Milton Mayer: ‘Ze dachten dat ze vrij waren maar toen was het te laat’

They Thought They Were Free, voor het eerst gepubliceerd in 1955, is een welsprekend en provocerend onderzoek naar de ontwikkeling van het fascisme in Duitsland.

Het boek van Milton Mayer is een studie van tien Duitsers en hun leven van 1933-45, gebaseerd op interviews die hij heeft afgenomen na de oorlog, toen hij in Duitsland woonde. Milton Sanford Mayer (1908-1986) was een journalist en opvoeder en een gereformeerde Amerikaanse Jood in Chicago, VS.

Ik heb mezelf voor de gek gehouden. Ik moest wel. Iedereen moest. Als het goede tweemaal zo goed was en het slechte slechts half zo slecht, dan had ik het nog steeds moeten zien, zoals ik in het begin deed, want ik ben, zoals u zegt, gevoelig. Maar ik wilde het niet zien, omdat ik dan had moeten nadenken over de gevolgen van het zien, wat er daarna volgde, wat ik moest doen om fatsoenlijk te zijn. Ik wilde mijn huis en gezin, mijn baan, mijn carrière, een plek in de gemeenschap…

Mayer had een functie als onderzoeksprofessor aan de Universiteit van Frankfurt en woonde in een nabijgelegen kleine Hessische stad die hij vermomde onder de naam ‘Kronenberg’. “Deze tien mannen waren geen mannen van aanzien”, merkte Mayer op, maar ze waren lid van de nazi-partij; Mayer wilde ontdekken wat hen tot nazi’s had gemaakt.

Uit hoofdstuk 13: “Maar toen was het te laat”

‘Wat niemand leek op te merken’, zei een collega van mij, een filoloog, ‘was de steeds groter wordende kloof, na 1933, tussen de regering en het volk. Bedenk eens hoe groot deze kloof was om te beginnen, hier in Duitsland En het werd altijd breder. Weet je, het brengt mensen niet dichter bij hun regering om te horen dat dit een volksregering is, een echte democratie, of om deel te nemen aan burgerbescherming, of zelfs om te stemmen.

 

Dit alles heeft weinig, eigenlijk niets, te weten dat men regeert. Wat hier gebeurde was de geleidelijke gewenning van de mensen, beetje bij beetje, om zich te laten verrassen; om in het geheim beraadslaagde beslissingen te ontvangen; te geloven dat de situatie zo gecompliceerd was dat de regering moest handelen op basis van informatie die het volk niet kon begrijpen, of zo gevaarlijk dat het, zelfs als het volk het niet kon begrijpen, niet kon worden vrijgegeven vanwege de nationale veiligheid.

 

En hun gevoel van identificatie met Hitler, hun vertrouwen in hem, maakte het gemakkelijker deze kloof te vergroten en stelde diegenen gerust die er anders bezorgd over zouden zijn geweest. Deze scheiding van overheid en mensen, deze verbreding van de kloof vond zo geleidelijk en zo ongevoelig plaats, elke stap vermomd (misschien zelfs niet opzettelijk) als een tijdelijke noodmaatregel of geassocieerd met echte patriottische trouw of met echte sociale doeleinden.

 

En al de crisissen en hervormingen (ook echte hervormingen) hielden de mensen zo bezig dat ze de slow motion eronder niet zagen, van het hele proces van een steeds verder groeiende regering. Je zult me ​​begrijpen als ik zeg dat mijn Middelhoogduits mijn leven was. Het was alles waar ik om gaf. Ik was een geleerde, een specialist. Toen werd ik plotseling ondergedompeld in alle nieuwe activiteiten, terwijl de universiteit werd aangetrokken door de nieuwe situatie; vergaderingen, conferenties, interviews, plechtigheden en vooral in te vullen papers, rapporten, bibliografieën, lijsten, vragenlijsten.

 

En bovendien waren de eisen in de gemeenschap, de dingen waaraan men moest, werd ‘verwacht’ deel te nemen die er niet waren of eerder niet belangrijk waren geweest. Het was natuurlijk allemaal rigmarole, maar het kostte al je energie en kwam bovenop het werk dat je echt wilde doen. Je kunt zien hoe gemakkelijk het was om niet aan fundamentele dingen te denken. Men had geen tijd.

 

‘Toen de oorlog eenmaal was begonnen’, vervolgde mijn collega, ‘hadden verzet, protest, kritiek en klacht allemaal een grotere kans op de grootste straf met zich mee. Het gebrek aan enthousiasme of het niet openbaar maken ervan was’ defaitisme ‘. Je ging ervan uit dat er lijsten waren van degenen die later, na de overwinning, ‘afgehandeld’ zouden worden. Goebbels was ook hier erg slim. Hij beloofde voortdurend een ‘overwinningsorgie’ om ‘degenen te verzorgen’ die dachten dat hun ‘verraad’ een houding ‘was niet onopgemerkt bleef. En hij meende het; dat was niet alleen propaganda. En dat was genoeg om een ​​einde te maken aan alle onzekerheid.

 

Toen de oorlog eenmaal begon, kon de regering alles doen wat nodig was om het te winnen; Zo was het ook met de ‘uiteindelijke oplossing van het joodse probleem’, waar de nazi’s altijd over spraken, maar die ze nooit durfden te ondernemen, zelfs de nazi’s niet, totdat de oorlog en de ‘behoeften’ hen de kennis gaven dat ze ermee weg konden komen.

 

De mensen in het buitenland die dachten dat oorlog tegen Hitler de Joden zou helpen, hadden het mis. En de mensen in Duitsland die, toen de oorlog eenmaal was begonnen, nog steeds dachten te klagen, te protesteren, weerstand te bieden, gokten erop dat Duitsland de oorlog zou verliezen. Het was een lange gok. Niet veel hebben het gehaald.


Bronnen:

♦ naar een artikelLessons Of Collective Insanity” van 2 maart 2015 op de site van New American Now

Een gedachte over “Milton Mayer: ‘Ze dachten dat ze vrij waren maar toen was het te laat’

  1. De “Lessons Of Collective Insanity” zijn anno 2020 zéker niet geleerd!
    Je moet alléén maar om je heen kijken om het te willen zien.

    Like

Reacties zijn gesloten.