Libanese Palestijnen zijn de slachtoffers van het Arabisch racisme

Plaatje hierboven: Palestijnse fedayeen (guerrilleros aka terroristen) van Al-Fatah in Beiroet, (Libanon, 1979). Vanuit Zuid-Libanon lanceerden zij regelmatig aanvallen op Israël met instemming van de Libanese regering (Cairo Akkoord van 1969) [beeldbron: Wikipedia]

Af en toe proberen Libanese functionarissen en politici de Palestijnen te beschieten door hen eraan te herinneren dat ze niet welkom zijn in Libanon, een Arabisch land dat hen al lang onderwerpt aan apartheid en discriminerende wetten, beleidslijnen en maatregelen.

De laatste Libanese functionaris die ‘racistische’ opmerkingen uitspuugt tegen de 475.075 Palestijnen die in 12 vluchtelingenkampen in Libanon leven, is Gebran Bassil, leider van de Vrije Patriottische Beweging, een politieke partij wiens overweldigende meerderheid grotendeels afkomstig is uit de Libanese christelijke gemeenschap.

Bassil, voormalig minister van Buitenlandse Zaken en Emigranten, is getrouwd met Chantel Aoun, de dochter van de Libanese president Michel Aoun. Palestijnen beschuldigen Bassil nu van het voeren van een ‘racistische en kwaadaardige opruiingscampagne’ tegen hen nadat hij onlangs werd geciteerd dat de aanwezigheid van Palestijnse vluchtelingen in Libanon de veiligheid en stabiliteit ervan bedreigt.

Ze vrezen dat de verklaring van Bassil de weg zou kunnen effenen voor de verdrijving van Palestijnen uit Libanon. Sinds enkele jaren verlaten Palestijnse vluchtelingen, als gevolg van slechte economische omstandigheden, massaal Libanon en gaan op weg naar Europa. Bassil en zijn Libanese collega’s zijn ongetwijfeld blij om te zien dat de Palestijnen Libanon ontvluchten en zouden waarschijnlijk graag zien dat meer van hen vertrekken.

“Het neutraliteitsbeginsel [in regionale conflicten] in Libanon zou kunnen slagen als de buurlanden het zouden erkennen en toepassen door de explosieve elementen [uit Libanon] te verwijderen”, zei Bassil, eraan toevoegend dat een van de ‘explosieve elementen’ de Palestijnse aanwezigheid daar is.

Bassils anti-Palestijnse verklaringen begonnen nadat hij een ontmoeting had met de Libanese senior christelijke geestelijke, patriarch Bechara Boutros Al-Rai, die onlangs de Libanese terroristische groepering Hezbollah Shiite bekritiseerde voor haar steun aan Iran in conflicten met door soennieten geleide Golfstaten. Al-Rai riep op tot het neutraliteitsbeginsel en tot het uitbannen van armoede en honger in Libanon.

Bassil, die gelieerd is aan de regerende groep van Libanon, Hezbollah, was blijkbaar niet gelukkig met de kritiek van de christelijke leider op de door Iran gesteunde terroristische groep. Zijn anti-Palestijnse opmerkingen geven aan dat hij gelooft dat de Palestijnen, en niet Hezbollah, die functioneert als een staat binnen een staat in Libanon, het echte probleem van Libanon zijn.

Het leiderschap van de Palestijnse Autoriteit, als onderdeel van haar beleid om de betrekkingen met alle Arabische staten, inclusief Libanon, te onderhouden, heeft afgezien van commentaar op racistische verklaringen van Libanese functionarissen en politici.

Nu hebben de Palestijnse functionarissen echter besloten hun stilzwijgen te verbreken om te reageren op de ‘racistische opruiingscampagne’ van Libanese politici tegen Palestijnen. De PLO veroordeelde de uitspraken van Bassil als ‘provocerend en weerzinwekkend’ en waarschuwde dat een dergelijke retoriek schadelijk was voor de broederlijke betrekkingen tussen de Palestijnen en de Libanezen. ‘

De anti-Palestijnse gevoelens van Libanon laten zien dat het niet de bedoeling is de Palestijnen die daar wonen te helpen. Integendeel, uit de verklaringen van Bassil en andere Libanese politici blijkt dat Libanon zich graag van zijn Palestijnse inwoners wil ontdoen, hoe eerder hoe beter. Zoals de meeste Arabische landen geeft Libanon niets om het lijden van de Palestijnen.

Afgezien van lippendienst, is het niet bereid om de minste moeite te doen om hen te helpen. De internationale gemeenschap heeft duidelijk geen probleem met Arabisch racisme en discriminatie van de Palestijnen. Waarom zou de internationale gemeenschap, met name de VN, hierom geven – het is tenslotte een situatie waarover Israël niet verantwoordelijk kan worden gehouden.

Als en wanneer de Palestijnen ooit uit Libanon worden gedeporteerd, kunnen ze niet alleen de Libanese politici de schuld geven, maar ook de internationale gemeenschap – die de gewoonte heeft het Arabische racisme en de onderdrukking tegen hen te negeren.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Khaled Abu Toameh “Palestinians: Victims of Arab Racism” van 24 juli 2020 op de site van The Gatestone Institute