Staan we aan de vooravond van een nieuwe Donkere Middeleeuwen?

Het buitenlands beleid van een progressieve Amerikaanse regering zou een fanatiek streven van op rassen gebaseerd ‘intersectionaliteitsbeleid’ kunnen inhouden, vergelijkbaar met het proletarische internationalisme van weleer.

Als het buitenlands beleid van de VS inderdaad uit dergelijk beleid zou bestaan, zouden veel landen China als het minste van twee kwaden beschouwen. Een wereld die wordt gedomineerd door een progressieve VS enerzijds en communistisch China anderzijds, zou kunnen overgaan in een nieuwe donkere middeleeuwen.

Amerika is in rep en roer. Sommigen geloven dat het in verval is. Weinigen betwisten of de achteruitgang tijdelijk of permanent is. Bijna iedereen is het erover eens dat Pax Americana, de orde van na de Tweede Wereldoorlog en de unipolaire wereld gecreëerd door de ineenstorting van de Sovjet-Unie voor altijd verdwenen zijn.

Iedereen wil natuurlijk de contouren kennen van de wereldorde die voor ons ligt. Geschiedenisstudenten zoeken naar antwoorden in het niet zo verre verleden. De Koude Oorlog, die meer dan vier decennia duurde, bevatte vele perioden die kunnen worden opgeroepen om bijna elke historische parallel te rechtvaardigen, maar de confrontatie tussen de VS en de USSR was niet uniek.

De geschiedenis biedt veel andere relatief recente voorbeelden van mondiale conflicten, hoewel ze over het algemeen niet als poolgevechten tussen goed en kwaad werden neergezet op de manier van de Koude Oorlog. De wereldorde vóór WO I was niet zwart-wit. Het was grijs. Verschillende rijken, echte en kunstmatige, waren aan het vechten om de wereldheerschappij: Groot-Brittannië, Duitsland, Frankrijk, Italië, Rusland, Oostenrijk-Hongarije en een paar kleinere.

Niemand was bijzonder vredelievend. Ze bevonden zich echter allemaal in een ontwikkelingsfase als een liberale democratie. Sommige, zoals Groot-Brittannië, waren ver gevorderd, terwijl andere, zoals Rusland, ver achterop liepen. Geen enkele was puur slecht en genocidaal. Deze stand van zaken bepaalde min of meer de Europese geschiedenis vanaf de middeleeuwen door het Verdrag van Westfalen. De jaren dertig presenteerden een ongekende situatie.

In de latere jaren van dat decennium creëerden nazi-Duitsland en Sovjet-Rusland een bipolaire wereld waarin beide entiteiten even snode bedoelingen hadden. Tussen de Vredesconferentie in München en de Slag om Moskou hebben weinigen ter wereld het idee dat het kwaad de onbetwiste heerser van de wereld zou kunnen zijn, van tafel geveegd. Voor Europa gebeurde dat inderdaad voor de duur van de oorlog.

Uiteindelijk werd een deel van het continent bevrijd. Het werd, samen met de rest van de vrijheidslievende wereld, gespaard door de tussenkomst van de VS, die naar voren kwam als de nieuwe supermacht. De VS verkeren nu in een crisis. De plaats die ooit door de Sovjet-Unie werd bezet, is nu in handen van China.

De nieuwe rivaliteit lijkt misschien oppervlakkig op de oude, met name de vroege periode van de Koude Oorlog, toen het leek alsof de Sovjet-Unie de overhand kreeg in zowel de wetenschap (met het succes van Spoetnik) als de wereldwijde populariteit (via effectieve propaganda).

Maar er is nog een alternatief. Wat als, op basis van de opkomst van progressief links in de VS en de mogelijke overname van de Democratische Partij, de strijd geen democratische strijd tegen het despotisme zal zijn? Wat als de VS in feite op weg is naar het Chinese model, waar totalitaire ideologie samengaat met streng gecontroleerde particuliere ondernemingen?

Iedereen die voor een groot Amerikaans bedrijf werkt, heeft te maken gehad met artefacten van op de staat gebaseerde dogmatische ideologie: vergaderingen ter ondersteuning van politieke doelen, berichten van leidinggevenden die opriepen tot revolutionaire ijver en discussies met collega’s waar afwijkende meningen een brandbaar misdrijf zijn.

De huidige tendens van de economie naar monopolisering en kapitaalconcentratie, in combinatie met de gecombineerde effecten van internet en de coronaviruspandemie, hebben een omgeving gecreëerd waarin een groot deel van de Amerikaanse bevolking kan worden gevangen door deze verschuiving naar ideologische conformiteit.

Het buitenlands beleid van de staat volgt wellicht dezelfde trend, mogelijk in een fanatiek streven naar een op rassen gebaseerd ‘intersectionaliteitsbeleid’ vergelijkbaar met het proletarische internationalisme van weleer. In die omstandigheden kan men zich gemakkelijk een buitenlands beleid voorstellen waarin de VS handelsovereenkomsten alleen uitbreidt tot landen met raciaal diverse regeringen.

Positieve actie zou worden toegepast op het internationale toneel: om de NAVO te laten bestaan, zou het een paar Afrikaanse en meer moslimlanden moeten accepteren om de wereldbevolking te weerspiegelen. Bondgenoten en vijanden zouden gedwongen worden om een ​​onbeperkt aantal vluchtelingen op te nemen, ongeacht hun vermogen om ze op te nemen.

De belangrijkste pijler van deze nieuwe benadering van het buitenlands beleid zou het uitwissen van grenzen en de annulering, om de populaire term te gebruiken, van de natiestaat zijn. Als dit in feite het buitenlands beleid van de VS zou worden, zouden veel landen China waarschijnlijk als het minste van twee kwaden beschouwen. De Chinezen hebben duidelijk gemaakt dat ze niet uit zijn op politieke onderwerping (behalve in het geval van Taiwan en Hong Kong).

In zijn relaties met de rest van de wereld wil Peking het oude rijk herscheppen, waarin de Chinese superioriteit wordt erkend, maar de vazallen hun landgoederen mogen besturen zoals ze willen. De Communistische Partij is het voertuig waarmee de meest succesvolle vorm van Chinees imperialisme kan worden geleverd. Het bevat geen communistische inhoud meer en heeft geen behoefte om zichzelf in het buitenland te projecteren.

Amerikaanse progressieven daarentegen willen dat de hele wereld hun ideologische wereldbeeld weerspiegelt. Ze geven maar twee keuzes: meedoen of outcasts worden. Nu de progressieve VS en het communistische China oppermachtig zijn, zal de wereld een nieuwe donkere middeleeuwen ingaan. Beide systemen zullen, tenzij gecontroleerd door machtige liberale democratieën, uiteindelijk alle sporen van vrijheid en particulier ondernemerschap uitdoven. We moeten krachtig optreden om te voorkomen dat dit grimmige scenario werkelijkheid wordt.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Lev Stesin “Are We on the Brink of a New Dark Ages?” van 8 september 2020 op de site van The Begin-Sadat Center for Strategic Studies (BESA)

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.