‘De Bezetting’ – Hoe de Europese Unie zich ‘verenigd’ voelt in het discrimineren van Israël

Waarom maakt de Europese Unie een onderscheid tussen de Israëlische “bezetting” en alle andere “bezettingen”? Omdat anti-Israëlische, pro-Palestijnse standpunten een van de weinige kreten zijn die Europa verenigen.

De Europese Commissie, de uitvoerende en bureaucratische tak van de EU, heeft een uitstekende zoekfunctie om besluiten en rapporten te vinden en te sorteren tussen de vele honderdduizenden documenten die zij produceert,. Zo’n zoektocht kan belastend zijn.

Ogenschijnlijk zet de Europese Commissie zich in voor een eerlijke, willekeurige behandeling van politieke actoren, zowel binnen als buiten de Unie. Het zou naar verluidt met iedereen in gelijke mate omgaan, op basis van respect voor mensenrechten, sociale rechtvaardigheid en gelijkheid.

Het beschouwt zichzelf en de Unie als een kampioen tegen de “bezetting” door externe machten over een gebied dat niet het hunne is en dat met geweld wordt veroverd. Tegelijkertijd is het een voorvechter van gelijke behandeling van staten buiten de Unie.

Israël wordt door de EU beschouwd als een bezettingsmacht, hoewel enkele van de grootste juridische geesten in het internationaal recht, zoals Elihu (Hirsh) Lauterpacht (een centrum voor internationaal recht aan de universiteit van Cambridge is naar hem vernoemd) en Eugene Rostow (een voormalig decaan Van Yale Law School en ondersecretaris bij het ministerie van Buitenlandse Zaken) zich afvragen of de Israëlische heerschappij op de Westelijke Jordaanoever – regel die het gevolg was van Jordaanse agressie – ooit in feite een bezetting was, aangezien de soevereiniteit over de gebieden door de meeste staten nooit werd erkend.

Alleen Groot-Brittannië en Pakistan erkenden de annexatie van de Westelijke Jordaanoever door Jordanië in 1950, wat tot op de dag van vandaag constitutioneel nooit is ingetrokken door het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië.

“De Westelijke Jordaanoever” was de naam die Jordanië gaf ter vervanging van de aanduiding van het gebied door het Britse Mandaat als ‘Judea en Samaria’, verengelste versies van de bijbelse ‘Yehuda ve-Shomron’. Maar laten we voor deze oefening aannemen dat Israël de Westelijke Jordaanoever bezet.

Turkije bezette Noord-Cyprus in 1974 militair. China bezette Tibet in de jaren vijftig. Marokko bezette in 1977 delen van de Westelijke Sahara. Bovendien gaat de ‘bezetting’ op alle drie de plaatsen door. Net als Israël (opnieuw in de veronderstelling dat de Hebreeuwse bijbelse landen Judea en Samaria door Israël bezet gebied zijn), hebben alle drie deze andere staten de betwiste landen gekoloniseerd – China en Marokko massaal; Israël en Turkije op een veel kleinere schaal in vergelijking met de bestaande populaties.

Er is natuurlijk een cruciaal verschil. Alleen Israël heeft een diepe historische claim op het gebied dat het “bezet”. De 24 boeken waaruit de Joodse Geschriften bestaan ​​(de Bijbel, de Profeten en de Geschriften) verwijzen naar ‘Judea en Samaria’, de Joodse stammen die hen bewoonden, en de plaatsen die ze honderden keren in het gebied bewoonden. Ze worden inderdaad zo vaak genoemd dat het overduidelijk is dat Judea en Samaria duizenden jaren lang de centra waren van het Joodse leven en de politiek.

Laten we nu eens kijken naar de zoekfunctie op de internetsite van de Europese Commissie. (De uitdrukking ‘militaire bezetting’ werd door deze auteur gebruikt in plaats van simpelweg ‘bezetting’, aangezien de laatste duizenden documenten over bezettingen op het werk produceert.)

Dit zijn de resultaten, waarbij de relevante landnamen worden ingevoerd:

♦ Israëlische militaire bezetting – 85 resultaten

♦ Turkse militaire bezetting – 3 resultaten

♦ Marokkaanse militaire bezetting – 2 resultaten

♦ Chinese militaire bezetting – geen resultaten gevonden.

Gezien hoe trots de Europese Commissie is dat ze alle staten eerlijk behandelt, is het moeilijk te begrijpen waarom de Israëlische militaire bezetting bijna 30 keer meer aandacht (en schande) krijgt dan de Turkse bezetting en kolonisatie en meer dan veertig keer meer dan de Marokkaanse bezetting.

Het roept ook de vraag op waarom de Chinese kolonisatie van Tibet helemaal niet als een bezetting wordt beschouwd. Om te bevestigen dat mijn bevindingen niet willekeurig waren, zocht ik de termen ‘Tibet’ en ‘Palestina’. Voor de eerste kwamen 224 documenten binnen; Voor ‘Palestina’, meer dan 20.000.

Wat verklaart deze afwijking van de door de EU beweerde onpartijdigheid, eerlijkheid en gelijkheid? Hoe kan een EU die burgers samenbrengt van landen wier rol in de Holocaust voor het grootste deel varieerde van de barbaarse (Duitsland) tot de beruchte (Polen, de Baltische staten, de voormalige bondgenoten van de As-mogendheden) zo duidelijk de Joodse staat discrimineren?

Geopolitiek – de machtspolitiek (die zoveel van de retoriek van de EU probeert te ontkennen) – zit zeker achter de softe behandeling van China en de partijdigheid jegens Turkije. Maar het verklaart nauwelijks het Marokkaanse geval, vooral gezien de zwakte van de Arabische staten in ieder geval de afgelopen drie decennia.

Het antwoord is dat de diep verdeelde Europese Gemeenschap een kwestie heeft waarover ze duidelijk kan aan elkaar scharen: Israël, de Joodse staat, beschuldigen. Het is verontrustend, net zoals ‘Juden Raus’ de volkeren van Europa in de jaren dertig bijeenbracht – naar Palestina, zoals de overleden romanschrijver Amos Oz vaak zei – nu verzamelen ze zich rond ‘Juden Raus’ – Joden, ga weg uit Judea en Samaria.

De Europese Gemeenschap zegt zich in te zetten voor vrede in het Heilige Land. Vrede kan alleen worden bereikt op basis van de erkenning dat Israël diepgewortelde historische rechten heeft op de Westelijke Jordaanoever, die het heeft veiliggesteld in een oorlog die Jordanië begon met zijn bombardement op West-Jeruzalem op de eerste dag van de Zesdaagse Oorlog.

Het belang van het erkennen van deze rechten valt vooral bij de Palestijnen. De EU kan echter een belangrijke rol spelen bij het vergemakkelijken van die erkenning, zonder welke er geen vrede in het Heilige Land zal zijn.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Prof. Hillel Frisch “The Occupation” – How the EU Discriminates Against Israel” van 21 augustus 2019 op de site van The Begin-Sadat Center for Strategic Studies (BESA)

2 gedachtes over “‘De Bezetting’ – Hoe de Europese Unie zich ‘verenigd’ voelt in het discrimineren van Israël

  1. Israel, de lijm die de Arabische Liga & de EU samen houd.
    Israel, de rode lap voor de ‘Humanistische’ NGO’s.
    Israel, de verbindende katalisator voor alle Jodenhaters.

    De EU doet gewoon wat haar Europeese voorvaderen al duizenden jaren voor haar oprichting deden……….op jacht gaan naar Joden!

    Like

Reacties zijn gesloten.