Koeweit: ‘Israël wil geen vrede; Het wil zich uitbreiden van de Nijl tot aan de Eufraat ‘

De ‘expert’ van deze week is Fakhri Hashem Al-Sayed Ragab van Al Qabas in Koeweit. Hij schrijft:

Vrede voor de staat Israël is in wezen in tegenspraak met het grootste doel, namelijk dat de grenzen van de Eufraat tot de Nijl moeten lopen … en als degenen die onder dwang in Palestina zijn geplant, vandaag krachtig werken en voornamelijk om vredesakkoorden te sluiten en de betrekkingen te normaliseren, dan is dit niet het doel van de volkeren van de regio om in vrede te leven, maar eerder om het oosten van de Arabische wereld in principe van het westen te scheiden, en dit is al gebeurd en heeft een staat van permanente spanning gecreëerd.

[..]

Gebaseerd op westerse sympathie en steun voor hen als een entiteit die op de eerste plaats hun belangen behartigt. Het zal ook de hoop vervullen van het Westen en andere landen dat de Joden van de wereld samenkomen op een plaats ver van Europa en elders (specifiek Palestina) om zich te ontdoen van de arrogantie en agressie die met hen als Joden werden geassocieerd, met name de zionisten onder hen.

[..]

Fakhri Hashem Al-Sayed Ragab

Een grote geopolitieke verandering heeft plaatsgevonden en ontwikkelt zich snel in het belang van deze entiteit [Israël]. Wat betreft de meerderheid van het Arabische volk, we oogsten niets anders dan mislukkingen, vernedering en verwoestende oorlogen. Terwijl de zionistische staat Israël de computers van de wereld vandaag de dag bestuurt en medicijnen produceert voor terminale ziekten, infiltreren onderzoekers voor hen de grenzen van de landen van de wereld, ze zijn serieus in hun zoektocht om ons te vernietigen.

Wat ons betreft: het lijkt erop dat we niets anders hebben dan onze handen op te steken om ze te applaudisseren. Dit omvatte een groot deel van de mening van de Arabische wereld over Israël sinds de jaren vijftig. Maar er is een speciaal soort domheid voor nodig om te denken dat de vredesverdragen van Israël met Egypte en Jordanië verenigbaar zijn met een verlangen om uit te breiden van de Nijl naar de Eufraat.

In 1914 waren er 83 tot 100 joodse gezinnen in Koeweit. De meesten van hen waren in 1920 vertrokken. In 1947 nam de emir van Koeweit een besluit om alle Joden uit Koeweit te evacueren. In 1951 maakten de Iraakse autoriteiten plannen om ongeveer 50.000 Iraakse Joden in Koeweit te dumpen. Tegenwoordig zijn er geen Joden meer in Koeweit.

Overigens zou je bijna gaan denken dat in Koeweit iedereen bijzonder gepassioneerd van de Palestijnen ‘houdt’. Het lot van de Palestijnen kan hen echter geen lor schelen. Het verdedigen van de Palestijnse ‘Zaak’ heeft niks te maken met  de Palestijnen an sich maar alles met de vernietiging van Israël en de verdrijving van de Joden uit het islamitische Midden-Oosten.

In 1991 verdreef Koeweit honderdduizenden Palestijnen uit Koeweit:

arafat-saddam2Bagdad, oktober 1988. De Palestijnse leider Yasser Arafat (R.) kon het goed stellen met het Iraakse dictatoriale regime. Zijn samenwerking met Irak zal enkele jaren later aan de basis liggen van de verdrijving van de Palestijnen uit Koeweit tijdens en na de Eerste Golfoorlog.  [beeldbron: Al Jazeera]

25 jaar geleden in 1991 verdreef Koeweit tussen 350.000 en 370.000 Palestijnen uit het land. En niemand die hier naar verwijst. Vele van deze Palestijnen waren in de jaren 1950 naar Koeweit uitgeweken en leidden er een relatief goed leven. Gehele families groeiden hier op tot… ze werden uitgezet en gedeporteerd.

Echter nadat de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) de invasie in Koeweit door Saddam Hoessein omarmde werden de Palestijnse inwoners aangeschoten wild. Eind jaren 1990 vonden er reeds vier dodelijke bomaanslagen plaats in Palestijnse wijken die een eerste uittocht op gang bracht. Na het einde van de Iraakse bezetting begon de Koeweitse vervolging van de Palestijnen. Martelingen, moorden, verkrachtingen en de geplande etnische zuivering van honderdduizenden Palestijnen. Ongeveer 4.000 Palestijnen werden vermoord en 16.000 anderen gemarteld in de Koeweitse gevangenissen en ondervragingscentra. Honderdduizenden werd verdreven waarvan vele duizenden werden opgesloten aan de grens met Irak in het zogeheten Safwan Refugee Camp.

Waarom herdenken Palestijnsen deze 25ste verjaardag van de Nakba in Koeweit niet? Ze herdenken toch jaarlijks op 15 mei de ‘nakba’ van 1948?  Waarom praat geen enkele pro-Palestijnse groep of ngo over deze ‘nakba’? De reden is vrij simpel. Die hele ‘pro-Palestijnse’ sien is niks meer dan een pose, een voorwendsel, en heeft helemaal niets te maken met hun liefde voor de Palestijnen maar alles met hun haat jegens die andere groep: de Joden. En vermits Israël hier op geen enkele wijze in betrokken was, haalde dit ‘schokkend nieuws’ geen krantenkoppen (hooguit wat rimpels op het wateroppervlak) en produceerde ook geen V.N.- resoluties.

koeweit-nakba

Aan de vooravond van de Eerste Golfoorlog leefden er afhankelijk van de bronnen ca. 400.000 à 450.000 Palestijnen in Koeweit. Een erg hoog aantal vermits op dat ogenblik de inheemse bevolking 564.262 bewoners telde. Toen Saddam Hoessein ’s leger op 2 augustus 1990 de Golfstaat binnenviel en bezette vluchtten ca. 200.000 Palestijnen het land uit, voornamelijk uit angst en vervolging.

Nadat Irak later door de Amerikaanse bondgenoten van Koeweit tijdens Operation Desert Storm uit de oliestaat werden verdreven en op 28 februari 1991 de oorlog voorbij leek, kregen de Palestijnen de rekening gepresenteerd. De Palestijnen werden door het teruggekeerde Koeweitse regime beschuldigd van massieve collaboratie met Irak. Koeweit begon een terreurcampagne tegen de Palestijnen. Vervolging, verkrachtingen, martelingen, executies en uiteindelijk deportaties waren hun lot.

Tegen 1998 bleven er van die Palestijnse gemeenschap van 400.000 nog maar een 30.000 Palestijnen meer over. PLO-voorzitter Mahmoud Abbas zal zich daar vele jaren later voor excuseren en zei in december 2004 het volgende omtrent de gebeurtenissen en de verdrijving van de Palestijnen uit Koeweit: “We apologise to Kuwait and the Kuwaiti people for what we did,” maar het mocht niet baten en bleven de relaties tussen ‘Palestina’ en Koeweit nog steeds kritisch.

In 2012 was het aantal Palestijnen in Koeweit opnieuw opgelopen tot ca. 80.000. Op 29 november 2012 erkende de Verenigde Naties ‘Palestina’ als een waarnemende niet lidstaat.  Datzelfde jaar werden de betrekkingen tussen Palestina en Koeweit genormaliseerd en werd de officiële Palestijnse ambassade in Koeweit heropend.

golf2Koeweit 1991. Palestijnse vrouwen en kinderen aan de grens van Koeweit met Irak, wachtend op hun deportatie na het einde van de Golfoorlog in 1991 [beeldbron: © Isabel Ellsen, Corbis]


Bronnen:

♦ naar een artikel van EoZ “Kuwaiti site: ‘Israel doesn’t want peace; it wants to expand from the Nile to the Euphrates’” van 24 augustus 2020 op de site van Elder of Ziyon

♦ naar een artikel van Ariel Ben Solomon “Kuwaiti writer: We’ve ignored it, but Jews played important part in country’s history” van 2 november 2014 op de site van The Jerusalem Post

♦ een artikel op deze blog25ste verjaardag van de verzwegen NAKBA: de verdrijving van ca. 350.000 Palestijnen uit Koeweit” van 22 mei 2016

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.