Israël’s soevereiniteits plan voor Judea en Samaria is niet in strijd met het internationaal recht

Plaatje hierboven: Een Israëlische ondernemer heeft op 27 juli 2009 een Israëlische vlag gehesen boven een geïmproviseerd bouwwerk op de ‘illegale’ buitenpost van Givat Tzuria, ten noorden van de Palestijnse stad Tulkarem in Samaria aka de Westelijke Jordaanoever. Het begin van iets moois? Tel Aviv is ooit (in 1909) ook zo ontstaan [beeldbron: AFP/David Furst]

De Verklaring van de Verenigde Naties over de Rechten van Inheemse Volken (UNDRIP), aangenomen door de Algemene Vergadering van de VN op 13 september 2007, met een meerderheid van 144 staten voor, 4 stemmen tegen en 11 onthoudingen, erkende dat inheemse volken (ook bekend als eerste volk, oorspronkelijke volken of inheemse volkeren) het recht hebben op de gronden, gebieden en hulpbronnen die zij van oudsher bezitten, bezetten of anderszins gebruiken of verwerven (Art. 26.1) en dat de uitoefening van deze rechten vrij moet zijn van elke vorm van discriminatie (Art. 2).

Met de binnenlandse staatspraktijk is de wettelijke status en de rechten van inheemse volkeren geëvolueerd en uitgekristalliseerd tot internationaal gewoonterecht.[1] Zo verklaarde de Inter-Amerikaanse Commissie voor Mensenrechten dat “er een internationale gewoonterechtelijke norm bestaat die de rechten van inheemse volkeren op hun traditionele land bevestigt.” Het Afrikaanse Hof voor de Rechten van de Mens en de Volkeren bevestigde dat de landrechten van inheemse volkeren beschermd zijn en dat deze rechten “algemene rechtsbeginselen” zijn.

Onder andere België, Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland, Israël en Luxemburg stemden voor de Verklaring. Sinds 2007 hebben Australië, Canada, Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten, die tegen stemden, de Verklaring in 2010 formeel bekrachtigd. In hun betrekkingen met Israël kunnen deze staten niet beweren dat de Verklaring niet van toepassing is op Israëlische Joden, aangezien een dergelijk standpunt zou neerkomen op flagrante rassendiscriminatie [2].

Volgens het internationaal recht zijn de Joden de inheemse bevolking van de landen die Judea, Samaria, Palestina, Israël en het Heilige Land worden genoemd, en voldoen ze dus aan de criteria van het internationaal recht. De Joden zijn de etnische groep die de oorspronkelijke kolonisten waren van Judea en Samaria 3.500 jaar geleden, toen het land door de Almachtige aan de Joden werd geschonken. Leiders van deze wereld, die ervoor kozen om de geschiedenis te abstraheren, verwijzen misleidend naar Judea en Samaria als de “Westelijke Jordaanoever” (waartoe ook Israël behoort) of de “Bezette Palestijnse Gebieden”.

Na de Balfour-verklaring van 1917 werd met het Verdrag van Lausanne (1923), het Britse Mandaat voor Palestina (1922), de San Remo-resolutie (1920) en het Verdrag van Sevres (1920) internationaal recht gecreëerd en werden de historische inheemse rechten van de Joden op hun land erkend en hersteld. De ondertekenaars van deze verdragen en het Mandaat (Groot-Brittannië, Frankrijk, Turkije, Japan, Italië, enz.) zijn erdoor gebonden.

Met het Mandaat voor Palestina, dat in augustus 1922 aan Groot-Brittannië werd verleend, erkende de Volkenbond “de historische band van het Joodse volk met Palestina en de gronden voor de heropbouw van het nationale huis in dat land”. Het recht van het Joodse volk om zich te vestigen in het land Palestina, hun historische thuisland, en om daar hun staat te vestigen, is dus een wettelijk recht dat verankerd is in het internationaal recht.

UNDRIP bevestigt opnieuw het recht van het Joodse volk als het inheemse volk, en “in het bijzonder hun rechten op hun land, gebieden en hulpbronnen”.

De recente resoluties van de Algemene Vergadering van de VN waarin wordt gesteld dat de vestiging van de Joden in Judea Samaria in strijd is met het internationaal recht, zijn niet meer dan aanbevelingen en hebben nooit geleid tot wijzigingen van bestaande bindende verdragen. De resoluties van de VN-Veiligheidsraad, waarin staat dat de Joodse gemeenschappen in Judea en Samaria illegaal zijn, zijn niet bindend. Alleen resoluties die op grond van hoofdstuk VII van het VN-Handvest zijn genomen, zijn bindend voor alle lidstaten van de VN. Zo is Resolutie 2334 van de Veiligheidsraad op 23 december 2016 met 14-0 stemmen aangenomen. Vier permanente leden van de Veiligheidsraad – China, Frankrijk, Rusland en het Verenigd Koninkrijk – stemden voor; de VS onthielden zich van stemming. Deze resolutie werd niet aangenomen in het kader van hoofdstuk VII van het Handvest. Zij is niet bindend. In die resolutie staat dat de nederzettingenactiviteit van Israël een “flagrante schending” van het internationaal recht vormt. Zij heeft “geen rechtsgeldigheid”. Deze resolutie is in strijd met de UNDRIP, het Britse mandaat en de andere verdragen.

Het recht van het Joodse volk om zich te “vestigen” op de zogenaamde Westelijke Jordaanoever en het recht van Israël om delen van Judea en Samaria (een deel van Palestina) te annexeren vloeien voort uit het Mandaat (Levy Report van 9 juli 2012). Volgens het Mandaat is het recht om delen van Judea en Samaria te annexeren een direct gevolg van het recht van de Joden om zich te vestigen in heel Palestina, d.w.z. het grondgebied van het Mandaat van 1936.

Artikel 80 van het Handvest van de Verenigde Naties (1945) erkent de geldigheid van de bestaande rechten die staten en volkeren hebben verworven in het kader van de verschillende mandaten, waaronder het Britse Mandaat voor Palestina (1922), en het recht van de Joden om zich te vestigen in het land (Judea en Samaria) op grond van deze instrumenten. (Pr. E. Rostow). Deze rechten kunnen niet worden gewijzigd door de VN.

“Behalve zoals overeengekomen in individuele trustovereenkomsten … mag niets in dit Handvest op zichzelf worden geïnterpreteerd om op enigerlei wijze de rechten van staten of volkeren of de voorwaarden van bestaande internationale instrumenten waarbij leden van de Verenigde Naties respectievelijk partij kunnen zijn, te wijzigen.” (Artikel 80, lid 1, VN-Handvest)

In een reeks besluiten en adviezen over Namibië heeft het Internationaal Gerechtshof (ICJ) geoordeeld dat een mandaat van de Liga een bindend internationaal instrument is, zoals een verdrag, dat als een fiduciaire verplichting van de internationale gemeenschap blijft bestaan totdat aan de voorwaarden ervan is voldaan. In het geval van Namibië bevestigde het Hof de uitspraak van de Veiligheidsraad dat Zuid-Afrika zijn rechten als verplichte macht had opgegeven door een aantal van zijn fundamentele plichten te schenden. Het mandaat heeft het overleefd als een trust, gebaseerd op wettelijke beginselen die worden bevestigd door artikel 80 van het Handvest.

Net als het Zuid-Afrikaanse mandaat heeft het Palestina-mandaat de beëindiging van de Britse regering als trust op grond van artikel 80 van het VN-Handvest (Pr. E Rostow) overleefd.

Er bestaan dus joodse “vestigingsrechten” op de zogenaamde “Westelijke Jordaanoever”; er kan niet serieus worden beweerd, zoals de EU, Frankrijk, Groot-Brittannië, Rusland, China en andere staten doen, dat de joodse gemeenschappen op de Westelijke Jordaanoever illegaal zijn en dat annexatie in strijd is met het internationaal recht. Dit standpunt is politiek, niet juridisch. Ondanks de VN-resoluties van het tegendeel is de vestiging van Israëlische burgernederzettingen op de Westelijke Jordaanoever niet in strijd met het internationaal recht.

Israël, de Joodse staat, heeft als lid van de internationale gemeenschap het recht maar ook de plicht om het mandaat te vervullen dat de meeste naties hebben genegeerd, uit angst voor terrorisme en de moslimwereld, en bezield door 2000 jaar religieuze haat en antisemitisme.

Honderd en drie jaar zijn verstreken sinds de Verklaring van Balfour, 73 jaar sinds de AVVN-resolutie 181 van 1947 door de Arabische staten werd verworpen, 52 jaar sinds de Zesdaagse Oorlog van 1967, en 27 jaar sinds het Akkoord van Oslo. De Oslo-akkoorden van 1993 en 1995 werden ondertekend, maar leidden niet tot vrede. De Palestijnse Autoriteit (PA) wil geen vrede; zij weigerde de aanbiedingen van Israël, gedaan in 2000 en in 2008, voor een Palestijnse staat en om in vrede te leven.

De deelname van het veiligheidsapparaat van de Palestijnse Autoriteit aan de jodenmoorden sinds 1993 is een bewijs, evenals het pay-to-slay programma voor gevangenen die betrokken zijn bij terreurgerelateerde misdrijven. De dreigementen van PA-president Mahmoud Abbas dat de Palestijnen na de Bahreinse conferentie en na een annexatie een “opstand” zullen uitlokken, moeten serieus worden genomen. Abbas is definitief niet geïnteresseerd in vrede.

Israël heeft de plicht om de logische consequenties te trekken uit dit gedrag en alle of een deel van de gebieden in gebied C te annexeren, het bestaan van haar bevolking binnen veilige grenzen veilig te stellen en die van de miljoenen Joden die nog steeds in ballingschap leven en zich in Israël willen vestigen, te kunnen ontvangen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Michel Calvo “Israel: The Settlements Are Not Illegal” van 19 mei 2020 in een vertaling van 24 augustus 2020 door W.J. Jongman en H. Sleijster op de site van The Gatestone Institute

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.