De dreigementen van de Palestijnen zijn een schreeuw om hulp, maar er komt geen hulp

De Palestijnen zinken steeds dieper weg in economische, politieke en sociale wanhoop, maar geen van de naties die ogenschijnlijk bezorgd zijn om hun welzijn, komt hen een helpende hand toesteken.

We kennen allemaal de fabel van het dwaze kind dat dreigt dat als hij niet krijgt wat hij wil, hij zijn adem in zal houden totdat hij sterft. Dit is het niveau van wanhoop – en onvolwassenheid – waarnaar de Palestijnse Autoriteit is gezonken (en niet voor het eerst).

De 85-jarige P.A. Leider Mahmoud Abbas – nu in het 16e jaar van een termijn van vijf jaar – heeft geweigerd een overdracht van belastinginkomsten door Israël namens de P.A. te accepteren. Bovendien heeft Abbas aangekondigd alle overeenkomsten met Israël te beëindigen, met name de samenwerking tussen de Palestijnse en Israëlische veiligheidstroepen in door Palestijnen gecontroleerde regio’s van Judea-Samaria (ook bekend als de Westelijke Jordaanoever).

Beide maatregelen zijn in wezen zelfmoordbedreigingen – of, zoals psychologen ze zouden noemen, een wanhopige ‘schreeuw om hulp’. De vraag is: wie kan helpen, hoe en hoe snel? Financieel zit de Palestijnse economie al jaren in de knoop. De interne commerciële motoren schieten ver achter bij het genereren van belastinginkomsten om de samenleving te ondersteunen.

Ondanks miljarden aan internationale hulp in de afgelopen decennia, is de P.A. er niet in geslaagd deze fondsen effectief te gebruiken om duurzame industrieën te ontwikkelen. Bovendien is de internationale donorondersteuning voor de P.A. gedaald van 1,24 miljard dollar in 2013 naar slechts 516 miljoen dollar in 2018.

In 2018 hebben de Verenigde Staten ook 100 miljoen dollar verlaagd in de financiering van de corrupte VN-hulp- en werkorganisatie voor Palestijnse vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA) – uitsluitend bestemd voor de ondersteuning van de hardnekkige mythe dat miljoenen afstammelingen van Palestijns-Arabische vluchtelingen uit de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog van 1948 op een dag zullen ‘terugkeren’ naar de huizen van hun voorouders.

Later in 2018 hebben de Verenigde Staten nog eens ongeveer $ 300 miljoen aan hulppakketten voor de P.A. gebonden aan haar financiering voor terroristen (‘betalen voor doden’) en haar over het algemeen strijdlustige optreden jegens de huidige regering. Bovendien heeft het Israëlische parlement in 2019 ook een wet aangenomen om de Palestijnen jaarlijks ongeveer 140 miljoen dollar te onthouden als straf voor het belonen van terrorisme tegen Israëlische burgers.

Niettemin heeft de P.A. Heeft geweigerd deze betalingen aan zijn ‘helden’ en ‘martelaren’ te staken. De Palestijnse regering heeft momenteel een tekort van ongeveer 1 miljard dollar per jaar. Het BBP en het inkomen per hoofd van de bevolking dalen. Ongeveer een op de drie Palestijnen op de arbeidsmarkt is werkloos – in Gaza wordt de werkloosheid geschat op 50 procent. De P.A. kan vaak geen overheidsfunctionarissen of de elektriciteitsrekening aan Israël betalen.

Nu, als onderdeel van de woede-uitbarsting van de P.A. in de discussies van Israël over de uitbreiding van haar rechtssoevereiniteit tot delen van Judea-Samaria, beweert de P.A. dat het ‘vrijgesteld is van alle afspraken en overeenkomsten met Israël’. Een van die overeenkomsten is de inning van belastingen door de Palestijnse export door Israël, die in totaal ongeveer $ 600 miljoen per jaar vertegenwoordigen – ongeveer 60 procent van de Palestijnse begroting. Als de P.A. Blijft bij zijn besluit, zou het resulterende tekort de deuren van de organisatie effectief kunnen sluiten, waardoor deze insolvabel wordt en geen activiteiten kan financieren.

We moeten opmerken dat de P.A. Heeft in het verleden dergelijke dreigementen geuit en enkele maanden later hernomen toen haar financiële positie onmogelijk werd. Daarnaast is de P.A. Is volledig afhankelijk van veiligheidssamenwerking met Israël om de overname van de regering door Hamas – de islamistische terreurgroep die ongeveer twee miljoen Palestijnen in Gaza regeert – te voorkomen en om te helpen bij het handhaven van de openbare orde in Judea-Samaria.

Het is geen verrassing dat Palestijnse regeringsfunctionarissen al hebben aangegeven dat, ondanks de beweringen van Abbas, de veiligheidscoördinatie tussen de P.A. en Israël zou doorgaan. Desalniettemin is het duidelijk dat de levensvatbaarheid van de Palestijnse samenleving met de maand afneemt.

Naast de verlaging van de cashflow uit de Verenigde Staten en Israël, worden Arabische landen steeds ongeduldiger door de Palestijnse onwilligheid en hebben zij hun donaties en politieke steun verminderd. Noorwegen heeft zojuist aangekondigd dat het de financiering voor Palestijnse leerboeken verlaagt omdat ze terrorisme en haat bevorderen.

De prangende vraag is: waarom probeert niemand de Palestijnse Arabieren te helpen uit hun neerwaartse spiraal te komen? Waarom zijn bezorgde landen, politici en experts zo zwijgzaam over de weigering van Palestijnen om in hun eigen belang te handelen? De Europese Unie en tientallen Europese NGO’s blijven miljoenen dollars steken in het bouwen van illegale Palestijnse nederzettingen in Judea-Samaria in een poging om ‘feiten ter plaatse’ te creëren – een vergeefse oppositie tegen de uitbreiding van Joodse gemeenschappen in hun inheemse gebieden.

Amerikaanse en Europese politici blijven wilde voorspellingen doen en strenge veroordelingen uitspreken over het voornemen van de nieuwe Israëlische regering om de soevereiniteit uit te breiden naar delen van Judea en Samaria, waar ongeveer 400.000 Israëli’s de meerderheidsbevolking vormen in hun oude thuisland.

Maar als de Palestijnen vrede, een staat en echte hulp voor economische ontwikkeling hadden geaccepteerd, zou Israël niet de mogelijkheid hebben om zijn wet toe te passen op het gebied dat het in 1920 had gekregen tijdens de Conferentie van San Remo en geratificeerd door de Volkenbond en de Verenigde Naties. Het grootste deel van dit grondgebied zou lang geleden in een vredesakkoord aan de Palestijnen zijn afgestaan.

Maar ondanks minstens vijf aanbiedingen van land voor vrede – onafhankelijkheid, een staat, een hoofdstad in Jeruzalem – heeft de P.A. ze allemaal geweigerd. Nu de Palestijnse Arabieren steeds verder wegzinken in economische, politieke en sociale wanhoop – volledig te wijten aan hun weigering om te onderhandelen – ‘roepen ze om hulp’. Toch lijkt geen van deze bezorgde naties, politici of NGO’s toegewijd om de Palestijnen aan te sporen tot de onderhandelingstafel.

Aangezien de koppigheid van de Palestijnen het voortdurende obstakel voor vrede tussen hen en Israël is gebleken, zouden degenen die beweren om de toekomst van het Midden-Oosten en de benarde toestand van het Palestijnse volk te geven, effectiever zouden zijn als ze zich zouden concentreren op deze strategische spil.

Politici, landen en organisaties die zich echt zorgen maken over de benarde toestand van de Palestijnen, moeten zich dringend richten op het overtuigen van de P.A. om vrede te omhelzen – voordat het te laat is. De geschiedenis beweegt onverbiddelijk, en zoals we hebben gezien, zal het verdere uitstel van het zoeken naar vrede de beloningen voor het Palestijnse volk alleen maar verminderen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van James Sinkinson “The Palestinians’ threats are cries for help, but no help is coming” van 9 juni 2020 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

Een gedachte over “De dreigementen van de Palestijnen zijn een schreeuw om hulp, maar er komt geen hulp

  1. “De palestijnen” willen, dreigen etc.etc.etc.

    Met “de palestijnen willen” word meestal bedoeld wat de leiders willen want wat hun burgers willen interesseert niemand…..hen word namelijk niets gevraagd.

    De Palestijnse leiders willen aan de macht blijven in hun privé speeltuin gefinancierd door de ignorante Westerse belastingbetaler…..en zullen daar alles voor doen!

    Europa die hen hierbij (als énige) helpt wil net als de leiders dat die sterke (rot)Jodenstaat verdwijnt of op zijn minst gehoorzaamt aan het Europeese dictaat zodat er een een horige palestijnse staat opgericht kan worden waar de EU de dienst gaat uitmaken (denken ze).

    Het Kolonialisme & Jodenverdelging is een deel van het Europeese DNA want zelfstandige, sterke Joden in een eigen land die maling hebben aan het Europeese dictaat is niet wat in de geschiedenisboekjes staat.

    De Israelische journalist Zwi Yecheskeli is daarom eens gaan vragen ‘wat Palestijnen willen. En wat bleek?

    Het overgrote deel van de jonge generatie wil Abbas & co op de maan, democratie + Israelische ID kaart. (burgerschap is niet hun grootste prioriteit…..voor nu)

    Eigen staat interesseert ze weinig en over het “sterven als martelaar” zeggen de meeste dat Abbas & co éérst maar eens hun eigen kinderen naar het front moeten sturen om te sterven…..daarna zullen zij wel gaan.

    Like

Reacties zijn gesloten.