Het ‘Palestijnse Bedrog’ en de catastrofale geschiedenis van het vredesproces in het M-O

Velen geloven dat de Palestijnen een echte nationaliteit hebben – dat ze de inheemse bevolking zijn van het door Israël bezette land. Auteur Robert Spencer weerlegt de mythe:

Het is geen toeval dat noch Mark Twain, noch een van de reeksen Engelse reizigers die het gebied bezochten, noch iemand anders die door de eeuwen heen door verlaten Palestina reisde, ooit het‘ Palestijnse ’volk noemde. Ze spraken over het ontmoeten van moslim-Arabieren, evenals joden, christelijke Arabieren en anderen, maar niemand onder de massa’s mensen die over Palestina schreven, verwijst ooit naar Palestijnen. Noch de vele Britse witboeken en andere documenten die de Britse regering tijdens de mandaatperiode heeft opgesteld, vermelden ooit de Palestijnen. De tegengestelde facties in die documenten zijn de joden en de Arabieren. (p 87-88)

Dat druist in tegen het verhaal dat de Palestijnen van vandaag analoog zijn aan indianen: inheems in het gebied en dus een primaire claim op het land hebben. Maar er was nooit iets dat de Palestijnen cultureel, taalkundig of anderszins onderscheidde van de andere Arabieren in de regio.

Tijdens de mandaatperiode (1918-1948) beschouwden de Palestijnen zichzelf meestal als Syriërs en werd Palestina Zuid-Syrië genoemd. Auni Bey Abdul-Hadi vertelde de Peel Commissie in 1937: “Er bestaat geen land als Palestina. ‘Palestina’ is een term die de zionisten hebben uitgevonden.

Video: Interview met Robert Spencer op CBN

Die visie veranderde in de jaren ’60 met de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie. De grondwet van de PLO verwijst naar ‘Palestijnen’ alsof ze een apart etnisch volk zijn, hoewel het verwarrend afwisselend de termen gebruikt als een geografische regio versus een nationaliteit.

Het ‘Palestijnse volk’ werd de propaganda van de PLO die werd gebruikt om het beeld tegen te gaan van een kleine Joodse staat in een zee van Arabische landen. Nu waren het ‘de Palestijnen’ die een nog kleinere natie waren, onderdrukt door een ‘Grote Slechterik’.

En zoals Spencer zegt, een natie en een volk hebben een identiteit nodig; Die werd geleverd door de eigen vlag van de (kortstondige) Arabische Federatie van Irak en Jordanië. Er was ook een grondlegger nodig; Yasser Arafat vervulde die rol. De propaganda werd uitgeroepen.

De Syrische president Hafez Assad zei bijvoorbeeld tegen Arafat:

U vertegenwoordigt Palestina niet zoveel als wij. Vergeet dit nooit: er bestaat niet zoiets als een Palestijns volk, er is geen Palestijnse entiteit, er is alleen Syrië. Wij, de Syrische autoriteiten, zijn de echte vertegenwoordigers van het Palestijnse volk.

Er waren zelfs mensen in de PLO die openhartig de waarheid erkenden, zoals uitvoerend lid Zahir Muhsein, die in een interview zei:

Het Palestijnse volk bestaat niet. De oprichting van een Palestijnse staat is slechts een middel om onze strijd tegen de staat Israël voor onze Arabische eenheid voort te zetten. Alleen om politieke en tactische redenen spreken we vandaag over het bestaan ​​van een Palestijns volk.

Het is duidelijk dat alternatieve feiten dateren van vóór de 21e eeuw. Dubbele maatstaven Ik was blij te zien dat Spencer de kwestie van maatstaven op zich nam, omdat Israël altijd voor een andere is gehouden. Vooral op het gebied van territoriale acquisitie.

Na de Zesdaagse Oorlog hadden de VN resolutie 242 opgesteld over de ‘niet-ontvankelijkheid van de verwerving van territorium door oorlog’, waarin stond dat een natie niet het recht heeft om grondgebied vast te houden alleen omdat het het grondgebied heeft veroverd. Werkelijk? Sinds wanneer?

Zoals Spencer zegt, is het recht op verovering de manier van zaken sinds de geboorte van de mensheid:

De Verenigde Naties hebben de naoorlogse territoriale uitbreiding van de Sovjet-Unie of enige andere territoriale winst nooit in twijfel getrokken ten koste van een verslagen agressor. De Verenigde Staten verwierven Californië en de uitgestrekte gebieden van het Amerikaanse zuidwesten nadat ze Mexico in oorlog hadden verslagen. Duitsland was een agressieve oorlog begonnen. Niemand twijfelde eraan dat het na de oorlog een aanzienlijk verlies van grondgebied zou lijden. Naties die oorlogen verloren, vooral wanneer de oorlogen het resultaat waren van hun eigen agressie, hadden door de geschiedenis territoria verloren. (pp 109-110)

En toch, wanneer Egypte, Syrië en Jordanië een agressieve oorlog voeren tegen Israël, met een hel voor de genocide, pleiten de VN plotseling voor een principe van de ‘niet-ontvankelijkheid van de verwerving van grondgebied door oorlog’ – maar alleen Tegen Israël. Dit doet me denken aan de uitvoerende opdracht van Donald Trump twee jaar geleden. Hij besloot de wet te handhaven die in 1995 door het Congres was aangenomen, waardoor Jeruzalem uiterlijk op 31 mei 1999 moest worden erkend als hoofdstad van Israël. (Spencer bespreekt dit ook later in het boek, op pp 194-95.)

Bill Clinton , George W. Bush en Barack Obama hadden om de zes maanden ontheffingen op deze wet ingeroepen, waardoor de verplaatsing werd uitgesteld op grond van ‘nationale veiligheid’, en dus was de wet nooit van kracht geworden. Trump had in juni 2017 ook een verklaring van afstand ondertekend, maar zes maanden later, op 6 december, besloot hij de staking te beëindigen.

Iedereen werd die dag gek, maar dit was een zeldzame gelegenheid waarvoor ik Trump toejuichte, om dezelfde redenen maakt Spencer bezwaar tegen de VN-resolutie 242. Elk ander land heeft zijn favoriete hoofdstad erkend en Israël mag niet anders worden behandeld. Israël heeft sinds ’67 de stad Jeruzalem gecontroleerd, en als ze dat tot hun hoofdstad willen maken (wat ze in 1980 deden), kan niemand ze terecht tegenspreken.

Trump elimineerde simpelweg twee decennia van zinloze executieve executie. Zoals het boek van Spencer van voor tot achter laat zien, zolang de staat Israël überhaupt bestaat, zal de Arabische wereld nooit tevreden zijn of ermee instemmen om te werken aan een vreedzaam doel – ongeacht hoe de grenzen zijn verdeeld of wat de Israëlische hoofdstad is.

Samengevat
Laten we de zaken rechtzetten Er is een land in het Verre Oosten. De mensen die daar wonen (en al vele eeuwen in dit land wonen) noemden het poëtisch ‘het land van de rijzende zon’. Toen kwamen de westerse reizigers en geografen naar dit land en gaven het een andere naam. Waarom?

Misschien waren het geen dichters, of misschien kwamen ze daar bij zonsondergang, of misschien konden ze de oorspronkelijke naam niet uitspreken in de oorspronkelijke taal … Zijn de mensen die daar woonden veranderd omdat westerse reizigers en toen politici en journalisten hun land begonnen te bellen door Een andere naam? Nee. Het waren diezelfde mensen en ze bleven hun land ‘Het land van de rijzende zon’ noemen. En het Westen noemt het Japan.

Er is een land in het Midden-Oosten. De mensen die er eeuwenlang woonden noemden het ‘Eretz Israel’ – Het Land van Israël. Toen kwamen de mensen uit het Westen en gaven het een andere naam. Zijn de mensen die daar woonden veranderd? Nee. Het waren dezelfde mensen en ze bleven hun land ‘Het Land van Israël’ noemen. En het Westen noemt het Palestina.


Bronnen:

♦ naar het boek van Robert Spencer “The Palestinian Delusion: The Catastrophic History of the Middle East Peace Process” van 3 december 2019 op de site van Amazon.com

♦ naar een artikel van Loren Rosson “Review: The Palestinian Delusion: The Catastrophic History of the Middle East Peace Process” van 19 december 2019 op de site van The BusyBody

♦ naar een artikelPalestinians: Invented People” van 18 augustus 2014 op de site van Jews Down Under

♦ naar een artikel van Prof. Michael Curtis “Palestinians: Invented People” van 20 december 2011 op de site van The Begin-Sadat Center for Strategic Studies (BESA)

2 gedachtes over “Het ‘Palestijnse Bedrog’ en de catastrofale geschiedenis van het vredesproces in het M-O

  1. Jaarlijks worden er duizenden jaren oude antiquiteiten opgegraven die bewijzen dat/hoe het Joodse volk in het gebied leefde.

    Het eerste palestijnse vaasje moet nog opgegraven worden!

    Maar ja, het zal niet de eerste leugen zijn die tegen het Joodse volk word gebruikt.

    Het verleden & heden staan er bol van.

    De palestijnen……. ‘het ultieme Indianenverhaal’ met het verschil dat het Indianenverhaal niet het palestijnenverhaal is.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.