriteit had over hun eigen burgers in Groot-Brittannië.

Naarmate de oorlog voortduurde, werden sommige parlementsleden ongerust over de Schotse kampen en begonnen ze vragen te stellen over individuele gevallen, waarbij steevast Joodse gevangenen betrokken waren. In 1941 informeerde Samuel Silverman, het parlementslid voor Nelson en Colne, naar Benjamin en Jack Ajzenberg, twee joodse broers die door Poolse soldaten in Londen waren gearresteerd en naar Schotland waren vervoerd.

Silverman vroeg de staatssecretaris voor oorlog: “Hoeveel personen worden er nu door de Poolse autoriteiten in dit land vastgehouden op grond van hun bevoegdheden onder de Allied Forces Act?” Hij kreeg een vaag antwoord: de Britse regering kon het zich niet veroorloven hun bondgenoot op zo’n belangrijk moment van zich te vervreemden.

Een verslag van de ontvoering van Dr. Jan Jagodzinski, een Joodse academicus, volgde. Hij was naar Schotland gebracht en vastgehouden in het concentratiekamp Inverkeithing, slechts een paar kilometer ten noorden van Edinburgh. Om de angst weg te nemen, stond de Poolse regering de pers toe het kamp te bezoeken.

Het kreeg er al snel spijt van deze beslissing: de eerste gevangene met wie de schrijvers spraken was een andere Jood, en de journalisten vernamen dat een gevangene de week ervoor door een van de bewakers was doodgeschoten. Na het einde van de Tweede Wereldoorlog oefende de nieuw gekozen Labour-regering druk uit op de Poolse autoriteiten om hun kampen te sluiten, maar ze bleven open tot 1946. Tegen die tijd begonnen de Britten zelf slavenarbeid in te zetten op industriële schaal, met behulp van Honderden kampen in het hele land om arbeiders op te sluiten.

Dit korte artikel kan de Britse concentratiekampen in de jaren tussen 1940 en 1948 niet verder onderzoeken, wat een langere bespreking zou omvatten van de beslissing van het Verenigd Koninkrijk om enkele Duitse kampen open te houden. Het concentratiekamp Belsen, omgedoopt tot Hohne, hield Joden vast die in strijd met de Britse wensen naar Palestina wilden emigreren. De Britten bouwden zelfs twee nieuwe kampen na het einde van de oorlog nabij de Duitse stad Lübeck. In 1947 zaten Am Stau en Poppendorf vol met Joden, de Britten wilden Europa niet verlaten.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Simon Webb “The British Camps: Though it reached its horrific heights at Auschwitz and Buchenwald, the British, not the Nazis, pioneered the concentration camp” op de site van Jacobin

♦ naar een artikelLife inside the concentration camps of Scotland” van 15 januari 2016 op de site van The Jewish Chronicle (JC)

♦ naar een artikel Roger Kershaw “Collar the lot! Britain’s policy of internment during the Second World War” van 2 juli 2015 op de site van The National Archives

Een gedachte over “De Britten waren de eersten die Joden opsloten in concentratiekampen

  1. Om een Empire in stand te houden moet je ongewenste ‘gasten’ onder controle houden en dus drijf je ze samen naar één plek waar je een oogje in het zeil kan houden zodat ze niet tegen jou expansioneel bewind kunnen samenspannen.

    In normale mensentaal noem je dit concentratie kampen.

    Britten hadden met dit samendrijven & concentreren van mensen genoeg ervaring verzameld door hun slavenverleden.

    Laten we ook niet vergeten dat de Joden die met gammele bootjes naar het coloniale Palestina kwamen voor 99% Holocaust overlevenden waren.

    Van de Duitse Nazi regen in de Britse Coloniale drup……, om het maar kort door de bocht te benoemen.

    Over het terreur regime van de Britse overheersers zijn boeken vol geschreven.

    Dit zijn de Britten die anno 2020, samen met hun niet veel betere EU partners nog stééds menen ons Joden te moeten beleren over beschaving.

    Perfide Albion………, was & is nog stééds van toepassing en de EU is de gemoderniseerde versie.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.