Turkse journaliste Uzay Bulut onthult vervolging van de Joden in Turkije

Plaatje hierboven: Een familie in het Turks-Ottomaanse Izmir ontvangt een Joodse vluchteling uit Polen tijdens de Rellen van 1648 waarbij tienduizenden Joden werden afgeslacht in Polen en de Oekraïne door de gevreesde kozakkenleider Bogdan Chmielnicki [beeldbron: Diorama op de kerntentoonstelling van Beit Hatfutsot]

Israel National News publiceerde een buitengewoon interessant artikel geschreven door de Turkse journaliste Uzay Bulut over de discriminatie en vervolging die Turkse joden hebben geleden sinds de oprichting van de Turkse Republiek in 1923.

Dit is een belangrijke uiteenzetting sinds de Turkse regering voor velen tot het uiterste is gegaan Decennia om de internationale gemeenschap te misleiden dat er grote tolerantie is voor joden in het Turks en dat joden leefden in een democratische samenleving die hun burgerlijke en religieuze rechten beschermde.

Het doel van deze Turkse propagandacampagne was tweeledig: Israëlische leiders en Amerikaanse joden tevreden houden, zodat ze de Turkse belangen in Washington zouden steunen en de politieke lobby van Amerikaanse joden in Washington zouden inschakelen om de inspanningen van het Congres om de Armeense genocide te erkennen tegen te gaan.

De Turkse regering herdacht in 1992 met een groot spektakel het 500-jarig jubileum van Joden die uit Spanje vluchtten en naar Turkije verhuisden. Ankara heeft veel van de Joodse gemeenschapsleiders, waaronder de opperrabbijn, gecoöpteerd om dit valse historische verhaal te verspreiden.

Toen ik destijds een redactioneel artikel schreef waarin ik de leugens van die viering uiteenzette, kreeg ik een brief van het hoofd van de herdenkingsevenementen, waarin ik vroeg waarom ik een negatief licht op hun viering wilde werpen. Interessant is dat die joodse leider geen van de feiten in mijn artikel over de vervolging van joden in het Ottomaanse rijk door de eeuwen heen betwistte.

Plaatje hierboven: Trouwdag van Katy en Marko Sabineti, Izmir, Turkije, 1951 [beeldbron: Beit Hatfutsot]

Het artikel van Bulut is belangrijk omdat het de vervolging van joden beschrijft, niet eeuwen geleden maar tijdens onze eigen tijd in ‘modern’ Turkije! Het artikel begint met een nieuwsbericht van de Turkse Milliyet-krant dat tientallen historische joodse synagogen ‘het risico lopen voor altijd te verdwijnen’.

Een van de belangrijkste redenen waarom deze synagogen verdwijnen, is dat de meerderheid van de joodse gemeenschap van Turkije is vertrokken uit Turkije op de vlucht voor ‘systematische discriminatie en campagnes van gedwongen Turkificatie en islamisering’.

Uzay Bulut

Bulut meldt dat er in 1923, aan het begin van de Turkse Republiek, 81.454 Joden in Turkije waren. Dat aantal is afgenomen tot ‘minder dan 15.000’.

Volgens Bulut werd de laatste Joodse school in 1937 door de Turkse regering gesloten. Hier is de lijst met de belangrijkste episodes van Turkse vervolging en discriminatie van Joden en andere niet-Turkse minderheden in de afgelopen decennia, zoals opgesteld door de Turkse journaliste Bulut:

♦ De Turkse familiewet die in 1934 werd aangenomen, dwong joden en andere niet-Turken om hun etnische namen op te geven en Turks klinkende namen aan te nemen.

♦ Joden werden minstens driemaal hun bewegingsvrijheid ontnomen: in 1923, 1925 en 1927. Bulut vermeldt ook dat “tijdens de Holocaust, Turkije zijn deuren opende voorslechts zeer weinig Joodse en politieke vluchtelingen en zelfs maatregelen nam om de Joodse immigratie in 1937 te voorkomen.

♦ Aanzetten tot haat en antisemitische opmerkingen komen veel voor in de Turkse samenleving en de media. Activiteiten ter ondersteuning van Israël door de Joodse gemeenschap werden door de Republiek Turkije verboden.

♦ De Turkse regering heeft geheime codenummers toegewezen aan personen van Joodse, Armeense en Griekse afkomst. Op die manier kan de overheid ze opsporen en zo nodig hun achtergrond blootleggen.

♦Wetten die joden en andere niet-moslims uitsluiten van bepaalde beroepen: De Republiek Turkije verbood deze minderheden om regeringsfuncties te bekleden. “Duizenden niet-moslims hebben hun baan verloren”, aldus Bulut.

♦ Verbod op het gebruik in het openbaar van alle talen behalve Turks. “De ‘Citizen Speak Turkish’ -campagne in de eerste jaren van de Republiek was vooral gericht op de Joodse gemeenschap,” volgens Rifat Bali, de leidende geleerde van het Turkse Jodendom.

♦ De joden van Oost-Thracië waren het doelwit van pogroms van 21 juni – 4 juli 1934. Deze begonnen met een boycot van joodse bedrijven en werden gevolgd door fysieke aanvallen op joodse gebouwen, die eerst werden geplunderd en vervolgens in brand werden gestoken. “Joodse mannen werden geslagen en sommige Joodse vrouwen zouden naar verluidt zijn verkracht. Verschrikt door deze gang van zaken ontvluchtten meer dan 15.000 Joden de regio,” aldus Bulut.

♦ De dienstplicht van niet-moslims in het Turkse leger (1941-42). “Op 22 april 1941 werden 12.000 niet-moslims (ook bekend als“ de twintig klassen ”), waaronder joodse mannen – zelfs blinden en lichamelijk gehandicapten – ingelijfd. Maar in plaats van actieve dienst te verlenen, werden ze onder verschrikkelijke omstandigheden naar de werkbataljons gestuurd om wegen en luchthavens aan te leggen. Sommigen van hen zijn omgekomen of hebben ziektes opgelopen.

♦ Op 11 november 1942 heeft de Turkse regering de wet op de vermogensbelasting ingevoerd, die de belastingbetalers in vier groepen verdeelt, volgens hun religieuze achtergrond: moslims, niet-moslims, bekeerlingen (‘donme‘), dwz leden van een Sabbatean Sekte van joodse bekeerlingen tot de islam en buitenlanders. Slechts 4,94 procent van de Turkse moslims moest de vermogensbelasting betalen. De Armeniërs waren het zwaarst belast, gevolgd door joden. Volgens de geleerde Başak İnce “was de onderliggende reden de eliminatie van minderheden uit de economie en de vervanging van de niet-islamitische bourgeoisie door haar Turkse tegenhanger.

♦ Tijdens de door de regering op 6-7 september 1955 aangevallen aanvallen tegen niet-moslimgemeenschappen in Istanbul, verwoestten Turkse bendes de Griekse, Armeense en Joodse districten van de stad en vernielden en plunderden onder meer hun gebedshuizen, huizen, bedrijven, begraafplaatsen en scholen.

♦ “Moorden op Joden: Yasef Yahya, een 39-jarige Joodse tandarts werd op 21 augustus 2003 op brutale wijze vermoord in zijn kantoor in het district Şişli in Istanbul, veel Joodse advocaten en dokters in Istanbul verwijderden de borden op hun kantoren om niet hetzelfde lot te moeten ondergaan als Yahya.”

Plaatje hierboven: Istanboel 6 september 1986. Tijdens een dubbele zelfmoordaanslag, die werd opgeëist door de Palestijnse terreurgoep Abu Nidal, werden 22 mensen gedood in de Neve Shalom synagoge in Turkije. Abu Nidal (ANO) was een afscheuring van de Arafat’s PLO en werd destijds geleid door Sabri al-Banna [beeldbron: Armenian Weekly]

Deze lijst van voortdurende intimidatie en vervolging van joden en andere minderheden moet elke keer dat de Turkse regering haar slechte behandeling van de joodse gemeenschap in Turkije verkeerd voorstelt, naar de internationale media worden gestuurd.

Het is jammer dat de Israëlische regering geen enkel woord van kritiek fluistert in het licht van een dergelijke vervolging van mede-joden in Turkije. Integendeel, Israëlische functionarissen doen laf onder druk van Turkije om de Armeense genocide te ontkennen en deze misdaad tegen de mensheid te verbieden van de Israëlische tv en academische conferenties.

Plaatje hierboven: De 15de eeuwse Ahrida Synagoge van Istanboel is één van de oudste synagoges in Turkije en dateert van ca. 1430 [beeldbron: Wikipedia]


Bronnen:

♦ naar een artikel van Harut Sassounian “Turkish Writer Exposes Persecution of Jews in Turkey” van 19 april 2017 op de site van The California Courier

♦ naar een artikelHistory of the Jews in Turkey” en een artikelHistory of the Jews in the Ottoman Empire” en een artikelAntisemitism in Turkey” en een artikelHistory of the Jews under Muslim rule” op de site from Wikipedia, the free encyclopedia

2 gedachtes over “Turkse journaliste Uzay Bulut onthult vervolging van de Joden in Turkije

Reacties zijn gesloten.