Wie is de paria nu? Obsessie met Palestijnen bedreigt de nationale veiligheid

De afgelopen decennia vertoonden een obsessieve bekommernis voor Palestijnse Arabieren en een monomane overtuiging dat Israël de enige verantwoordelijkheid draagt ​​voor hun (vaak zelf aangedaan) lijden, een van de identificerende kenmerken van de zogenaamde progressieve beweging in de Verenigde Staten.

Hetzelfde geldt voor het idee dat het Israëlisch-Arabische conflict (en niet de verdeeldheid tussen moslims en soennieten) het belangrijkste conflict is dat het Midden-Oosten definieert.

Terwijl christenen worden vermoord door jihadisten in het Midden-Oosten en miljoenen mensen op brutale wijze worden onderdrukt in China, voedden journalisten en hun mede-afhankelijke bronnen in de mensenrechtenindustrie een ongezonde obsessie met het conflict in het Heilige Land.

Gezamenlijk publiceerden ze duizenden artikelen, brachten duizenden verklaringen uit en hielden duizenden campusprotesten die allemaal twee boodschappen uitdroegen: ten eerste dat er iets bijzonder walgelijks is aan de manier waarop Israël zich gedraagt ​​tegenover Palestijnse Arabieren. En ten tweede dat de laatstgenoemden ’s werelds belangrijkste slachtoffers zijn van onrecht en onderdrukking.

De onderliggende redenen achter hun benarde situatie in twijfel trekkend en suggererend dat de Palestijnse intolerantie en het rejectionisme misschien de puinhoop hebben gecreëerd waarin dit volk zich bevindt, is het risico te worden verbannen uit de rechts denkende samenleving.

Deze berichten hadden een echte impact. Ze voldoen aan de behoeften van de Palestijnse Arabieren, wier leiders decennialang geweigerd hebben te goeder trouw te onderhandelen en joden op te jagen, is de belangrijkste morele – en strategische – noodzaak geworden die door een groot deel van de Amerikaanse elites wordt omarmd.

Andere, belangrijkere en urgentere strategische zorgen, zoals de vernietiging van het christendom in het Midden-Oosten door toedoen van jihadisten en het misbruik van zijn eigen burgers door China en de agressie tegen zijn buren, verdwenen in de smog van moreel gladstrijken. Een voorbode van vooruitstrevend denken in de Verenigde Staten zijn de resoluties die zijn aangenomen op denominatiebrede vergaderingen van liberale protestantse kerken in dit land.

In de afgelopen 20 jaar hebben vrijwel al deze kerken meerdere resoluties aangenomen waarin zij de acties van Israël op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook veroordelen, waarschuwen tegen het verplaatsen van de Amerikaanse ambassade van Tel Aviv naar Jeruzalem, en in het algemeen de Palestijnse benarde toestand aanhalen zonder een bericht over de wandaden van de Palestijnse Autoriteit op de Westelijke Jordaanoever en Hamas (Palestijnse Islamitische Verzetsbeweging) in de Gazastrook.

Drie kerken, de United Church of Christ, de Presbyterian Church USA en de Episcopal Church, hebben zich aangesloten bij de anti-Israëlische BDS-beweging (boycot, desinvestering en sanctie), zonder dat ze veel hebben gezegd over schendingen van de mensenrechten in China. Ze riepen op tot afstoting (maar hebben niet echt afgestoten) van bedrijven die zaken doen met Israël, maar zeggen niets over de aandelen die ze hebben in bedrijven als Apple en Alphabet (die eigenaar is van Google) die zaken doen met de Chinese communisten.

Als je de wereld ‘Palestina’ of, beter nog, ‘Gaza’ inplugt in de zoekvensters voor deze drie denominaties, zul je duizenden inzendingen vinden die de benarde situatie van de Palestijnse Arabieren beschrijven. Maar als u de woorden ‘Oeigoers’ in de zoekvensters inplugt, vindt u vrijwel niets.

De website van de United Church of Christ biedt bijna 3600 links naar artikelen over ‘Palestina’ en twee links naar pagina’s met het woord ‘Uighur’, en geen van deze pagina’s vermeldt een woord over het lijden dat ze hebben ondergaan. De bisschoppelijke kerk verwees helemaal niet naar de benarde situatie van de Oeigoeren, maar 45 pagina’s aan links naar pagina’s die ‘Palestina’ noemden.

De PCUSA? Meer dan 3.850 links naar pagina’s met vermelding van ‘Palestina’ en twee met vermelding van de Oeigoeren. Een deel van de obsessie met ‘Palestina’ kan worden verklaard door de legitieme bezorgdheid van deze kerken over het Heilige Land, maar dat gaat alleen zo ver, omdat hoofdkerken deel uit moesten maken van de rationele, modernistische en wetenschappelijke vleugel van het protestantse christendom in de Verenigde Staten.

Maar hier promoten ze een irrationele en schadelijke obsessie met een conflict van lage intensiteit in het Heilige Land, een obsessie die hen heeft afgeleid van gigantische mensenrechtenschendingen in het meest bevolkte land ter wereld, met reële gevolgen tot ver buiten de grenzen van China .

Als vredes- en rechtvaardigheidsactivisten de mensenrechtenproblemen in China met de urgentie hadden behandeld die ze verdienden, zou Amerika beter voorbereid zijn geweest toen klokkenluiders in China eind 2019 begonnen te verdwijnen en toen ambtenaren van de Chinese Communistische Partij deuren begonnen te lassen naar appartementsgebouwen en mensen van de straten van Wuhan ontvoeren en in busjes gooien om ze in quarantaine te plaatsen.

De mensenrechtenactivisten hadden kunnen dienen als een systeem voor vroegtijdige waarschuwing dat er iets ernstig misgaat in China. Maar ze hadden het te druk met een beschuldigende vinger naar de joden in Israël. Waarom naar echte problemen kijken en naar de boosdoeners erachter als er joden zijn die moeten worden belasterd?

De reguliere nieuwsmedia waren ook schuldig aan het promoten van de Palestina First (en Last) agenda. Uit een recente Nexis-zoekopdracht blijkt dat The Washington Post de afgelopen vijf jaar in totaal 756 artikelen heeft gepubliceerd waarin de Gazastrook wordt genoemd, met slechts 164 artikelen over de Oeigoeren en 161 artikelen over Tibet.

In dezelfde periode publiceerde The New York Times 412 artikelen over de Oeigoeren, 491 artikelen over Tibet en meer dan 1.500 over Gaza. Deze obsessie met het Palestijnse verhaal en de onverschilligheid voor de echte culturele vernietiging van de Oeigoeren en Tibetanen zijn zowel oorzaak als een symptoom van media-echokamers die conventionele rechtvaardigheid versterken en morele eerlijkheid vermijden.

Het resultaat is dat een groep mensen wier leiders hebben geweigerd om te goeder trouw met hun buren te onderhandelen en die aandringen op het recht op zelfbeschikking die ze de Joden ontzeggen, een enorme hoeveelheid tijd, aandacht en energie hebben opgezogen die Amerikaanse elites hadden de opkomst van een antidemocratisch, expansief China kunnen gebruiken en erkennen.

De obsessie van Amerikaanse opinieleiders met het ‘benarde toestand is goed’ -verhaal dat werd gebruikt om de Palestijnse Arabieren te verheffen, was een van de redenen waarom Amerikaanse elites met de voeten werden platgetrapt toen de COVID-19-crisis uitbrak.

Om de zaken nog erger te maken, heeft de Wereldgezondheidsorganisatie, een instelling die Israël regelmatig heeft veroordeeld voor veroordeling en de Joodse staat valselijk beschuldigd van het weigeren van medische zorg aan in Gaza wonende Arabieren, China geholpen de aandacht af te leiden van zijn rol bij het ontketenen van de COVID-19 Virus op de wereld.

Niet alleen prees de WHO – een orgaan van de Verenigde Naties – China voor zijn ‘transparantie’, de organisatie complimenteerde het land met zijn inspanningen om het virus binnen de perken te houden, ondanks het feit dat China er niet in is geslaagd internationale vluchten in en uit het epicentrum van de pandemie, Wuhan, te stoppen. Omdat het de stad isoleerde van de rest van China.

Kortom, een instelling die door anti-Israëlische propagandisten in het Midden-Oosten werd gekaapt, heeft een nieuwe bestemming gekregen voor Chinese communisten. Voor veel te veel progressieve elites in de Verenigde Staten in het bijzonder en het Westen in het algemeen, is het beeld van de wereld gebaseerd op de dubbele overtuiging van Israëlische afkeer en ongerechtvaardigd Palestijns lijden.

Deze overtuigingen, die zijn gebruikt om morele en strategische keuzes te maken, zijn niet alleen irrationeel, maar vormen ook een strategische bedreiging voor het welzijn van de Verenigde Staten. Ze zetten het Israëlisch-Palestijnse conflict voort door oorzaak en gevolg om te keren.

De obsessief-compulsieve neiging waarmee ze worden vastgehouden, maakt het moeilijk grotere bedreigingen het hoofd te bieden, zoals jihadistisch geweld voor het Westen en religieuze minderheden in de regio, en voor Chinese autocraten die de problemen van hun land met succes hebben geëxporteerd naar de rest van de Wereld.


Bronnen:

♦ naar een (ingekort) artikel van Dexter Van Zile “Who’s The Pariah Now? Obsession with Palestinians Threatens National Security” van 22 mei 2020 op de site van The Jewish Policy Center

2 gedachtes over “Wie is de paria nu? Obsessie met Palestijnen bedreigt de nationale veiligheid

  1. PALESTINA, de schaamlap van de mensenrechten verkrachtende deugbrigades.

    De meest bekrompen, kortzichtige, hypocriete, fanatieke, racistische & anti semitische types zijn juist déze groep zogenaamde progressieve, liberale & tolerante opportunisten.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.