Campagnejournalistiek, of hoe Palestijns-Arabische wreedheden te verbergen

Dr. Manfred Gerstenfeld interviewde onlangs de Nederlandse schrijfster Els van Diggele, auteur van drie boeken over interne geschillen in Israël en de gebieden van de Palestijnse Autoriteit onder joden, christenen en moslims.

Een centrale term in mijn nieuwe boek, De Misleidingsindustrie, is de uitdrukking campagnejournalistiek. Dit verwijst naar de manier waarop Nederlandse reguliere media berichten over Israël, Palestijnen en de regio vanuit Nederland. Dit is het resultaat van ‘campagnejournalistiek’, een vorm van journalistiek die is gebaseerd op persoonlijke betrokkenheid en niet primair over feiten gaat.

“Deze berichtgeving is heel gebruikelijk in de Nederlandse reguliere media. Het komt neer op berichtgeving over de Palestijnse Arabier als machteloos slachtoffer van Israël, en het presenteren van een negatief beeld van de Joodse staat. Toch benadruk ik dat ik niet de indruk wil wekken dat dit opzettelijk gebeurt.

Els van Diggele werd geboren in 1967 in Warmond. Na haar studie geschiedenis aan de Universiteit Leiden volgde ze een postdoctorale opleiding journalistiek aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Ze heeft drie boeken gepubliceerd over interne geschillen in Israël en de gebieden van de Palestijnse Autoriteit tussen joden, christenen en moslims. Onlangs publiceerde ze een boek over een van de weinige overlevenden van de Holocaust die nog in leven is.

Van Diggele vervolgt: ‘Ik ben alleen een waarnemer, geen deelnemer. Voor alle duidelijkheid: ik ben geen aanhanger van Netanyahu, noch een zionist, noch een Nakba-ontkenner, noch werk ik voor de Israëlische ambassade of de Mossad.” Ze voegt eraan toe: “Om het heel duidelijk te maken, ik pleit niet voor Palestijnse bashing.”

Waarom is het nodig om dit te zeggen of waarom vindt de geïnterviewde ze nodig? Van Diggele antwoordt: “Door de polarisatie van het onderwerp moet je deze zaken duidelijk maken. Uit ervaring weet ik dat het het beste is om voor te zijn op de mensen die een etiket op mij willen plakken.”

De term ‘campagnejournalistiek’ is, voor zover ik weet, rond 1970 bedacht door Jerome Heldring, voormalig redacteur van NRC Handelsblad. Hij zei dat campagnejournalistiek in feite propaganda is. Het is de plicht van de journalist om verslag uit te brengen over de realiteit van de locatie waar hij (of zij) is gestationeerd.

Plaatje hierboven: Journalisten van over de hele wereld (mét helmen op!) trachten een mooi plaatje te maken van een stenengooiende Palestijn voor hun reguliere dagbladen: “Vooruit Ahmed! Nog een keer! Deze keer moet het er goed opstaan!” De Palestijnse poseur moet weer overuren draaien maar klaagt niet. ’t Is voor de goede zaak monkelt hij.

Deze campagnejournalistiek gebeurt in de meeste gevallen onbewust. Het is grotendeels een instinctieve kwestie. Meestal lijkt het het resultaat van een emotionele verbintenis. Toch is de buitenlandse desk van een media-outlet die zich niet bewust is van dit fenomeen misschien nog erger dan het opzettelijk misleiden van mensen.

“In mijn boek laat ik zien dat lezers van reguliere media, kijkers en luisteraars van de openbare nieuwsbulletins, het slachtoffer zijn van campagnejournalistiek. Dit genre beperkt zich niet tot berichtgeving over Israël en de Palestijnse Arabieren. Het is in feite een wijdverbreid fenomeen dat ook van toepassing is op andere onderwerpen als kolonialisme, Srebrenica en het klimaat.

Het conflict tussen Israël en de Palestijnse Arabieren is het beste en oudste voorbeeld dat we hebben: het trekt een diepe kloof in de Nederlandse samenleving. De interne Palestijnse, vaak bloedige, strijd om de macht en de onderdrukking van de gewone Palestijnse Arabier door zijn eigen leiders wordt veel minder gerapporteerd door de reguliere media dan over wat er aan Israëlische zijde gebeurt.

Geduld jegens de Palestijnse leiders, die vaak worden omschreven als vredesduiven, lijkt een handelsmerk te zijn geworden. De nieuwsconsument wordt al decennia eenzijdig geïnformeerd. De veroorzaakte schade is erg moeilijk te corrigeren. Het dagblad NRC bedriegt al jaren het publiek op dit gebied. Deze krant is echter slechts een voorbeeld van wat er gebeurt.

Het is een commercieel product, dus we kunnen ons afmelden. Maar voor de publieke nieuwszender NOS kunnen we dat niet. “Er zijn inderdaad een paar zeldzame artikelen gepubliceerd die de waarheid verkondigen, vooral als een Palestijnse Arabier ze schrijft. Zo verscheen in 2017 een kritisch artikel van de Palestijns-Arabische academicus Sari Nusseibeh in de Volkskrant.

In datzelfde jaar publiceerde een ander Nederlands dagblad, Trouw, een objectief artikel van de Palestijnse journalist Khaled Abu Toameh. Verder trekken publicaties van Human Rights Watch over de schending van mensenrechten in de Palestijnse samenleving van tijd tot tijd de aandacht van Nederlandse journalisten.

Nog zeldzamer is een artikel met kritiek op de Palestijnse Arabische samenleving, geschreven door de eigen journalist van een krant. ‘In 2017 heeft Irak legaal het Palestijns staatsburgerschap geschrapt van alle Palestijnse Arabieren die daar wonen. De Europese media gaven hier nauwelijks aandacht aan.

Het is een typisch voorbeeld van de Angelsaksische journalistieke uitdrukking ‘geen joden, geen nieuws‘. De obsessie met joden is een oude afwijking van het Europese morele kompas. Conflicten waarbij joden betrokken zijn, krijgen doorgaans de hoogste prioriteit van redacteuren. Dit leidt tot nieuwsvervorming.

“De Palestijnen hebben begrepen dat ze geen nieuwswaarde hebben zonder joden erbij te betrekken. Ze weten dat demonstraties in Gaza aan de Israëlische grens altijd nieuws zijn. Er zijn geen aanwijzingen dat Nederlandse correspondenten begrijpen dat de Palestijnen ze gebruiken. Hun instinctieve betrokkenheid overschaduwt hun oordeel.

“Als de liefde van de Europese journalist voor de Palestijnse Arabieren voortkomt uit de afkeer van de Joden en Israël, is dat ook onbewust. Ik denk dat het een nogal ondergeschikte rol speelt. Belangrijker is de algemene bewuste of onbewuste Europese obsessie met de Joden en Israël. We moeten ons ervan bewust zijn dat de sympathie die we zien in de reguliere Europese media voor Palestijnen hiermee verband houdt.

Deze fixatie is al eeuwenlang gebruikelijk in de westerse cultuur. Wat we nu zien, zet deze obsessie onbedoeld en misschien instinctief voort. ‘De Palestijnse Arabier heeft in de media een symbolische functie gekregen. De sympathie is een teken van morele rechtvaardigheid geworden. Andere landen die hebben geleden, hebben deze symbolische functie niet. Symbolische functies zijn niet relatief.

“Om een ​​typisch Nederlands voorbeeld te noemen: mensen uit de Molukkers, een eilandengroep in Indonesië, zijn het slachtoffer van het Nederlandse kolonialisme. Ze leden aan het meest genadeloze voorbeeld van uitbuiting in de geschiedenis. Een deel van hen zijn vluchtelingen, anderen inheems en exotisch. Ze vechten al tientallen jaren tevergeefs voor hun eigen staat. Ze moeten in aanmerking komen voor een krachtig solidariteitsverhaal.

Dat bestaat niet want ook hun belangrijkste tegenstander, de Indonesische Republiek, wordt gezien als slachtoffer van het eeuwenoude Nederlandse kolonialisme. ‘Een bijkomend groot probleem in Nederland is de NOS. Deze publieke nieuwszender geeft decennialang misleidende informatie. Er moet een onafhankelijk onderzoek komen naar hoe de NOS omgaat met het Palestijns-Israëlische conflict.

Toch is de kans dat dit gebeurt erg klein. Twee dingen zijn niet toegestaan ​​in de Nederlandse reguliere media: raak de Palestijnse Arabieren niet aan en bekritiseer de media niet. ‘ Van Diggele legt uit: ‘Alles is te noemen in Nederlandse kranten, radio en televisie: falende politici en autoriteiten, overspel en seks.

Eén ding mag niet, de Palestijn kan niet worden bekritiseerd. Hij is een machteloos en onbetwistbaar slachtoffer van vijftig jaar Israëlische bezetting. Hij verdient bescherming, wat ons automatisch bij de journalistiek brengt: journalisten kunnen over alles schrijven, maar wee degenen die kritisch kijken naar de staat van de journalistiek.

“Lezers, luisteraars en kijkers van reguliere media betalen de prijs. Ze gaven hun mandaat in vol vertrouwen aan de journalist. Dit vertrouwen is ernstig beschadigd. Ze rekenen erop dat ze het hele verhaal ontvangen, maar ze krijgen alleen een bevooroordeelde halve versie. Is onder deze omstandigheden zelfs een evenwichtig standpunt mogelijk? Waarschijnlijk niet. Dit onrecht is waar ik de aandacht op wil vestigen. ‘

door Dr. Manfred Gerstenfeld

Pallywood: wanneer fictie wordt omgeturnd tot ‘een feit’
… met de hulp van de westerse media 


Bronnen:

♦ naar een artikel van Dr. Manfred Gerstenfeld “Campaign journalism, or how to hide Palestinian Arab atrocities” van 17 augustus 2020 op de site Arutz Sheva

♦ naar een artikel “De misleidingsindustrie – over de mainstream media” van 29 augustus 2019 op de site van Likoed Nederland

♦ naar een bericht De misleidingsindustrie – Hoe Nederlandse media ons dagelijks beetnemen” van auteur Els van Diggele op de site van Bol.com

2 gedachtes over “Campagnejournalistiek, of hoe Palestijns-Arabische wreedheden te verbergen

  1. De misleidingsindustrie over het gefabriceerde Israel – Palestina conflict was ooit een Arabisch Israelisch conflict.

    Het conflict van de Arabische landen over het feit dat het Jodendom na 2000 jaar exile terugkeerde naar haar geboortegrond!

    Was dit niet zo geweest dan was er nooit een Palestijns vluchtelingen probleem ontstaan…….maar ook geen palestijnse staat!!

    Voor de Arabieren was héél Israel in 1948 namelijk één grote settlement dat bevrijd moest worden van de Joden.

    Toen zij echter ‘Oost Jeruzalem & de Westbank’ veroverden (met hulp van de Britten) en de Joden aldaar vermoorden of eruitsmeten hadden zij overigens géén plannen daar een onafhankelijke Palestijnse Staat te bouwen, die beroemde staat waar iedereen vandaag de dag zo opgewonden over raakt.

    Deze stelling ben ik nog nooit & nergens in de media tegengekomen, terwijl het toch gewoon een feit is, iets wat de taak van de media is om met ons te delen.

    Het zijn de manipulaties, halve waarheden & leugens die een eigen leven zijn gaan leiden, gesteund door allen die sowieso een probleem met Joden hadden/hebben, ieder met zijn eigen reden.

    Het resultaat?

    Véél bloedvergieten & prachtige winstgevende carrieres voor iedereen die zich ermee bezighield zoals politici, ‘experts’ journalisten, schrijvers, filmmakers en ‘humanistische’ opportuniteit zoekers.

    De palestijnse Arabieren hebben zich laten manipuleren tot ultiem slachtoffer & frontsoldaat door te geloven hun volk & gestolen land te moeten bevrijden.

    Totale waanzin & pure onzin!

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.