New York Times kantelt naar een eenstaatoplossing voor Israël-Palestina

The New York Times bood lezers een signaal van hoe de opiniepagina’s van post-James Bennet, post-Bari Weiss en de redactionele pagina’s eruit zouden zien met een opiniestuk en podcast van Peter Beinart waarin hij de eliminatie van de Joodse staat Israël en de vervanging ervan door een land dat Beinart ‘Israël-Palestina’ noemt, “een Joods huis dat ook even een Palestijns huis is”, “een Joods huis dat geen Joodse staat is”.

Met zijn reactie op de vredesakkoorden tussen Israël en de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein verdubbelt de Times het antizionisme van Beinart en zijn interne kampioen bij de Times, senior opinieleider Max Strasser.

The Times publiceerde een opiniestuk van Diana Buttu, een uit Palestijnse ouders in Canada geboren kampioen van de Orwelliaanse campagne genaamd ‘One Democratic State Campaign‘.

♦ Diana Buttu (°1970) is een voormalig woordvoerder van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) tijdens de Tweede Intifada, die bij herhaling Hamas heeft verdedigd en Israël de schuld heeft gegeven van raketten die vanuit Gaza in bevolkingscentra werden gelanceerd.

♦ Buttu is een fervent voorstander van de Boycott, Divestment, Sanctions (BDS) -beweging, waarvoor ze pleit in geschreven artikelen en op Twitter. In haar schrijven en op sociale media heeft Buttu Israël beschuldigd van apartheid en etnische zuivering. Buttu heeft deelgenomen aan reizen met – en levert maandelijkse bijdragen aan – de anti-Israëlische Dream Defenders-organisatie.

Nog in mei vergeleek Buttu Israël met de Ku Klux Klan:

Net zoals we het ondoorgrondelijk zouden achten om een ​​dialoog met de KKK te voeren, of om de KKK te huisvesten, zo moeten we ook stoppen met het vertroetelen van het Israëlische kolonisten-kolonialisme.

Onder de kop van de Times: ‘De vlucht tussen de VAE en Israël is niets om te vieren‘, schreef Buttu:

In plaats van te blijven aandringen op een tweestatenoplossing, heeft de P.L.O. Zou in plaats daarvan moeten aandringen op gelijke rechten. … Mr. Abbas en andere Palestijnse leiders zouden moeten streven naar een werkbare strategie om onze rechten te verwezenlijken in plaats van te werken aan het sussen van Israël en de internationale donorgemeenschap door een anti-apartheidsstrategie aan te nemen.

Het Buttu-artikel volgt de Beinart-Strasser-lijn, dat zionisme racistische apartheid in Zuid-Afrika-stijl is en dat een eenstaatoplossing de voorkeur heeft boven een Joodse staat en een Palestijns-Arabische staat. Nog provocerender is dat deze benadering zich subtiel verspreidt buiten de opiniepagina en in de redactionele artikelen van het personeel die het officiële, institutionele standpunt van de Times vertegenwoordigen. Een recent redactioneel artikel in Times concludeerde:

Voor een echt vredesakkoord in het Midden-Oosten is onderdak nodig bij de 4,75 miljoen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza, een volk aan wie al meer dan zeven decennia een thuisland is ontzegd. Hun benarde situatie zal sympathie en afkeuring blijven wekken vanuit de hele wereld, en hun frustratie zal geweld blijven aanwakkeren. De tweestatenoplossing blijft het enige haalbare alternatief voor óf de huidige stand van zaken, óf een enkel land waarin Joden een minderheid vormen.

Dit is op zoveel niveaus verkeerd dat het moeilijk is om te weten waar je moet beginnen, maar begin met het getal 4,75 miljoen. Het CIA World Factbook vermeldt de bevolking van Gaza op 1,9 miljoen en de bevolking van de Westelijke Jordaanoever op 2,9 miljoen, van wie ongeveer 630.000 Israëlische kolonisten zijn. Volgens die berekening overtreft de Times het aantal Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en Gaza met ongeveer een half miljoen.

Het volgende is de bewering dat deze mensen “al meer dan zeven decennia geen vaderland hebben gekregen“. Nou, dat is raar. Wat is de Palestijnse Autoriteit anders dan een thuisland voor de mensen die er wonen? Tussen 1948 en 1967 stond Gaza onder Egyptische controle en de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem onder Jordaanse controle. Wie deed toen het “ontkennen”?

De uitdrukking ‘meer dan zeven decennia’ maakt duidelijk dat de kwestie van de Times niet zozeer 1967 is en de ‘bezetting’ die daarop volgde, maar veeleer de oprichting van de moderne staat Israël in 1948. The Times beweert dat de benarde situatie van de Palestijnen “Sympathie en afkeuring uit de hele wereld zal blijven aantrekken” maar wat de deals van de VAE en Bahrein laten zien, is dat deze ‘sympathie’ gewoon de zoveelste lippendienst is.

De Palestijnen zullen sympathie krijgen van redacteuren van de New York Times, maar niet zozeer elders. Evenzo is het niet de ‘frustratie’ van de Palestijnen die geweld aanwakkert, maar eerder dat verschillende dictators en demagogen de situatie voor hun eigen doeleinden uitbuiten.

Er zijn tal van manieren om op frustratie te reageren, behalve geweld, die productiever zijn. The Times beweert: “De tweestatenoplossing blijft het enige haalbare alternatief voor de huidige stand van zaken of een enkel land waarin Joden een minderheid vormen.” Maar ‘de huidige stand van zaken’ verandert naarmate meer landen zoals de VAE en Bahrein het bestaan ​​van Israël accepteren en naarmate de Joodse bevolking van Israël groeit.

Het hoofdartikel van The Times spreekt geen voorkeur uit tegen “een enkel land waarin Joden een minderheid zijn”, het beschrijft het alleen als een mogelijk alternatief. Een interessante vraag is of dit standpunt beperkt blijft tot de redactionele en opiniepagina’s of dat het overslaat naar de nieuwsrubrieken.

Buttu wordt steeds vaker geciteerd in nieuwsartikelen van Times. Ze verscheen op een nieuwsartikel op pagina één in december 2017, in nieuwsartikelen in Times in november 2017 en september 2017, in juli 2014 en in meerdere andere gevallen. Ze wordt bijna nooit geïdentificeerd als in Canada geboren, hoewel de Times vaak stilstaat bij de veronderstelde Europese oorsprong van de oprichters van Israël.

Het is een redelijk goed teken van hoe ver de New York Times buiten de ideologische marge ligt. Arabische moslimleiders zoals die van de VAE en Bahrein blijken meer bereid te zijn de realiteit van het moderne Israël te accepteren dan de redacteuren van de New York Times.

Misschien zou het een stap voorwaarts zijn om Strasser, Beinart en co te vervangen. Met enkele aanstormende journalisten uit de VAE of Bahrein. Het zou de Times helpen om zijn vaak gestelde doel te bereiken, namelijk het diversifiëren van het redactionele personeel, en het zou de krant misschien meer pro-Israël maken.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ira Stoll “New York Times Tilts Toward One-State Solution on Israel-Palestine” en een artikel van Jerold Auerbach “Beware of Israel’s Critics” van 27 september 2020 op de site van The Algemeiner

♦ naar een artikelDiana Buttu: Defending Hamas Terrorism – Promoting BDS – Demonizing Israel” op de site van Canary Mission

Een gedachte over “New York Times kantelt naar een eenstaatoplossing voor Israël-Palestina

  1. De NYT mag schrijven wat het wil.

    De NYT was een foute krant in WO2 vol Joodse journalisten die het lot van de Europeese Joden wegmoffelde in kleine berichtjes achterin, onderaan…..om maar geen aandacht op ‘hun Joodse identiteit te vestigen.

    De NYT is een foute krant vandaag vol manipulerende Joodse journalisten die Israel verwensen en beschuldigen door haar bestaan niet als 100% zuivere Amerikaan te worden gezien.

    Het mag als een shock komen voor deze schrijvende experts maar de oplossing loopt via Jeruzalem en niet via de NYT in NY!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.