Palestijnen hebben geen ‘recht op terugkeer’ naar Israël volgens het internationaal recht

Internationaal recht en internationaal statuut eisen geen Palestijns ‘recht op terugkeer’ naar Israël, maar eerder een oplossing voor het al lang bestaande Palestijnse vluchtelingenprobleem dat werd veroorzaakt door de Arabische aanval op Israël in 1948.

Op humanitaire gronden heeft Israël zich toegelegd tot deelname aan een internationale inspanning om Palestijnse vluchtelingen te hervestigen en te compenseren. Resoluties 242 en 338 van de Verenigde Naties verwijzen niet naar een ‘recht op terugkeer’, maar naar de noodzaak om de Palestijnse vluchtelingenkwestie op te lossen.

De internationale resoluties waarop de Palestijnen vaak hun claim van een ‘recht’ baseren, zoals Resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van december 1948 en Artikel 12 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van december 1966, zijn niet bindend.

Resolutie 194 artikel 11, december 1948:

Bovendien zijn deze niet-bindende resoluties – 72 jaar later na de vermeende gedwongen vlucht – niet in overeenstemming met de huidige omstandigheden en realiteiten. Resolutie 194 roept bijvoorbeeld op tot een terugkeer van vluchtelingen om ‘in vrede met hun buren te leven’, nauwelijks realistisch gezien de langdurige weigering van vluchtelingen om het bestaansrecht van Israël te erkennen.

Ook artikel 12 is niet van toepassing. Het verwijst naar individuen, niet een groep mensen, die het land hebben verlaten als gevolg van oorlog en een relatie, zelfs staatsburgerschap, tussen het individu en het land hebben verkregen.

Een ‘recht op terugkeer’ is om praktische redenen evenmin haalbaar. Een toestroom van miljoenen Palestijnen in Israël zou een bedreiging vormen voor de nationale veiligheid en de demografische samenstelling van het land verstoren.

Vluchtelingencijfers ‘volgens de Palestijnen’ (Badil)

Bovendien was het ‘recht op terugkeer’ van Palestijnse vluchtelingen een strijdkreet in de decennia dat de PLO en de Arabische landen het bestaansrecht van Israël niet erkenden en actief probeerden de ondergang van Israël te bewerkstelligen en te vervangen door een Palestijnse staat waarnaar de Palestijnen zouden streven zouden terugkeren (Inderdaad, Arabische staten met Palestijnse vluchtelingenpopulaties gebruikten dit ‘recht’ als een excuus om Palestijnen geen burgerschap of educatieve en professionele kansen te bieden.)

In 1993 erkende de PLO officieel het bestaansrecht van Israël en nam deel aan een onderhandelingsproces dat naar verwachting uiteindelijk zou leiden tot het vestigen van een onafhankelijke Palestijnse staat naast de staat Israël. Palestijnse vluchtelingen moeten terecht worden hervestigd in een onderling onderhandelde Palestijnse staat, niet in de staat Israël.

De Amerikaanse president George W. Bush verklaarde in april 2004 inderdaad:

Het lijkt duidelijk dat een overeengekomen, rechtvaardig, eerlijk en realistisch kader voor een oplossing van de Palestijnse vluchtelingenkwestie, als onderdeel van een definitieve statusovereenkomst, moet worden gevonden via de vestiging van een Palestijnse staat en de vestiging van Palestijnse vluchtelingen dààr, in plaats van in Israël.

Israël stelt dat het niet verantwoordelijk is voor het Palestijnse vluchtelingenprobleem, omdat het het gevolg is van een oorlog die Israël is opgedrongen door binnenvallende Arabische legers. Israël heeft echter verklaard dat het om humanitaire redenen zou deelnemen aan een internationale inspanning om de situatie op te lossen.

Een dergelijke inspanning zou waarschijnlijk betekenen dat Palestijnse vluchtelingen zich vestigen in een pas opgerichte staat Palestina, een internationaal compensatiefonds en individuele gevallen van gezinshereniging.

Bij elke internationale inspanning zou ook rekening moeten worden gehouden met de situatie van de 800.000 Joden die ofwel werden verdreven uit hun geboorteland Arabische landen of gedwongen werden te vluchten als gevolg van door de staat gesteund anti-Joods geweld na de oprichting van de staat Israël.

De ‘sleutel’, symbool van Palestijns ‘recht op terugkeer’


Bronnen:

♦ naar een artikelResponse To Common Inaccuracy: Palestinians Have Right of Return” op de site van The Anti-Defamation League (ADL)

Een gedachte over “Palestijnen hebben geen ‘recht op terugkeer’ naar Israël volgens het internationaal recht

  1. “Palestijnen hebben geen recht op terugkeer naar Israel”.

    Dat wisten we allang.

    Palestijnse Arabieren hebben niets in Israel te zoeken.
    Ze hebben er geen historie & geen toekomst.

    Ze kunnen terugkeren naar Palestina/Jordanie………al is dat land ook onder zéér vreemde omstandigheden, illegaal & zonder concensus ontstaan.

    Maar daar hebben ze de ruimte en kunnen ze iets van hun leven maken (als ze tenminste hun Israelhaat loslaten) i.p.v. als sardienen in een blik in het gebied Judea te worden geperst.

    Ze zouden zich toch eens moeten afvragen of al die ‘pro palestijnse vrienden” écht de beste intenties hebben.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.