De ‘annexatie’ is niét het probleem maar wél het bestaan van een Joodse staat in de moslimwereld

Plaatje hierboven: Rafah, Gaza, 17 oktober 2019. Een gemaskerde Hamas-militant bemant een machinegeweer terwijl hij met anderen achter in een pick-up staat tijdens een viering van de vrijlating van Abdel Halim Badawi, een Palestijn die 18 jaar lang in een Israëlische gevangenis werd vastgehouden nadat hij was veroordeeld voor lidmaatschap van de Qassam Birgades van Hamas in 2001 [beeldbron: AFP]

Wat de Palestijnse islamitische religieuze geestelijken betreft, betekent het voornemen van Israël om zijn soevereiniteit uit te breiden tot delen van de Westelijke Jordaanoever, met name joodse nederzettingen en de strategische Jordaanvallei, heel weinig: voor hen hebben joden “geen recht op Palestijns, Arabisch en islamitisch land”.

De positie van de islamitische figuren is in tegenspraak met de bewering van de Palestijnse Autoriteit dat het annexatieplan “de tweestatenoplossing en alle kansen op een vredesproces met Israël zou vernietigen”.

Het beeld dat functionarissen van de Palestijnse Autoriteit schilderen is dat de Israëlische annexatie van enig deel van de Westelijke Jordaanoever het enige obstakel is voor regionale vrede, veiligheid en stabiliteit.

Volgens deze functionarissen zou het Israëlische plan de Palestijnen hun recht ontnemen om een ​​onafhankelijke en soevereine staat op te richten volgens de wapenstilstanden van vóór 1967.

Een grote groep Palestijnse islamitische geleerden en geestelijken is het echter kennelijk niet eens met de bewering van de Palestijnse Autoriteit.

Op 21 juni hield de Association of Palestine Scholars een bijeenkomst in de Gazastrook om het Israëlische plan te bespreken. De bijeenkomst werd bijgewoond door verschillende islamitische religieuze rechters die de Hoge Raad van de Sharia-rechterlijke macht vertegenwoordigen, hoge ambtenaren van het door Hamas gecontroleerde ministerie van Waqf en religieuze zaken, academici van verschillende islamitische hogescholen en universiteiten, evenals juristen die uitspraken doen over het islamitisch recht (Sharia).

In een verklaring die na de bijeenkomst werd afgelegd, veroordeelden de islamitische religieuze persoonlijkheden, die Israël de ‘zich toeëigende entiteit’ noemden, het Israëlische plan om de soevereiniteit uit te breiden tot delen van de Westelijke Jordaanoever als ‘gevaarlijk’.

Hun verklaring maakt al snel duidelijk dat wat de islamitische geleerden en geestelijken echt dwars zit, niet de mogelijkheid is dat Israël haar soevereiniteit aan joodse nederzettingen en de Jordaanvallei zou opleggen. Ze maken zich niet echt zorgen over de mogelijkheid dat Israël 10% of 20% of 30% van de Westelijke Jordaanoever zou annexeren.

Er is iets dat hen veel meer zorgen baart dan welk deel van de Westelijke Jordaanoever dan ook, en dat is juist het bestaan ​​van Israël. De islamitische geleerden en geestelijken zijn van mening dat Israël geen recht heeft op soevereiniteit over Tel Aviv, Haifa, Nazareth, Tiberias, Jeruzalem of enig ander deel van Israël.

De islamitische leiders spreken zelfs hun eigen verklaring tegen door te doen alsof ze zich alleen zorgen maken over het ogenschijnlijke verlies van land op de Westelijke Jordaanoever aan Israël. Aan de ene kant zeggen ze dat “een van de gevaarlijkste dingen die deze [Israëlische] vijand van plan is te doen, een deel van het Palestijnse land aan zijn zich overheersende entiteit te annexeren is.

Ze doen met andere woorden alsof ze zich alleen zorgen maken over de ‘annexatie’ van delen van de Westelijke Jordaanoever. Aan de andere kant benadrukken de islamitische leiders dat ‘Palestina, heel Palestina, van de [Middellandse Zee] tot de [Jordaan] rivier, een Palestijns Arabisch Islamitisch land is waar de joden en zionisten geen recht op hebben’.

Ze leggen verder uit dat “dit feit niet zal worden veranderd door maatregelen van de [Israëlische] vijand”. Uit de verklaring blijkt duidelijk dat, of het ‘annexatie’ -plan wordt uitgevoerd of niet, veel moslims de staat Israël nog steeds zouden afwijzen omdat het, naar hun mening, Palestijns-Arabisch islamitisch land dat zich uitstrekt van de Middellandse Zee tot de Jordaan.

Het is volkomen verkeerd om aan te nemen dat als Israël zijn plan zou opgeven, de meeste moslims hun verlangen om Israël te vernietigen zouden opgeven en het zouden vervangen door een extremistische islamitische staat in Iran.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Khaled Abu Toameh “Palestinians: Is It Really about ‘Annexation’?” van 25 juni 2020 op de site van The Gatestone Institute

2 gedachtes over “De ‘annexatie’ is niét het probleem maar wél het bestaan van een Joodse staat in de moslimwereld

  1. De Arabische leiders (niet de bevolking na jaren van indoctrinatie) hebben begrepen dat het beter is dat Israel ”annexeert” dan dat er een onbestuurbaar land met doorgeknalde palestijnen word opgericht.

    Het zijn vooral de Europeanen die hysterisch worden bij de gedachte van “annexatie” van JUDEA, omdat zij hun plan om via de 2-staten “oplossing” de Staat Israel op te lossen, in duigen zien vallen.

    Vandaar dat ze waarschuwen, dreigen, maatregelen gaan nemen, boycotteren, kletspraat verspreiden over de 10 geboden (Jean Asselborn/Luxemburg) etc.etc.etc.

    Hun bron van levende munitie tegen Israel dreigt op te drogen…..en dat is het laatste wat ze willen.

    Israel, de Joodse doorn in het oog van de ‘beschaafde’ Europeaan moet weg en daarom ‘moet de strijd om palestina doorgaan

    Israel moet verdwijnen en dus mét EU hulp & assistentie op ieder gebied….UNWRA, lesmateriaal, financiele hulp, illegale bouw op andermans grondgebied & zaken met ieder land, leider & NGO die deze plannen met hen deelt.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.