Opmerkelijk verhaal van Joods-islamitische samenwerking op de Tempelberg onder Turks bestuur

Plaatje hierboven: De allereerste foto van de Rotskoepel op de Tempelberg in Jeruzalem anno 1842-1844, compleet vervallen en verwaarloosd … [beeldbron: Hershkovitz]

Een delegatie van Turkse experts bezocht in februari 2007 de opgravingswerken op de Mugrabi-brug bij de Tempelberg.

Dit is in overeenstemming met een overeenkomst die werd bereikt tussen de Turkse premier Recep Tayyip Erdoðan en zijn tegenhanger Ehud Olmert tijdens diens bezoek aan Turkije een week eerder. De Israëlische premier had namelijk ingestemd met de Turkse inspectie van bouwwerken aan de Tempelberg

En het Arabische parlementslid in de Knesset, Talab al-Sana, smeekte om te weten wat de Turken in hemelsnaam met de Tempelberg te maken hebben, en zou het niet makkelijker zijn voor de Israëlische regering om de werken te coördineren met de lokale Waqf dan met het verre Turkije. Het is alsof al-Sana wilde zeggen: een naaste buur is beter dan een verre broer.

Maar diezelfde verre broer [Turkije] regeerde eens de natie, en gedurende de 400 jaar van zijn heerschappij hier was de Ottomaanse gouverneur van Jeruzalem verantwoordelijk voor de derde meest heilige plaats voor de islam na Mekka en Medina – met name de al-Aqsa-moskee en de Rotskoepel op de Tempelberg.

In de jaren 1992-3 financierde wijlen koning Hussein van Jordanië de renovatie van de Rotskoepel, die werd uitgevoerd door een bouwbedrijf uit Noord-Ierland. Tijdens een bezoek aan de site tijdens die renovaties ontdekte ik een verhaal dat tot dan toe niet bekend was, met betrekking tot de Joods-Ottomaanse-Palestijnse verbinding met de moskeeën op de Tempelberg.

Het verhaal van de ijzeren plaat
De Rotskoepel was omgeven door steigers, en voordat ik er een beklom, vestigde een vriend van mij mijn aandacht op een ijzeren paneel dat op de vloer lag en in het Frans was gegraveerd. De voorman van het Ierse bouwbedrijf zei dat het paneel was gevonden tussen de twee helften van de halve maan boven op de moskee en tijdelijk werd gedemonteerd zodat de koepel met goud kon worden bedekt.

De woorden in het Frans onthulden dat de moskee in 1899 tijdens de Turkse overheersing was gerenoveerd en dat de werken waren bijgestaan ​​door de joodse gemeenschap in Jeruzalem onder leiding van een openbare figuur genaamd Albert-Abraham Antébi (1873-1919), die onder zijn vele andere activiteiten ook de directeur was van de school Kol Israel Haverim van de stad.

Albert Antébi, die de Franse inscriptie mee had ondertekend, stond bekend om zijn moedige banden met de bestuurders van de Ottomaanse heerschappij, en in de inscriptie stond dat voor de renovatie van de moskeeën op de Tempelberg vijf veelgeprezen Joodse kunstenaars waren uitgenodigd in Jeruzalem.

De joodse steenhouwers, houtsnijders en ijzeren handelaars uit verschillende steden in het Middellandse Zeegebied, deelden hun vaardigheden met hun moslimbroeders gedurende de maandenlange werkzaamheden.

Zenith van Joods-islamitische samenwerking
In de inscriptie werd ook opgemerkt dat alle leerlingen van de school van Entebbe drie maanden verlof kregen om hun moslimbroeders te helpen bij de renovatiewerken op de Tempelberg. In de laatste regels van de inscriptie beschreef Entebbe de ideale samenwerking en begrip tussen Joden en moslims in de Heilige Stad, die haar hoogtepunt bereikte toen de Joden in 1899 de Tempelberg-moskeeën renoveerden.

Ik vertelde de Ierse voorman over mijn ontdekking en vroeg hem om voor het ijzeren paneel te zorgen zodat ik er een foto van kon maken. De voorman vertelde blijkbaar aan Waqf-vertegenwoordigers over het paneel en toen we de volgende dag terugkwamen op de locatie, was het paneel er niet meer. De voorman zei dat de Waqf het had weggenomen.

Toen ik een paar dagen later aan een van hen vroeg waar het ijzeren paneel was, zei hij dat hij niet wist waar ik het over had. Het ijzeren paneel, dat het verhaal vertelde van de geweldige samenwerking tussen de joden en moslims onder Turkse heerschappij, verdween. Er is geen kans dat het in de toekomst nog terugkomt, omdat het de huidige belangen van de Waqf niet dient.

Maar in tijden van harde woorden en haat is het best leuk om herinneringen op te halen aan vervlogen tijden.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Yehuda Litani “Friendship on Temple Mount; The wonderful story of Jewish-Muslim cooperation under Turkish rule” van 22 februari 2007 op de site van Ynet News

Een gedachte over “Opmerkelijk verhaal van Joods-islamitische samenwerking op de Tempelberg onder Turks bestuur

  1. Verbaast mij niets, alles is immers toegestaan om de geschiedenis te vervalsen of onder de pet te houden. Dat kan je van moslims of Arabieren verwachten. Erger is het, dat Europa daar ook keihard aan meewerkt! Israël gaat komende maand, juli 2020, de Jordaanvallei en de al bestaande nederzettingen in Judea en Samaria annexeren. Europa protesteert daar nu al tegen. Men haalt er het Internationale Recht bij, maar dat kent men blijkbaar niet, want volgens de juridisch bindende en onherroepelijke besluiten die zijn genomen tijdens de Conferentie van San Remo in april 1920, nu ruim 100 jaar geleden, behoort al het gebied dat destijds met de naam Palestina werd aangeduid aan het Joodse volk. Dat is het gebied inclusief het huidige Jordanië, dat echter illegaal door Engeland werd afgesplitst en Jordanië werd.
    Juridisch bindend en onherroepelijk, dus nog gewoon van kracht. Maar de wereld wil liever de leugen achterna gaan, en Europa neemt daarin het voortouw.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.