Tiende verjaardag van de raid op de Mavi Marmara waarbij een tiental Turkse terroristen sneuvelden

31 mei 2010. Het Free Gaza Flotilla 1 dobbert op de Middellandse Zee voor de kust van Gaza. In het holst van de lacht daalt een Israëlische soldaat niets vermoedend vanuit een IDF-helikopter neer op het dek van de Mavi Marmara. De soldaat houdt angstig een paintballgun in zijn armen geklemd. Het IDF-bevel is kort en bondig: “Beschiet ze desnoods met verf maar houdt stand!”

Tien jaar na de inval in 2010 op een schip dat de maritieme blokkade op de Gazastrook probeerde te doorbreken, namen de soldaten van de IDF deel aan de missie die eindigde met tien dode passagiers en verschillende ernstig gewonde Israëlische soldaten. De eens zo hechte betrekkingen tussen Israël en Turkije werden aldus tot zinken gebracht.

Toch benadrukken de participanten vandaag dat de operatie geen complete mislukking was. Het nu beruchte flottielje-incident vond plaats op 31 mei 2010, toen de Mavi Marmara, een Turks schip probeerde de maritieme blokkade te doorbreken die Israël drie jaar eerder de Gazastrook had opgelegd, nadat de terreurgroep Hamas de rivaliserende Al-Fatah beweging van Mahmoud Abbas, had verdreven uit de kustenclave tijdens een militaire staatsgreep.

Videoverslag IDF: Voor de kust van Gaza aan boord van de Mavi Marmara op 31 mei 2010. Met niets ontziend geweld trachten Turkse activisten van de IHH de opleiding van het schip door Israëlische mariniers te verhinderen. Negen Turkse gewapende moordzuchtige terroristen sneuvelen in het gevecht tegen de Joodse soldaten van Israël. Deze video brengt het verslag over hoe de Israëlische marine het Free Gaza Flotilla onderschepte.

Bij het naderen van de wateren van Gaza begroette de Israëlische marine de Marmara verschillende keren, adviseerde dat het op het punt stond de blokkade te doorbreken en beval het te stoppen en om te keren. De Marmara weigerde en liet de Israëlische commando’s geen andere keus dan aan boord te gaan. De operatie werd met geweld ontvangen door de passagiers, die botsten met de Israëlische troepen. Tien Turkse staatsburgers werden gedood en verschillende Israëlische soldaten raakten ernstig gewond.

Beelden van de overval, vooral van Israëlische soldaten die door de passagiers werden aangevallen en overboord gegooid, domineerden wekenlang de internationale nieuwscyclus. Het incident veroorzaakte een breuk tussen Israël en Turkije, en de eens zo warme diplomatieke betrekkingen tussen Jeruzalem en Ankara zijn op zijn best kil geworden, ondanks Israëls herstelbetaligen van ca. $ 20 miljoen aan de families van de slachtoffers.

De soldaten geraakten in de clinch met de in Turkije gevestigde IHH Humanitarian Relief Foundation, die de vloot onder leiding van de Mavi Marmara organiseerde, en door Israël, Duitsland en Nederland staat opgelijst als terroristische groep. De ervaring is geëtst in het geheugen van de Shayetet 13 Naval Special Forces Unit die de missie leidde.

Een voormalige Israëlische commando vertelde aan Israel Hayom:

Het was niet de eerste vloot die we moesten stoppen, en het was ook niet de laatste. De ongebruikelijke factor hier was het aantal passagiers aan boord en het feit dat we niet wisten dat er ongeveer 60 IHH-terroristen onder hen waren. In de flottieljes die aan Marmara voorafgingen, kwamen we vredesactivisten tegen – geen terroristen die werden betaald om Israëlische soldaten te vermoorden. Veel van de bij de overval betrokken commando’s schreven de verschrikkelijke resultaten toe aan het gebrek aan intelligentie. De IDF had kennelijk geen kennis er zich  IHH-agenten aan boord bevonden, dus de operationele procedure voor de inval in Marmara was min of meer vergelijkbaar met de procedure die eraan voorafging.

IDF sergeant-majoor (op rust) «N» maakte deel uit van de eerste bemanning die van een helikopter naar de Marmara afdaalde en doet zijn verhaal:

We bespraken extreme scenario’s. De media meldden dat we enkel paintball geweren hadden, maar dat is niet waar. We waren gewapend en hadden beschermende vesten aan. We zweefden er om half vier ’s nachts overheen en lieten één lijn vallen. Drie mensen [hieronder] sprongen er onmiddellijk op en bonden hem vast aan de boot, die de mensen aan boord van de helikopter in gevaar brachten. We hebben het abseilplan aangepast en door middel van een paar flitsgranaten die we op het dek ploften. Die maakten een luide waarschuwing en produceerden een heldere lichtflits, maar ze zijn verder onschadelijk. We lieten een tweede lijn vallen en binnen een minuut waren we alle 15 aan dek.

Zijn voeten raakten het dek nauwelijks toen drie gewapende mannen hem meteen besprongen:

Ik kreeg een klap tegen het hoofd van een koevoet en mijn helm vloog weg. Ze kwamen op me af met bijlen, koevoeten en hamers. Het eerste dat door mijn hoofd ging, was: ‘Wat gebeurt er hier?’. Zo’n geweld hadden we nog nooit meegemaakt. Toen de derde koevoet mijn hoofd raakte, drong het tot me door – ze probeerden me echt te vermoorden. Dus pakte ik mijn wapen en schoot een van de terroristen neer. De teams op de tweede helikopter wisten al toen ze erin vlogen dat we onze toevlucht moesten nemen tot het gebruik van scherpe munitie. Ze waren voorbereid.

«N» die ook de paramedicus van het team was, pakte vervolgens zijn medische uitrusting en begon andere gewonde soldaten en passagiers te verzorgen samen met andere marine-paramedici en later Israëlische medische teams die uiteindelijk 55 Turkse passagiers behandelden:

Geen enkele inspanning werd gespaard. Ze kregen de beste medische zorg die we konden bieden. De media-aandacht was te gek, maar de commandanten hebben goed werk geleverd. Ik voelde geen gevoel van mislukking, maar ik veronderstel dat degenen die gewond waren er geen gevoel van overwinning aan overhielden. Aan het eind van de dag loop je in een perfecte gezondheidssituatie en kom je ernstig gewond naar buiten. Maar als eenheid was onze missie succesvol. Dit was verreweg het meest spraakmakende evenement van mijn militaire dienst, maar het was niet per se de ‘gekste’ missie waar ik deel van uitmaakte. De inval in Marmara was een vormende gebeurtenis. Het is het soort evenement dat al het andere in perspectief plaatst.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Lilach Shoval “‘The Marmara raid wasn’t a failure’; A decade after Israeli naval commandos stopped a flotilla trying to breach the maritime blockade on Gaza Strip” van 31 mei 2020 op de site van Israel Hayom

2 gedachtes over “Tiende verjaardag van de raid op de Mavi Marmara waarbij een tiental Turkse terroristen sneuvelden

  1. Onbegrijpelijk dat Israël naderhand excuses heeft aangeboden aan Turkije. Ondanks de excuses blijft Erdogan vijandig naar Israël.

    Geliked door 1 persoon

  2. 10 jaar later en………

    Gazastan is nog steeds een dictatoriale terreur enclave.

    De Flotilla bendes zijn verschrompeld tot onzichtbare & zwijgende “activisten”.

    De Turkse terroristenfamilies hebben hun onterechte compensatie al opgesoupeerd.

    De Britse protestende toekomst voorspellers die tegen Israel reporter Amit Segal riepen dat “you’re country is going to disappear” zijn ook verdwenen.

    En Israel?

    Jeruzalem, Golan en binnenkort Judea & Samaria terug in Joodse handen.

    Ja, die Flotilla’s waren een enorm succes voor “de mensen van Gaza”…..LOL.

    Like

Reacties zijn gesloten.