Hoe Trump de wereld veranderde door het Midden-Oosten en China te trotseren

Op 16 september deed de redactie van de New York Times het onmogelijke. Het zei iets aardigs over president Trump. ‘De normalisatie van de betrekkingen tussen Israël en twee Arabische staten, de Verenigde Arabische Emiraten en Bahrein, is op het eerste gezicht een goede en nuttige ontwikkeling’, schreef de redactie.

Ze gingen zelfs zo ver om te zeggen dat de ‘Trump-regering de eer verdient om hierin te bemiddelen.’ Ik moest die zin twee keer lezen om er zeker van te zijn dat ik niet droomde. Misschien eindigt de wereld echt.

Door onontkoombare feiten ter plaatse vast te stellen over de onophoudelijke bezwaren van critici, negeert president Trump de vaak zinloze woordenstroom die internationale diplomatie vormt en verandert hij uiteindelijk de voorwaarden van het gesprek over het buitenlands beleid.

Nergens is deze dynamiek duidelijker geweest dan in de betrekkingen van de VS met China. Te beginnen met zijn verrassende oproep aan de Taiwanese president Tsai Ing-wen in december 2016 en door te gaan met zijn hervatting van de vrijheid van navigatie van de Amerikaanse marine in de Zuid-Chinese Zee het volgende jaar, zijn tarieven op Chinese goederen in 2018.

Daarnaast het retorische spervuur ​​van hem en zijn regering tegen China, dat serieus begon in 2019 en culmineerde in zijn meerdere acties tegen China dit jaar, van het beperken van reizen tot het annuleren van visa tot het dwingen van de verkoop van TikTok tot het aanscherpen van de bankschroef op Huawei om nog eens $ 7 miljard aan wapens te verkopen aan Taiwan.

Trump heeft Amerika’s benadering van de Volksrepubliek ge-heroriënteerd. China wordt niet langer aangemoedigd om een ​​’verantwoordelijke stakeholder’ te zijn. Het wordt erkend als een concurrent met grote macht. Het verzet tegen dit juiste begrip van de positie van China in het internationale systeem blijft sterk.

Maar het is ongetwijfeld zo dat zowel Republikeinen als Democraten China meer als een bedreiging dan als een partner beginnen te zien. En het is Donald Trump die achter deze verduidelijking van de visie staat. (Xi Jinping en de pandemie hielpen ook.) Wat een president Biden ook met China zou kunnen doen – en hij lijkt veel meer geïnteresseerd in het herstellen van onze allianties in ‘Oud Europa’ dan in het aanpakken van deze belangrijkste uitdaging van de 21ste eeuw.

Hij zou opereren binnen de beperkingen die Trump heeft vastgesteld en op het intellectuele terrein dat Trump heeft aangelegd. Er is geen grotere mate van presidentiële betekenis dan het vermogen van een chief executive om niet alleen de zijne maar ook de andere partij te transformeren.

Als het gaat om het Midden-Oosten en China, staan ​​de Democraten tegenwoordig dichter bij Donald Trump dan aan het begin van zijn ambtstermijn. Dat ze in overeenstemming zijn met iemand die ze verachten, is een bewijs van Trumps vermogen om de politiek in binnen- en buitenland op één lijn te brengen. Dit is geen geringe prestatie. Sommigen zullen misschien zeggen dat het een prijs waard is.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Matthew Continetti “How Trump Changed the World; By defying conventional wisdom on the Middle East and China, he reshaped both political parties” van 18 september 2020 op de site van The Washington Free Bacon

Een gedachte over “Hoe Trump de wereld veranderde door het Midden-Oosten en China te trotseren

  1. Hoe Trump de wereld veranderde.

    China, Iran, Rusland, ook N-Korea dat zich vrij rustig houd & het Midden Oosten ……..en laten we Europa niet vergeten dat hij veranderde van een ‘superieur’ arrogant continent tot een kibbelend, verdeeld & niet relevant familielid die er in de wereldpolitiek niet al te veel tot doet en hem daarom (in het Westen & noorden) tot op het bot haten en niets beters kunnen doen dan hem belachelijk maken……maar nèt niet te veel want dan zou hij wel eens ècht boos kunnen worden.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.