Appeasement (verzoening, dialoog): De Europese Ziekte, erger dan coronavirus

Plaatje hierboven: Gaza, 15 februari 2007. Terroristen in maatpak. ‘Democratie’ in de Palestijnse wereld. Mahmoud Abbas stelt Hamasleider Ismail Haniyeh aan als premier van de PA terwijl Fatah-leider Mohammed Dahlan (rechts) lachend toekijkt op het carnavaleske gebeuren. Hamas beloofde Abbas plechtig zich te zullen houden aan de vredesakkoorden die met Israël zijn ondertekend. Er werd wat afgelachen die dag in ‘Palestina’ … [beeldbron: Reuters/Suhaib Salem]

Europa is in de greep van een unieke virulente en verderfelijke ziekte die het welzijn van zijn volkeren en van de wereld bedreigt: niet het Coronavirus, maar verzoening (appeasement).

Het Anglo-Franse buitenlandse beleid in de jaren dertig werd ook gedomineerd door verzoening – van nazi-Duitsland – een beleid dat een van de grootste rampen die ooit de beschaving overspoelden niet kon voorkomen en dat leidde tot de dood van miljoenen. Nu proberen Groot-Brittannië en Frankrijk de drie machten te sussen die de wereld vandaag het meest bedreigen: Iran, China en Rusland.

Als permanente leden van de VN-Veiligheidsraad hebben zowel Groot-Brittannië als Frankrijk vorige week hun aartsvijanden op de knieën gegaan door te weigeren hun grootste bondgenoot, de Verenigde Staten, te steunen in hun resolutie om het VN-wapenembargo tegen Iran te verlengen.

De resolutie van de VS werd natuurlijk tegengewerkt door China en Rusland, die beide van plan zijn geavanceerde conventionele wapens aan Iran te verkopen zodra het embargo in oktober afloopt.

In de jaren dertig waren de agressieve bedoelingen van nazi-Duitsland duidelijk. Hoewel verzoening van Hitler onvergeeflijk was, was de belangrijkste reden misschien begrijpelijk: een heersende houding van ‘vrede tot elke prijs’ na de onvergelijkbare slachtpartij van de Eerste Wereldoorlog, toen nog zo vers in het geheugen van iedereen.

Tegenwoordig zijn de bedoelingen van het Iran van Khamenei net zo duidelijk en zijn ze vaak gedemonstreerd in imperiale agressie in het Midden-Oosten, vooral tegen Irak, Syrië, Libanon, Jemen en Saudi-Arabië, evenals in zijn niet-aflatende dreigementen en militaire acties tegen Israël.

Zelfs als de Europese landen zo met hun oogkleppen zouden staan ​​dat ze deze verre agressies over het hoofd zouden zien, hoe konden ze dan de veelheid aan terroristische en moordcomplotaties negeren die de afgelopen jaren door Iraanse bondgenoten op hun eigen grondgebied zijn opgezet?

Plaatje hierboven: Teheran, Iran. Ayatollah Khomeini liet tijdens de Islamitische Revolutie alleen al in 1988 ca. 30.000 politieke gevangenen publiekelijk executeren? Mensen werden simpelweg opgehangen op vrachtwagens, vorkliften enz. Iedereen mocht meedoen en ‘genieten’ …  [beeldbron: HOB]

Naast de moord op en poging tot moord op Iraanse dissidenten, omvatte het onder meer een mislukt bomcomplot tegen een Conventie in Parijs in 2018 en de opslag van tonnen explosieve materialen in Londen in 2015. Slechts een paar jaar eerder was ik betrokken bij discussies in Downing Street over de moord op Britse soldaten in Irak door Iraanse bondgenoten en stuitte op een wijdverbreide onwil om enige zinvolle actie te ondernemen.

De excuses voor de Britse en Franse verlegenheid zijn tegenwoordig minder dwingend dan in de jaren dertig. Ze omvatten de katers van recente campagnes in Irak en Afghanistan, hoewel deze in vergelijking met de Grote Oorlog bijna niemand in Europa troffen. Deze verlamming wordt nog verergerd door de langdurige en diepgewortelde koloniale schuld, die decennia lang door links wordt uitgebuit om het nationale zelfvertrouwen te ondermijnen en een geest van verzoening te bevorderen in landen in het Midden-Oosten.

Het groeiend islamitisch radicalisme in zowel het VK als Frankrijk, waar elk tienduizenden bekende jihadisten onder hen wonen, heeft ook gediend om pusillanimiteit aan te moedigen. Omdat de economische erfenis van de Grote Depressie in de jaren dertig verzoening aanwakkerde, schrikken de huidige commerciële verstrengeling van Europa met China en Rusland, in combinatie met bezorgdheid over het post-Covidische economische landschap, Europese regeringen en instellingen af ​​om beide van hen te vervreemden.

Plaatje hierboven: De Britse premier Chamberlain bij zijn terugkeer uit München, zwaait met een papiertje waarop zonet vrede met Adolf Hitler werd betekend in ruil voor annexatie van Tsjechoslowakije door het Derde Rijk. Enkele maanden later brak WOII uit en werd ook Groot-Brittannië aangevallen door de nazi’s. Chamberlain overleed van grote schaamte om zijn vergissing al in 1940. Maar de Europese ‘appeasement’ ziekte ging nog een grote toekomst tegemoet ….

Europese appeasement politiek anno 2020
De drie toonaanvoerende landen van Europa, Frankrijk, Duitsland en inclusief het Verenigd Koninkrijk dat in 2015 één van de ondertekenaars was van het pact met Iran, verklaarden op donderdag 20 augustus ’20:

We blijven ons inzetten voor het JCPOA ondanks de aanzienlijke uitdagingen die worden veroorzaakt door de terugtrekking van de VS. Wij zijn van mening dat we de huidige kwestie van systematische Iraanse niet-naleving van zijn JCPOA-verplichtingen moeten aanpakken door middel van een dialoog tussen JCPOA-deelnemers, onder meer via de gezamenlijke commissie en door gebruik te maken van het geschillenbeslechtingsmechanisme. Om de overeenkomst te behouden, dringen we er bij Iran op aan om alle maatregelen die in strijd zijn met zijn nucleaire verplichtingen ongedaan te maken en onverwijld terug te keren naar volledige naleving.

Een andere factor weegt misschien nog zwaarder op de hoofden van onze verbijsterde Europese politici. Groot-Brittannië, en nog meer Frankrijk, maakte zich grote zorgen over de nucleaire deal van de voormalige Amerikaanse president Barack Obama met Iran, de JCPOA, die rechtstreeks verantwoordelijk is voor de crisis die op het punt staat de VN-Veiligheidsraad te overspoelen.

Beide landen, evenals Duitsland en de EU zelf, wisten maar al te goed dat, in plaats van het verklaarde doel om Iran een route naar kernwapens te ontzeggen, het JCPOA in feite de weg van Iran effende – niet alleen om nucleaire vermogens te verwerven, maar ook om dit te doen, legitiem, effectief en met de zegen van de VN-Veiligheidsraad.

Tegen beter weten in traden ze toe tot de JCPOA omdat het president Obama was, die ze vereerden, die dat van hen eiste. De terugtrekking van de Amerikaanse president Donald J. Trump uit de deal bracht hen in een dilemma. Ze verachtten Trump evenveel als Obama en hoewel ze wisten dat hij gelijk had, konden ze zichzelf er onmogelijk toe brengen zijn voorbeeld te volgen.

Wat Europa betreft, hopen ze misschien wat verdraaide complimenten te krijgen door op te komen tegen de kwaadaardige Trump en de VS, en misschien wat magere oogst uit de handel met Iran. Het zal beslist geen vrede of wereldwijde veiligheid bevorderen. Er kunnen voordelen zijn voor de oorlogszuchtige ayatollahs in Teheran, maar er zal zeker geen voordeel zijn voor het Iraanse volk of andere landen in het Midden-Oosten.

Veel fatsoenlijke Iraanse mensen willen niets liever dan een snel einde aan de repressieve ayatollahs die hen in paria’s hebben veranderd en hen in armoede hebben gedwongen. Als de Amerikaanse snapback-sancties slagen, kan dat het einde van het terroristische regime in Teheran alleen maar bespoedigen. Het zal ook het vertrouwen en de veiligheid versterken onder de Arabische landen, die in toenemende mate bang zijn voor een nucleair bewapend Iran.

De Europese verzoening in de jaren dertig werd bijna in zijn eentje beëindigd door één man: Winston Churchill. De premier van Groot-Brittannië van vandaag, Boris Johnson, die een biografie van Churchill heeft geschreven, zou worden geadviseerd om na te denken over wat zeker zijn reactie op deze nare situatie zou zijn, en samen met onze Amerikaanse bondgenoten in de VN-Veiligheidsraad te komen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Richard Kemp “Appeasement: The European Sickness” van 24 augustus 2020 op de site van The Gatestone Institute

2 gedachtes over “Appeasement (verzoening, dialoog): De Europese Ziekte, erger dan coronavirus

  1. Appeasement is enkel het halve verhaal.

    De Europeese arrogantie & zelfoverschatting is hun werkelijke probleem.

    Het zijn deze die ervoor zorgen dat zij menen oude valse vossen in Iran, Rusland & China te slim af te kunnen zijn.

    Hun valse waan(zin) dat hun intellect & morele waarden deze ‘primitieve’ & brutale dictators zullen kunnen verslaan zal ons allen duur komen te staan.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.