Annexatie? Inwoners van Ariel in Samaria kiezen voor behoud van het oude status quo

De rustige Joodse gemeente Ariel in Samaria, waar zowat 21.000 mensen wonen, lag op woensdag in de focus van de wereldwijde pers door de internationale kritiek te trotseren aangaande Israël’s vergevorderde plannen om delen van Judea & Samaria, aka de Westelijke Jordaanoever, te annexeren.

Maar bewoners die boodschappen deden of drankjes dronken in cafés waren nauwelijks bezig met de vraag of premier Benjamin Netanyahu zou proberen de Israëlische soevereiniteit uit te breiden naar de gemeenschap. “Alles is normaal (vandaag)”, vertelde de 25-jarige Or Goldenberg, een student aan de Ariel Universiteit, aan het AFP.

Voor haar ging het vooruitzicht van annexatie helemaal over ‘bureaucratie en politiek’. “Als inwoner van Ariel heeft het geen impact”, zei ze. Ariel, opgericht in 1978 op de noordelijke Westelijke Jordaanoever, is een gemeente die lijkt op Israëlische steden binnen de internationaal erkende grenzen van het land.

Maar de etnisch gemengde gemeenschap wordt ook door een groot deel van de internationale gemeenschap als illegaal beschouwd, aangezien deze is gebouwd op land dat door Israël op Jordanië werd veroverd tijdens de Zesdaagse Oorlog van 1967.

Ariel was een van de gemeentes die als eerste in de rij stond voor ‘annexatie’. Maar het enthousiasme voor ‘annexatie’ leek gedempt in Ariel, vooral temidden van de opkomende nieuwe gevallen van coronavirus en de voortdurende economische tegenspoed als gevolg van de pandemie.

“De meeste inwoners van Ariel willen geen eenzijdige (annexatie)”, zegt de 33-jarige Gal Margale, met een mondmasker op als bescherming tegen het virus. Inwoner Shuki Argov was het daarmee eens en zei dat het vooruitzicht op annexatie hem een ​​”bittere smaak” gaf, en hoopte op een voortzetting van “het status-quo”.

De coalitieregering van Netanyahu had 1 juli ingesteld als de datum waarop het zou kunnen beginnen met de uitvoering van het controversiële vredesplan voor het Midden-Oosten van de Amerikaanse president Donald Trump.

De voorstellen creëerden een weg voor Israël om de soevereiniteit te verklaren over ongeveer 30 procent van Judea & Samaria, terwijl ze onderhandelen over de oprichting van een Palestijnse staat, met een hoofdstad buiten Jeruzalem. Die voorwaarden werden door de Palestijnen verworpen en door een groot deel van de internationale gemeenschap veroordeeld.

‘De hond blaft’
Toen Israëls zelfopgelegde kick-off arriveerde, kreeg Netanyahu steeds meer kritiek op het vooruitzicht van eenzijdige ‘annexatie’ -bewegingen. Hij hield woensdag een grote aankondiging uit, maar zei dat de besprekingen omtrent soevereiniteit met de VS en zijn veiligheidshoofden zouden worden voortgezet.

Sommige Israëliërs in Judea & Samaria zoals Sara Brownstein, inwoner van Migdal Oz, zeiden dat ze verwachtte dat Netanyahu – gesteund door Trump – zou doorgaan met de soevreiniteitsverklraing, ongeacht de wereldwijde veroordeling. “Netanyahu kan het, Trump heeft zijn agenda en hij zal een soort annexatie steunen, dus ik geloof erin”, zei ze.

De hond blaft, maar de karavaan gaat verder“, zei ze, verwijzend naar een oud spreekwoord om te impliceren dat de anti-annexatiedruk uiteindelijk zou afnemen en ze voegde eraan toe: “De dreigementen van de internationale gemeenschap zijn niet van belang.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Alexandra Vardi en Michel Blum “Annexation? Residents of Ariel settlement prefer that old time status quo” van 1 juli 2020 op de site van The Times of Israel