Intellectueel antisemitisme: Boekverbranders laten zich leiden door boekenwormen

Plaatje hierboven: Op de avond van 10 mei 1933 kwamen ongeveer 70.000 mensen bijeen op de Opernplatz in Berlijn. Studenten hadden meer dan 20.000 boeken naar het openbare plein gebracht en verbrand, waaronder werken van beroemde Duitse auteurs zoals Heinrich Mann, Erich Maria Remarque en Joachim Ringelnatz [beeldbron: DW]

Boekverbranders hebben boekenwormen nodig. Hoe zouden ze anders kunnen weten welke boeken er verbrand moeten worden?” (Cynthia Ozick)

George Eliot was in 1874 op het hoogtepunt van haar bekendheid toen John Blackwood, haar uitgever, vernam dat ze aan het werk was aan ‘Daniel Deronda’, een nieuwe roman. Als literair man was hij in de ban van haar genie.

Als zakenman met een marktinstinct waardeerde hij haar gepassioneerd toegewijde lezerspubliek. Maar een vroege blik op delen van haar manuscript verbaasde hem en verbaasde hem: te veel ervan was doordrenkt van sympathieke evocaties van joden, het jodendom en wat bekend begon te worden als het zionisme.

Al deze onaangename buitenaardse eruditie leek hem zeker meer dan alleen niet populair. Het was persoonlijk smakeloos, het druiste in tegen de gevoeligheid van het Engels, het was een belediging voor het regerende politieke temperament. Het was, in ons beruchte idioom, politiek incorrect.

Blackwood was zonder twijfel een lid van de gentlemanly intellectuele elite van Engeland. Door terug te wijken voor het thema van Eliot, toonde hij zich een historisch alledaagse figuur: een intellectuele antisemiet. Intersectionaliteit, een verward en half-mystiek credo dat ongelijkheden in pariteiten en onderscheidingen in verbindingen omzet, is de munt van Kimberlé Crenshaw, een vooraanstaande professor in de rechten aan de UCLA en Columbia.

Antisemitisme wordt over het algemeen gezien als bruut, de mentaliteit van mobs, het werk van de onwetende, de laaggeschoolden, de halsgoten, de fakkeldragers. Maar dit zijn slechts de dienaren, niet de savants, van het antisemitisme. Mobs executeren, intellectuelen kondigen af. Boeven hebben furies, intellectuelen hebben oorzaken.

De inquisitie was niet het geesteskind van analfabeten, maar van de meest beletterde en verheven prelaten. Goebbels had een diploma filologie. Hitler zag zichzelf als schilder en wist ongetwijfeld iets van Dürer en da Vinci. Pogroms veroorzaakten de moorddadige razernij van boeren, maar werden veroorzaakt door het neusje van de Russische ambtsdrager.

De jacht op en uiteindelijke verwijdering van Joodse studenten van Duitse universiteiten werd gesteund door het geweld van hun Arische klasgenoten, maar het waren de rectoren die besloten dat alleen volbloed Duitsers de voorstoelen konden bezetten. Martin Heidegger, de gevierde filosoof van het zijn en het niet-zijn, sloot zich snel aan bij de nazi-partij en als rector hield hij prompt toezicht op de algemene uitwijzing van joodse collega’s.

Domme bendens worden aangespoord door slimme goaders: de boekverbranders werden geïnspireerd door de temperamentvolle boekenbreker – wie zou anders kunnen weten welke boeken te branden? Zelfs verraderlijke volksmythen hebben intellectuele wortels, zoals toen vroege bijbelse taalkundigen de lichtstralen die uit Mozes ‘voorhoofd kwamen als hoorns verkeerd vertaalden.

In het middeleeuwse tijdperk van opeenvolgende plagen werden de joden ervan beschuldigd de putten te hebben vergiftigd. In stad na stad in heel Europa tussen 1348 en 1351 werden hele joodse gemeenschappen afgeslacht. In dit uur van wereldwijde paniek zouden de doelgerichte bedenkingen van het coronavirus met voorbedachte rade zijn uitgebroed door een kliek van joden en zionisten.

De middeleeuwse moordenaars zijn weer uitgezwermd en zwaaien met hun bijgewerkte sociale media. De fanatieke shooters die synagogen en koosjere voedselmarkten aanvallen, zijn het product van toegewijde leraren, gearticuleerde auteurs van de boeken en pamfletten die hun met wapens gevulde kamers bezaaien.

Een eerbiedwaardige universitaire pers publiceert een academische bundel die een eeuwenoude bloedsmaad doet herleven in haar bewering dat Israëlische joden opzettelijk onschuldige Palestijnen verminken – allemaal in naar behoren gekwalificeerd, theoretisch proza. Een internationaal literair festival nodigt een deelnemer uit die vergelijkbaar gif prijst: Israëlische joden oogsten Palestijnse lichaamsdelen voor orgaantransplantatie.

Gesofisticeerde termen zoals boycot, desinvestering en sancties, bedoeld om de Joodse staat te verzwakken en te ontmantelen, worden aangeprezen door de superieure uitspraken van universiteitsprofessoren, congresleden, aspirant-politici, gerespecteerde journalisten die hun onpartijdigheid voor belangenbehartiging hebben afgezworen en andere hoogtepunten van sociale beïnvloeding.

Evenmin zijn de dichters immuun voor opruiing. Eliot en Pound, die door de joden bespottende literaire monarchen uit het midden van de eeuw, worden gemakkelijk overtroffen door hedendaagse versifiers zoals Amiri Baraka, die suggereerde dat Israëli’s ‘wisten dat het World Trade Center gebombardeerd zou worden’, en Tom Paulin, die Israëlische soldaten ‘de Zionistische SS’ noemde.

Zwarte levens zijn belangrijk, zoals burgemeesters, gouverneurs en redacties van kranten dagelijks bevestigen, en in feite het voortouw nemen. Toch kunnen mensenrechtenkwesties door overweldigers onder deugdzame slogans worden geketend: in 2016 heeft een alliantie, de Movement for Black Lives genaamd, een schandelijk manifest van 40.000 woorden uitgegeven waarin Israël wordt gedefinieerd als een apartheidsstaat die gericht is op genocide tegen Palestijnse Arabieren.

De ijverigheid van Students for Justice in Palestina op de campus is nauwelijks een spontane, jeugdige uiting van verontwaardiging die met zakgeld wordt gefinancierd. Hun activiteiten omvatten dure lasterlijke installaties van zogenaamde apartheidsmuren, controleposten, sterfgevallen, gezangen en vijandige invasies van klaslokalen en vergaderingen, en grove verstoringen van bezoekende sprekers.

De oprichter, Hatem Bazian, is docent etnische studies aan de University of California, Berkeley. Omar Barghouti, keizer van de BDS-beweging, heeft een master in de ethiek van de universiteit van Tel Aviv. Hoewel de nood aan pandemie de spiermannen van de campussen tot bedaren heeft gebracht, hebben ze nieuwe kansen gecreëerd voor hun cybergeschoolde handlers.

Terwijl de kreten van ‘Intifada’ en ‘Van de rivier tot aan de zee’ van de relschoppers het spuug zijn van bodemvoeders, is het de bedoeling dat de intellectuelen van de kingsfish hetzelfde doen.

Antisemitisme gekleed in de schaapskleren van sociale rechtvaardigheid is de provincie van verheven pitchmen – gecultiveerde elites, geleerde professoren, wetenschappelijke theoretici. Intersectionaliteit, een verward en half-mystiek credo dat ongelijkheden in pariteiten en onderscheidingen in verbindingen omzet, is de munt van Kimberlé Crenshaw, een vooraanstaande professor in de rechten aan de UCLA en Columbia.

De trouwe aanhangers bevolken academische organisaties zoals de American Studies Association, de National Women’s Studies Association en de Critical Ethnic Studies Association. Door zich over te geven aan de doctrine van identiteitspolitiek – de biologische moeder van intersectionaliteit – hebben deze groepen zichzelf toegestaan ​​om een ​​plaats van antisemitische opruiing te worden.

Op de laagste trede van deze hiërarchie van etnische waardigheid worden joden aangewezen als blanke onderdrukkers van marginale volken. Ze worden beschuldigd van medeplichtigheid aan een kolonialistisch complot tegen Palestijnen en als medeplichtigen bij de training van politiegeweld. Als ze beweren liberalen of radicalen van links te zijn, worden ze aan de kant gezet als vervolgers van de zwakken. Zelfs als ze worden veracht als oneerlijk bevoorrecht, worden ze behandeld als campusparia’s.

Marxisme is een beweging van de misleide; Antisemitisme is een beweging van de slimste. Wanneer studenten inquisiteurs worden en administraties zwak zijn, wanneer de uitverkorenen bezwijken voor de politieke haters, zal het geweten van een natie dat ook zijn. Een wraakzuchtige menigte is een angstaanjagend iets, maar de echte monsters zijn de leraren.

Campus antisemitisme
Cursus Jodenhaat voor aanstormende intellectuelen


Bronnen:

♦ naar een artikel van Cynthia Ozick “Antisemitism and Intellectuals: The book burners were inspired by the bookish. Who else could know which books to burn?” van 18 juli 2020 op de site van Arutz Sheva

Een gedachte over “Intellectueel antisemitisme: Boekverbranders laten zich leiden door boekenwormen

  1. De linkse intellectuelen leiden de domme schaapjes om het vuile werk op te knappen.

    Alle revoluties & straat opstanden begonnen/beginnen op links via georganiseerde chaos & hysterie, waarna revolutie word gepredikt.

    Van Franse revolutie tot Baader Meinhof/RAF, Van Russische revolutie tot Chineese revolutie, van Palestijns onrecht tot zwart onrecht, van anti Establishment groepen tot de Deutsche Sozialistische Partij …….altijd draait het om het ‘verbeteren van de status der arbeider, altijd geleid door enkele intellectuele leiders die de boel ophitsen.

    Boekverbranding & chaos om uitbanning van het kwaad (altijd door de ander) worden gelegitimeerd als een recht.

    Geschiedenis leert ons dat mensenverbranding altijd begint met leugens, die dan resulteren in boekverbranding, waarna de hel uitbreekt.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.