Gerstenfeld over de verschuivende grenzen van het antisemitisme

De wereld van vandaag vertoont een groot aantal manifestaties van klassiek antisemitisme en anti-Israëlisme, waardoor het fenomeen moeilijk te analyseren is. Tools en snelkoppelingen zijn nodig om door de massa informatie te navigeren om de dynamiek ervan te begrijpen.

Een belangrijk hulpmiddel kan de identificatie zijn van sleutelmomenten wanneer de grenzen van antisemitisme verschuiven. Een goed voorbeeld is het Trump Peace Plan, dat een plotselinge accentverschuiving veroorzaakte in het internationale debat over het Palestijns-Israëlisch conflict.

De vraag of Israël soevereiniteit zou toepassen op een deel van de Westelijke Jordaanoever en wat de reactie op deze daad zou zijn, kreeg een dominante plaats in het discours. Voordien ging een groot deel van de discussie over de vraag of bepaalde acties goed of slecht waren voor de vrede.

Die vorm van ‘oude spraak’ was altijd een abstract onderwerp omdat de Palestijnse Autoriteit nooit enige belangstelling voor vrede heeft getoond. Die voorheen dominante manier van discussiëren ging over het algemeen gepaard met steun voor de zogenaamde ‘tweestatenoplossing’, een aanpak die het conflict hoogstwaarschijnlijk niet zou oplossen.

Een ander geval van verschuivende grenzen in de afgelopen jaren waren de ontwikkelingen in de British Labour Party met betrekking tot antisemitisme. Aanvankelijk was er aan de top van de partij veel ontkenning dat antisemitisme een ernstig probleem was. Langzaam maar zeker begonnen zelfs senior Corbynites toe te geven dat dat zo was.

John McDonnell, voormalig ‘schaduwkanselier’ en een lange tijd topmedewerker van Corbyn, zei eerder dit jaar: ‘Ik denk dat de waarheid moet uitkomen … als dat betekent dat de EHRC (Equality Human Rights Commission) tot een bevinding komt die zegt dat de Labour Party institutioneel antisemitisch is, nou ja, het zij zo.”

Het bewijs dat niet alleen de grens was verschoven, maar dat er een keerpunt was bereikt, kwam enkele weken geleden in een uitgelekt, onbewerkt groot intern rapport. Het document is geschreven om het leiderschap van Corbyn te verdedigen. De belangrijkste bewering was dat zijn beleid was gesaboteerd door interne oppositie. Maar zelfs dat rapport erkende het bestaan ​​van antisemitisme in de partij en de slechte behandeling van klachten daarover.

Ergens de afgelopen jaren zijn op een onbekend punt de grenzen op dit gebied verlegd. Als er een analyse was uitgevoerd die de houding tegenover antisemitisme in de partij identificeerde, zou een duidelijker beeld van de dynamiek van haar antisemitisme en anti-Israëlisme zijn onthuld.

Een van de belangrijkste voorbeelden van deze eeuw van de verschuivende grenzen van antisemitisme vond plaats tijdens de eerste Wereldconferentie tegen Racisme van de VN in 2001 in Durban, Zuid-Afrika. Tijdens die conferentie vond een explosie van anti-Israëlhaat plaats, ongekend in omvang.

Als er een Israëlische overheidsinstantie de verschuivingen in het wereldwijde anti-Israëlisme in de gaten had gehouden, zou dit een enorm waarschuwingssignaal hebben gegeven. Er hadden serieuze discussies kunnen plaatsvinden over wat Israël zou moeten doen om deze haat op systematische wijze te bestrijden, maar dat is niet gebeurd.

In 2000 was er opnieuw een grote verschuiving van de grenzen van antisemitisme in Europa. Een grote golf van antisemitische incidenten begon, vooral in Frankrijk. Dit hield verband met de uitbarsting van Arafats zogenaamde ‘Al-Aqsa intifada’ in de Palestijnse gebieden.

In eerste instantie was het moeilijk vast te stellen dat dit een verandering betekende in een grens van antisemitisme. In de afgelopen decennia waren er verschillende golven van antisemitisme in Europa, maar die duurden niet lang. Socioloog Shmuel Trigano was waarschijnlijk de eerste die begreep dat deze uitbarsting anders was.

Eind 2001 startte hij een publicatie die twee en een half jaar duurde onder de titel Observatoire du Monde Juif (Observatorium van de Joodse Wereld). Zijn inspanningen waren, samen met die van anderen, van extreem belang. De identificatie van deze bewegende grens was destijds bijzonder belangrijk omdat de Franse socialistische regering Jospin hardnekkig bleef ontkennen.

De vele antisemitische incidenten werden als hooliganisme afgeschreven. De houding van de regering zou pas beginnen te veranderen na de electorale nederlaag van de socialisten. In juni 2002 erkende de nieuwe centrumrechtse minister van Binnenlandse Zaken, Nicolas Sarkozy, de uitbarsting van antisemitisme en riep op tot een volledige strijd ertegen.

Vervolgens ontkende centrumrechtse president Jacques Chirac dat er in Frankrijk helemaal geen antisemitisme bestond. Het duurde tot november 2003, toen een Chabad-huis in Gagny werd afgebrand, om de waarheid toe te geven. Op dat moment vonden er al drie jaar regelmatig antisemitische aanvallen op Joodse instellingen plaats.

Vanaf dat moment werd het bestaan ​​van antisemitisme door de meeste Franse autoriteiten publiekelijk erkend. In 1995 zette Chirac een grote positieve verschuiving van de grenzen in gang. 50 jaar lang hadden de Franse regeringen koppig ontkend dat de Vichy-regering legaal aan de macht was gekomen. Op deze manier konden ze de verantwoordelijkheid voor Vichy’s misdaden tegen de joden ontkennen.

De socialistische voorganger van Chirac, president François Mitterrand, weigerde botweg de verantwoordelijkheid van Frankrijk voor deze misdaden te erkennen. Later publiceerde journalist Pierre Péan dat Mitterrand in zijn jeugd een extreemrechtse was geweest binnen de Vichy-administratie. Later zou hij van kant veranderen en zich bij het verzet aansluiten.

Lees hier verder het artikel van Dr. Manfred Gerstenfeld


Bronnen:

♦ naar een (ingekort) artikel van Dr. Manfred GerstenfeldThe Shifting Boundaries of Antisemitism” van I juni 2020 op de site van The Begin-Sadat Center for Strategic Studies (BESA)

Een gedachte over “Gerstenfeld over de verschuivende grenzen van het antisemitisme

  1. De analoog tussen Jodenhaat & virus pandemieën.

    Ze beginnen klein & plaatselijk
    Ze worden ontkent & miskent
    Ze barsten los in alle hevigheid .
    Ze maken vele slachtoffers.
    Er komen oplossingen & remedies.
    Ze zakken weer weg.
    Ze muteren en…….
    Ze komen weer terug.

    Hetzelfde dodelijk virus, in een andere vorm & onder een andere naam.

    Like

Reacties zijn gesloten.