De Palestijnen van Yarmouk en de beschamende stilte wanneer Israël niet de schuld krijgt

Als Israël oorlog voert tegen Palestijnen wordt er internationaal meteen geprotesteerd maar als ze sterven door toedoen van een Arabisch regime en Israël is geen betrokken partij, blijft het oorverdovend stil. Vanwaar deze selectieve verontwaardiging?

Palestijnse vluchtelingen worden uitgehongerd, gebombardeerd en neergeschoten als dieren. “Als je je kinderen wilt voeden, moet je je doodskleed meenemen”, vertelde een van de Israëlische nieuwssites Ynet. “Er zijn sluipschutters in elke straat, je bent nergens veilig.”

Dit gebeurt echter niet in het zuiden van Libanon en zelfs niet in Gaza. En deze specifieke Palestijnen worden niet gedood of verminkt door Israëlische bommen en kogels. Dit is Yarmouk, een vluchtelingenkamp aan de rand van Damascus, op slechts een paar kilometer van het paleis van Bashar al-Assad.

Sinds 1 april 2015 wordt het kamp overspoeld door militanten van de Islamitische Staat, die een schrikbewind zijn begonnen: detenties, schietpartijen, onthoofdingen en de rest. Honderden vluchtelingen zouden zijn gedood in wat Ban Ki-moon de “diepste cirkel van de hel” heeft genoemd. Maar dit gaat niet alleen over de verdorvenheid van Isis.

De Palestijnen van Yarmouk worden sinds 2012 gebombardeerd en belegerd door de veiligheidstroepen van Assad. Water en elektriciteit zijn lang geleden afgesloten en van de 160.000 Palestijnse vluchtelingen die ooit in het kamp woonden, zijn er nu nog maar 18.000 over.

Het Syrische regime heeft volgens Amnesty International “oorlogsmisdaden gepleegd door de hongersnood van burgers als wapen te gebruiken“, waardoor bewoners gedwongen werden “hun toevlucht te nemen tot het eten van katten en honden“.

Zelfs toen de keelsnijders de controle overnamen, bleven de piloten van Assad vatbommen op de vluchtelingen afwerpen. “De lucht van Yarmouk heeft tonbommen in plaats van sterren”, zegt Abdallah al-Khateeb, een politieke activist die in het kamp woont. Het is moeilijk om het oneens te zijn met het oordeel van de Palestijnse Liga voor de mensenrechten dat de Palestijnen van Syrië “het meest onvertelde verhaal in het Syrische conflict” zijn.

No Jews No News
Er zijn 12 officiële Palestijnse vluchtelingenkampen in Syrië, waar meer dan een half miljoen mensen wonen. Negentig procent, zo schat de United Nations Relief and Works Agency (Unrwa), heeft voortdurend humanitaire hulp nodig. In Yarmouk moesten de inwoners in 2014 van ongeveer 400 calorieën aan voedselhulp per dag leven – minder dan een vijfde van de door de VN aanbevolen dagelijkse hoeveelheid van 2.100 calorieën voor burgers in oorlogsgebieden – omdat UNRWA-hulpverleners slechts beperkte toegang hadden tot de Kamp.

Tegenwoordig hebben ze geen toegang. “Om te weten hoe het is in Yarmouk,” zegt een van de bewoners van het kamp op de UNRWA-website, “draai je elektriciteit, water en verwarming uit, eet een keer per dag, leef in het donker.” Hun situatie zou voor ons allemaal van belang moeten zijn – ongeacht of hun vervolgers toevallig Israëli’s, Syriërs, Egyptenaren zijn of, wat dat betreft, mede-Palestijnen (de veiligheidstroepen van de Palestijnse Autoriteit hebben immers al jarenlang ongewapende Palestijnse demonstranten neergeschoten en geslagen).

Onze selectieve verontwaardiging is moreel onhoudbaar. Velen van ons die onze stem hebben geuit ter ondersteuning van de Palestijnse zaak, hebben onvergeeflijk de ogen gesloten voor het feit dat tienduizenden Palestijnen de afgelopen decennia zijn gedood door mede-Arabieren: door het Jordaanse leger in de Black September-conflicten van begin jaren 70; Door Libanese milities in de burgeroorlog halverwege de jaren tachtig; Door Koeweitse burgerwachten na de eerste Golfoorlog, begin jaren negentig.

Egypte, het zogenaamde ‘hart van de Arabische wereld’, handhaaft net als Israël een jarenlange blokkade van Gaza.  Ondertussen leven de Palestijnen van Yarmouk in catastrofale omstandigheden, hun leven ‘diep bedreigd’, aldus de Verenigde Naties. Dus wat kan er eventueel worden gedaan?

De gebruikelijke coalitie van neoconservatieve haviken en zogenaamde liberale interventionisten in het westen wil eerst bombarderen en later vragen stellen, terwijl de rest van ons zijn toevlucht neemt tot een collectief schouderophalen: een mengeling van onverschilligheid en wanhoop.

Slechts weinigen zijn bereid de harde en impopulaire pleidooi te houden voor een onderhandelde oplossing voor het Syrische conflict of, tenminste, een wapenstilstand en een staakt-het-vuren, een tijdelijke stopzetting van de vijandelijkheden.


Bronnen:

♦ naar een (ingekort) artikel van Mehdi HasanThe Palestinians of Yarmouk and the shameful silence when Israel is not to blame” van 12 april 2015 op de site van The Guardian

Een gedachte over “De Palestijnen van Yarmouk en de beschamende stilte wanneer Israël niet de schuld krijgt

  1. Zolang “de palestijnen” dit spelletje meespelen en zich laten gebruiken als eeuwig & professioneel slachtoffer moeten wij ons hier niet druk over maken…..doen de humanitaire NGO’s ook niet!

    Het word tijd dat “de palestijnen” eens wat moed gaan vertonen, in opstand komen & de straat opgaan…….tegen hun werkelijke onderdrukkers en hun Westerse ‘filantropen’…..nee dat is niet Israel!

    Zolang dit niet gebeurt zullen er nog duizenden artikelen & boeken worden geschreven over “de palestijnen en hun lijden”.

    Like

Reacties zijn gesloten.