Oorsprong van Aliyah Bet, de illegale Joodse immigratie naar ‘Palestina’ (1934-1948) – Deel 3/3

De wereld veranderde na het einde van de wereldoorlog en het Britse rijk moest veel problemen oplossen, maar het enige beleid dat standvastig bleef, was het Witboek en de beperking van immigratie naar Palestina.

De Britse strijdkrachten voerden de druk op verschillende landen op om de Bricha en Aliya Bet een halt toe te roepen en om te voorkomen dat de Joden schepen zouden kopen die ma’apilim naar Palestina zouden brengen.

• In Polen deden de Britten een beroep op de (communistische) regering om te voorkomen dat de joden het land zouden verlaten en om de kerk onder druk te zetten om antisemitisme aan te klagen, zodat de joden het land niet zouden verlaten.

• In Roemenië, Hongarije, Bulgarije en Joegoslavië werden grote inspanningen geleverd om te voorkomen dat de Joden op weg naar het Westen de grens overschreden.

• In Italië, Griekenland en Frankrijk probeerden ze te voorkomen dat de Joden die landen binnenkwamen, en om te voorkomen dat ze die landen met schepen verlieten.

• In de VS probeerden ze de regering de belastingvrije clausule uit de joodse campagnes te laten schrappen, omdat dat geld ging om de immigratie van joden te helpen.

• Ze hielden de aankoop van schepen waar dan ook nauwlettend in de gaten, zodat ze op de hoogte zouden zijn van wat in het bezit van de Joodse ondergrondse kwam.

• In de mediterrane landen probeerden ze te voorkomen dat de Joden bemanningen zouden krijgen om de Aliya Bet-schepen te bemannen.

De Britten konden het probleem van de Joodse vluchtelingen niet negeren, maar probeerden een onderscheid te maken tussen het vluchtelingenprobleem en Palestina als de oplossing. Ze konden niet tot de conclusie komen dat deze twee problemen in werkelijkheid slechts één probleem waren.

Plaatje hierboven: overlevenden van het concentratiekamp Buchenwald arriveren in Haifa, juli 1945 [beeldbron: Medico International]

Het beleid van het ambtenarenapparaat hield geen rekening met het wanhopig diepe gevoel van de overlevenden van de Holocaust voor Eretz Israel, het Land van Israël. De Joden zagen Palestina als het enige land waarin ze hun leven konden vernieuwen. Dit was het resultaat van jaren van lijden en wanhoop, waarin Palestina hun enige hoop bleef.

De Joodse nederzetting in Palestina was het werktuig, de katalysator die de energie en de verlangens van de overblijfselen van de Holocaust in een gestage stroom Aliya naar Palestina veranderde, zodat ze hun leven konden heropbouwen en tegelijkertijd de staat Israël konden opbouwen.

De Britten dachten dat de moeilijkheden van de reis naar Palestina en de processen van opsluiting in Atlit en van de verbanning naar Cyprus de ma’apilim zouden frustreren, zodat ze de hele onderneming zouden opgeven.

De Britten hoopten ook dat de verovering van de schepen en de vermindering van certificaten als gevolg van de onwettige binnenkomst van ma’apilim het Hagana-commando zouden frustreren en hun de nutteloosheid van hun inspanningen zouden laten zien, maar Aliya Bet-schepen bleven komen, en met een eeuwige groeiend aantal ma’apilim.

In kabinetsbesprekingen over dit onderwerp garandeerde veldmaarschalk Montgomery, de held van El Alamein en het hoofd van de Britse strijdkrachten, dat de Britse marine zou voorkomen dat schepen de kusten van Palestina zouden bereiken en dat het leger de Yishuv zou kunnen controleren in geval van massale rellen.

De Royal Navy was niet geboeid door de taak die ze bij deze operatie moest vervullen. Ze hadden allemaal liever gehad dat de soldaten naar huis gingen nadat de oorlog voorbij was, maar nu moesten ze zich voorbereiden op hun nieuwe taken en dat deden ze. 49 schepen werden toegewezen aan deze taak om Aliya Bet te bestrijden; 9 kustvaartuigen, 21 torpedobootjagers, 8 fregatten en 11 mijnenvegers.

Op de marinebasis in Malta werd een speciaal trainingskamp opgericht om de matrozen en mariniers te leren hoe ze een schip vol mensen konden overwinnen. De training was specifiek voor het nemen van de brug, de machinekamer, het communicatiecentrum, etc. Onder de docenten was er altijd een sergeant of officier van de Palestijnse politie die lezingen gaf over Palestijnse (joodse) terroristische activiteiten.

Britse matrozen waren zeer verrast toen ze op het gebied van actie geen terroristen op de schepen tegenkwamen, maar moesten vechten tegen jonge meisjes en jongens of oude vrouwen en mannen, allemaal gekleed in lompen, en ze zagen geen hardgekookte terroristen. Over het algemeen probeerden de marinemannen terughoudend op te treden en er waren slechts een paar incidenten waarbij meer geweld werd gebruikt dan nodig was. Er waren ook gevallen waarin vriendelijkheid en aandacht werden getoond.

Concluderend: er waren drie hoofdelementen aan het werk tijdens deze massa-immigratie:

1. Het belangrijkste was de wens van de overlevenden van de Holocaust om Palestina te bereiken en hun leven weer op te bouwen en de staat Israël op te bouwen.

2. De Britten konden om hun eigen redenen niet instemmen met Aliya Bet.

3. De joodse Yishuv in Palestina mobiliseerde zich om de overlevenden van de Holocaust naar Palestina te brengen en mobiliseerde het Jodendom van Europa en de Verenigde Staten om dit doel te bereiken.

De enige weg: Terug naar Zion


Bronnen:

♦ naar een artikel van Shmuel ‘Samek’ Yannay “Voorwoord bij het boek She’arim P’tukhim (‘The Gates Are Open’)” op de site van Palyam Aliya Bet (Ha’apala)

2 gedachtes over “Oorsprong van Aliyah Bet, de illegale Joodse immigratie naar ‘Palestina’ (1934-1948) – Deel 3/3

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.