De grote MYTHE van de Israëlische annexatie (van delen) van Judea & Samaria

De afgelopen weken zijn gewone critici van het Israëlische beleid, dubieuze zelfbenoemde Israëlische supporters en zelfs enkele oude vrienden opgekomen tegen Israëlische plannen om delen van de Westelijke Jordaanoever te ‘annexeren’.

Dit zijn hun argumenten: de Palestijnse Autoriteit zal instorten; Israël zal de tweestatenoplossing effectief doden en uiteindelijk een minderheid worden binnen zijn eigen binationale staat; het vredesverdrag met Jordanië wordt ontbonden; normalisatie met Arabische Golfstaten zal stoppen; Europese landen zullen sancties opleggen aan Israël; Amerikaanse Democraten zullen nog verder afstand nemen; en de Trump-regering zal boos worden.

Klinkt erg slecht. Zoals David Horovitz van The Times of Israel samenvatte: een dergelijke stap “schaadt niet alleen de manier waarop we over de hele wereld worden waargenomen, maar maakt ook de manier waarop we ons presenteren en onszelf zien opnieuw vorm.”

De verklaring doet denken aan het beruchte minderwaardigheidsargument van 10 van de 12 joodse spionnen die Mozes en het joodse volk een negatief rapport gaven, net toen de jonge natie voor het eerst het beloofde land binnenging: “… We waren als sprinkhanen in onze ogen en dus ook in hun ogen.

Dat rapport, dat volgens commentatoren een fundamentele Joodse fout is, leidde ertoe dat de Israëlieten 40 jaar door de woestijn moesten dwalen. En de datum van het rapport van de spionnen – de negende dag van de Joodse kalendermaand Av, Tisha B’Av – is al eeuwenlang een dag van Joodse rouw.

Bij het herhalen van dezelfde ongegronde bijbelse angsten, is het duidelijk dat moderne critici zich hyper zorgen maken over de optica van een Israëlische administratieve zet, ondanks het simpele feit dat de actie van Israël niets gaat veranderen aan de feiten ter plaatse.

Status wijzigen, Israëlische wet toepassen
Veel van de critici van vandaag noemen de aanstaande zet van Israël specifiek een ‘annexatie’ omdat de politiek geladen term ten onrechte impliceert dat Israël over een linie marcheert en eigendommen overneemt waar het geen rechten op heeft en momenteel geen controle over heeft.

Maar wat Israël op het punt staat te doen, is zijn eigen bestuursstructuur te wijzigen en de Israëlische wet formeel toe te passen op de 400.000 Joodse burgers die al in de strategische landen wonen die de Joodse staat al decennia onder controle heeft.

Het land in kwestie vertegenwoordigt ongeveer de helft van het grondgebied dat door de nu beruchte Oslo-akkoorden aan Israëlische controle is gedelegeerd. Dit gebied wordt wettelijk ‘Area C’ genoemd. ‘Area A’ en ‘Area B’ staan ​​onder Palestijnse administratieve controle. Noch Israël, noch de internationale gemeenschap bemoeit zich met de manier waarop Palestijnen die gebieden wel of niet besturen.

Momenteel woont er geen enkele Jood in deze gebieden.

Joden die in ‘Area C’ wonen, zijn volle, belastingbetalende Israëlische burgers. De Israëlische regering beheert deze gebieden en onderhoudt het dagelijkse leven van haar joodse inwoners. Dergelijke basisdiensten zijn onder meer het bieden van fysieke veiligheid, het financieren van infrastructuur, het aanleggen van straten, het leveren van elektriciteit en water, het ophalen van afval enzovoort.

Met de actie zou Israël zijn administratie van belangrijke nederzettingenblokken demilitariseren door simpelweg het gezag te verwijderen van een door de Israëlische strijdkrachten bestuurd ‘burgerlijk bestuur’ dat oorspronkelijk was opgericht om nederzettingen te besturen.

De stap betekent dat Israël vertrouwen heeft in zijn vermogen om inwoners van nederzettingen te verdedigen, net zoals het de levens van alle andere Israëli’s verdedigt. Wat nog belangrijker is, de actie legt lagen van bureaucratische discriminatie af die joodse kolonisten treffen die anders worden bestuurd dan hun vrienden en familieleden die op amper 10 tot 20 minuten afstand wonen.

In plaats van bijvoorbeeld de goedkeuring van het Ministerie van Defensie nodig te hebben om een ​​nieuw appartementencomplex in Judea te bouwen, zou nu goedkeuring nodig zijn van het Israëlische Ministerie van Volkshuisvesting, dat dergelijke maatregelen regelt in de rest van de overigens kleine Joodse staat.

Net zoals niemand de Palestijnse Autoriteit vertelt hoe ze de door haar beheerde gebieden moet besturen, zou de beslissing van Israël over de manier waarop ‘Gebied C’ moet worden bestuurd, voor niemand die er niet woont, weinig zorgen baren. Ondanks alle kritiek die nu op de eenheidsregering van Israël wordt geworpen, staat de Joodse staat niet op het punt over een grens of grens te marcheren of zelfs maar een centimeter nieuw grondgebied op te eisen.

Het gaat er niet om een ​​enkele tank of soldaat vooruit te helpen, of zijn vlag ergens te plaatsen waar hij al decennia niet trots op hangt. Als zodanig vormt de stap geen bedreiging voor de duurzaamheid van de Palestijnse Autoriteit of voor de kritieke betrekkingen van Israël met Jordanië.

Integendeel, de voetafdruk van Israël in Judea en Samaria staat op het punt te worden bevroren binnen specifieke geografische parameters die ongeveer half zo groot zijn als het grondgebied dat het momenteel en wettelijk beheert, om de verre vooruitzichten voor een toekomstige Palestijnse staat te beschermen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Alex Traiman “The great myth of Israeli annexation” van 23 juni 2020 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

2 gedachtes over “De grote MYTHE van de Israëlische annexatie (van delen) van Judea & Samaria

  1. https://www.timesofisrael.com/over-1000-mps-from-across-europe-call-for-decisive-action-against-annexation/

    O.l.v. de EU’s ongekozen buitenland tsaar Borrell & Luxemburgs “staatsman” Asselborn gaat de kruistocht tegen de “annexatie”van Bijbels Joodse gebied door Israel verder en word er een tandje bijgezet..

    Deze politici uiten hun ‘intense bezorgdheid’ voor het verdwijnen van de ‘grijpbare’ kansen op vrede door de 2-staten ‘oplossing’ en de impact op de levens van Israeli’s & palestijnen’….met de nadruk op palestijnen.

    Wat ze er niet bij vertellen is dat hun intense bezorgdheid vooral te maken heeft met het spreekwoord “verandering van spijs doet eten”.

    Het zou zomaar kunnen dat de bewoners van illegaal geannexeerde gebieden in Europa wakker worden en hetzelfde pad als Israel gaan bewandelen.

    Vandaar hun ‘intense bezorgdheid want verder is de “annexatie” niets meer/minder dan recht buigen wat krom was…..op een volkomen legale manier, gestaafd door getekende documenten.

    ‘Gelijke rechten’ voor Israeli’s & palestijnen stonden daar niet in beschreven.

    Like

  2. Shalom;
    Al ver terug in de vorige eeuw ging ene W. Churchill een convenant aan met een Arabische koning.
    Dit, nadat de Volkenbond aan Israel, het gehele gebied aan beide zijden van de Jordaan, had toegezegd!
    Goede week.

    Like

Reacties zijn gesloten.