Het is tijd dat we de term ‘antisemitisme’ begraven en noemen wat het is: Jodenhaat

De meeste toonaangevende autoriteiten en publicaties gebruiken ‘antisemitisme’ in de spelling die wordt gebruikt door de International Holocaust Remembrance Alliance. Maar die term antisemitisme zouden we beter afschaffen en de dingen bij de naam noemen voor wat het werkelijk is: Jodenhaat.

Beschouw de geschiedenis van het woord. Hoewel het fenomeen van de jodenhaat in oude teksten is beschreven, is de term ‘antisemitisme’ eigenlijk van relatief recente datum, ongeveer zo oud als de telefoon of de gloeilamp.

De Duitse journalist Wilhelm Marr (1819-1904) bedacht de term ‘antisemitisme’ in 1879 om een ​​moderne sfeer te geven aan de lang omarmde vijandigheid jegens het Joodse volk. Eerdere Duitsers waren brutaler: ze noemden het ‘Judenhass‘, letterlijk jodenhaat.

Wilhelm, zelf een diep anti-joodse politieke agitator, zocht een pseudo-wetenschappelijk en daardoor beter verteerbaar woord. Hij wist dat de term ‘semitisch’ van oudsher had betrekking op een talenfamilie die in het Midden-Oosten was ontstaan. Dus veranderde hij het woord in een vooroordeel tegen alleen joden.

In zijn bestverkochte propagandistische brochure uit 1880, ‘Der Sieg des Judenthums über das Germanenthum‘, gebruikte Wilhelm vrijuit de Duitse term ‘antisemitismus’. En in hetzelfde jaar richtte Wilhelm de Antisemitenliga op, de Liga van Antisemieten, de eerste organisatie die zich inzet voor de strijd tegen de vermeende Joodse overname van Duitsland en de Duitse cultuur.

Met andere woorden, de term ‘antisemitisme’ is niet bedoeld om de jodenhaat te marginaliseren, maar om deze te mainstreamen. Toen de ‘joodse kwestie’ in de voorhoede van de politiek kwam, nam geweld de plaats in van retoriek. In 1881 overspoelde een golf van anti-joodse opstanden het huidige Oekraïne en Polen. Oproerkraaiers bekladden synagogen, verwoestten Joodse huizen en bedrijven en vermoordden duizenden onschuldige Joden in het begin van de 20e eeuw.

De golf van anti-joods geweld culmineerde uiteindelijk in de Holocaust, droomde en kwam in beweging op minder dan 200 mijl van de plaats waar Wilhelm zestig jaar eerder voor het eerst zijn antisemitisme predikte. De term antisemitisme is ook onnauwkeurig en rijp voor misverstanden.

Het oorspronkelijke woord Semiet vindt zijn oorsprong in de Bijbel van Sem, de zoon van Noach. Semiet kwam voor het eerst met het labelen van leden van groepen die Hebreeuws, Arabisch en andere verwante talen spraken, en sommige Arabische leiders hebben zich achter deze letterlijke definitie verborgen om hun jodenhaat te rechtvaardigen, met het argument dat ze niet antisemitisch kunnen zijn omdat zij ook Semieten zijn.

Dus op een moment dat duidelijkheid over het blootleggen en tegenstrijdig onverdraagzaamheid dringend nodig is, leidt de pseudo-wetenschappelijke oorsprong van de term uit de 19e eeuw tot moderne verwarring. Het doet geen recht aan het kwaad dat jodenhaat is. Hoewel het woord troebel en eufemistisch is, is het groeiende fenomeen van geweld tegen joden maar al te reëel.

De Anti-Defamation League meldt dat er in 2019 in de Verenigde Staten 2107 haatmisdrijven waren tegen het Joodse volk, het hoogste aantal sinds ze begonnen te tellen in 1979. Wereldwijd namen de anti-Joodse misdaden toe met 18% in 2019 en 13% het jaar ervoor. Dit geweld heeft vele oorzaken.

Maar de woorden die we gebruiken om het te beschrijven, doen ertoe. Zowel joden als niet-joden moeten terugvechten tegen deze alarmerende trends. We hebben gezien dat iedereen wordt getroffen wanneer de grenzen rond discriminatie worden doorbroken.

Anti-Joods sentiment is de kanarie in de kolenmijn van maatschappelijk geweld. Als joden eenmaal zondebok zijn, verspreidt dat antagonisme zich bijna altijd naar anderen. We hebben een collectieve verantwoordelijkheid en een collectief eigenbelang bij het bestrijden van deze onverdraagzaamheid.

De Black Lives Matter-beweging heeft ons herinnerd aan alle kracht van solidariteit tegen onverdraagzaamheid. De moord op zwarte Amerikanen veroorzaakte de protesten. Maar de overvloed aan steun van zoveel rassen, etniciteiten en religies die aan de demonstraties deelnamen, inclusief ikzelf, toonde aan dat discriminatie van één groep een bedreiging is voor iedereen, en vooruitgang tegen onrecht is een voordeel voor ons allemaal.

Op dit moment, terwijl Amerikanen en anderen zich opnieuw voorstellen hoe we praten, denken en handelen om verankerde onverdraagzaamheid aan te pakken, is de eerste stap het probleem duidelijk te zien. In dit geval heet het geen antisemitisme, maar is het een duidelijke en eenvoudige jodenhaat.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Stephen D. Smith “Since we’re debating labels, stop calling it anti-Semitism. It’s Jew hatred” van 7 juli 2020 op de site van The Forward

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.