Zoveel sympathie voor dode Joden (van de Holocaust) maar wat met de levenden van nu?

Een andere Yom Hashoah kwam en ging voorbij. Zoveel sympathie voor de dode Joden én terecht, maar wat dacht je bijvoorbeeld van enige empathie voor de levende Joden van NU?

Zowel joden als niet-joden geven er de voorkeur aan om vaak en opzichtig nep-krokodillentranen te vergieten voor dode joden van de Holocaust, maar vinden het moeilijk zich in te leven in de onvolmaakte levende variëteit van Joden die proberen te overleven in Israël.

Een op de drie Joden op planeet Aarde werd afgeslacht door nazi’s en hun verschillende collaborateurs in de Holocaust. Hoewel er helaas veel andere slachtoffers waren, waren het vooral Joden en Roma (‘zigeuners’) die het doelwit waren van totale uitroeiing. Van de zes miljoen omgekomen Joden waren anderhalf miljoen baby’s en kinderen. De nazi’s waren trots op hun werk en maakten veel foto’s …

In plaats van bommen en raketten te verspillen aan lege gebouwen, zorgvuldig te proberen de exacte Arabische daders van diverse gruweldaden aan te vallen, en een spelletje te spelen met Hamas, Islamitische Jihad, enzovoort, had Israël gemakkelijk kunnen doen wat nazi’s deden in Het echte getto van Warschau om een ​​einde te maken aan de maandlange Pesach-opstand van 1943 voor joden: het hele gebied nivelleren, alle mensen uitroeien, enzovoort.

Opnieuw werd (en wordt nog steeds) elke levende Jood met uitsterven bedreigd – zowel daar als waar dan ook de nazi’s en hun bereidwillige collaborateurs opereerden. Als een voorbeeld, de ‘verlichte’ Vichy-Fransen zelf verzamelden hun Joodse buren om ze naar Auschwitz te sturen. De getto’s waren de verzamelpunten waar joden uit de omliggende gebieden vaak werden gedreven voordat ze naar de vernietigingskampen werden gestuurd.

Raadpleeg voor een bruikbare vergelijking het lot van de Koerden en andere niet-Arabische volkeren in de regio om erachter te komen wie de echte nieuwe nazi’s zijn: meer dan tweehonderdduizend Koerden afgeslacht door Arabieren in de Anfal-campagne in Irak in de jaren tachtig – meer dan 5.000 mannen, vrouwen en kinderen vergiftigen alleen al in Halabja, waarbij veel andere Koerden zowel voor als na de dood door Iraakse Arabieren worden gedood.

Een soortgelijk verhaal kan worden verteld in “Arabisch” Syrië. Bekijk het boek van professor Ismet Cherif Vanly, The Syrian ‘Mein Kampf’ Against the Kurds (Amsterdam, 1968), om te beginnen. En wie denk je dat er al decennia lang genocide pleegt in Darfur en tegen andere zwarte Afrikanen in Sudan? Hint: het waren geen Joden.

Het lijdt geen twijfel dat onder de mensen die Yom Hashoah-evenementen en -diensten bijwonen, enkele rabbijnen en gemeentes zijn die herhaaldelijk, als slechts één voorbeeld, een weliswaar onvolmaakte president Trump hebben aangevallen voor zaken als zijn erkenning van Jeruzalem als de hoofdstad van Israël en het verplaatsen van de Amerikaanse ambassade aldaar.

De financiering van de Fatah / PLO / Palestijnse Autoriteit van Mahmoud Abbas zolang zij de moordenaars van joden blijft belonen in het ‘pay to slay’ -programma; het sluiten van diens kantoor in Washington; het de-financieren van anti-Israël haatorganisaties van de Verenigde Naties zoals UNRWA.

De steun voor de bewering van Israël over waar Resolutie 242 van de VN-Veiligheidsraad aan het einde van de Zesdaagse Oorlog van 1967 om vroeg: het recht op een eerlijk territoriaal compromis in de betwiste gebieden, waardoor het meer veilige, verdedigbare en echte grenzen krijgt in plaats van het te dwingen terug te keren naar de suïcidale wapenstilstandslijnen van 1949, waardoor het een voor altijd kwetsbare, 9-15 mijl brede, verdichte sardine-bus van een staat werd. Dat is waar de schikkings- en gedeeltelijke annexatiekwesties meestal over gaan – en waar president Trump’s ‘Deal of the Century’ ook op ingaat, en de argumenten tussen Netanyahu en veel van degenen die hem in Israël zelf tegenstaan.

Hoewel ik wil dat Israël ernaar streeft om zoveel mogelijk (zonder zichzelf ernstig in gevaar te brengen) een ‘licht voor de naties’ te zijn zoals de Bijbel verwacht, en niet de onverdraagzame puinhoop die het omringt, na te bootsen, zoals ‘progressieve’ mensen zoals de mensen hierboven, houden zij Jood van de Naties vast aan onmogelijke verwachtingen en dubbele normen die van niemand anders worden geëist.

Ze sluiten zich aan bij de Verenigde Naties, gelijkgestemde professoren op de campus (vaak producten van hun eigen Hebreeuwse tempels), en talloze anderen die routinematig één set vergrootglazen gebruiken om Israël te onderzoeken, te ontleden en te beoordelen, en een heel andere set om de rest te bestuderen van de vervelende, repressieve, onderdrukkende buurt waarin het leeft.

Ik heb dit zeer verontrustende patroon nu al decennia gezien waarin zowel Joden als niet-Joden liever te vaak neppe krokodillentranen van sympathie jagen voor dode Joden van de Holocaust, maar het moeilijk vinden om zich in te leven in de onvolmaakte levende variëteit, in een poging om overleven in Israël. Ik bedoel, de rest van de buurt waarin Israël bestaat, heeft immers zoveel modellen van ethische perfectie …

Dus terwijl ik anderen nog steeds aanmoedig om de Shoah Memorials bij te wonen, vraag ik ook dat mensen die ver van de gevaren leven waar Israëli’s voor staan (in een land waarvoor je een vergrootglas nodig heeft om het op een wereldbol te kunnen lokaliseren) hier in Amerika en elders om serieus na te denken voordat ze erop aandringen dat Israëli’s de nek van hun kinderen verder blootstellen aan degenen die ze daadwerkelijk onthoofden in hun slaap – en dan beloond worden voor ‘heldendom’ met een levenslang pensioen door Israëls ‘gematigde’ vredespartners van Mahmoud Abbas’s Fatah en de PA.

Ik hoop dat toekomstige Yom Hashoah-herdenkingen niet alleen onze onschuldige martelaren eren, maar ook ingaan op wat nodig is om te voorkomen dat zo’n tragedie zich opnieuw voordoet. Nooit meer mag meer zijn dan een loutere slogan … Te vaak hebben herdenkingsevenementen van Shoah dit niet ondersteund, en het wordt ook vaak niet voldoende gedekt bij de spoedig volgende Israëlische Onafhankelijkheidsdagvieringen op de kalender – waarschijnlijk om het comfort niet te verstoren van de mensen hierboven besproken.

door Gerald A. Honigman


Bronnen:

♦ naar een artikel van Gerald A. Honigman “So much sympathy for dead Jews – how about some empathy for live ones?” van 23 april 2020 op de site van Arutz Sheva

3 gedachtes over “Zoveel sympathie voor dode Joden (van de Holocaust) maar wat met de levenden van nu?

  1. Deze week de laatste aflevering gezien van “Kinderen van de Holocaust” en de paralellen van ‘hoe het begon & nu……, met woorden, leuzen, media leugens, vingerwijzen, de rijke Jood met de grote neus als de eeuwige schuldige en als ongedierte pontificaal op praalwagens en in cartoons………, is frappant.

    Nee, de krokodillentranen van de “kinderen van de Nazi’s & hun helpers maken geen indruk.

    Geef ze de kans en……….!!

    Geliked door 1 persoon

  2. Voor de vijanden van Israël geen genade, voor niemand. Dan pas zullen de Israëlische buren zoete broodjes bakken en op hun knieën gaan, smekend om genade. Ik denk aan Churchill die de mening had dat je vijanden bang van je moeten zijn. Bang voor je militaire kracht en je bereidheid om die kracht maximaal in te zetten. Dat kan ook een atoombom zijn. Slechts dan is er kans op (gewapende) vrede.

    Like

  3. Vervolg. Ik bedoel met de vijanden van Israël ook de vijanden in europa, speciaal die van de Europese unie. Die lieden die denken dat zij Israël alles aan kunnen doen. Vergeet het maar want de lange arm van de Mossad reikt veel verder dan Brussel.

    Like

Reacties zijn gesloten.