Libanon: Apartheid jegens Palestijnen en coronavirus in het Midden-Oosten

Plaatje hierboven: Werknemers desinfecteren het Palestijnse vluchtelingenkamp Wavel in de oostelijke Bekaa-vallei in Libanon op 22 april 2020, nadat de VN daar het eerste bevestigde geval van coronavirus had vastgsteld [beeldbron: AFP]

Gebruikt Libanon de coronavirus-pandemie voor het uitvoeren van etnische zuivering van Palestijnen?

Een richtlijn die op 1 mei is uitgevaardigd door de Libanese Algemene Veiligheid, een dienst die verantwoordelijk is voor immigratie in Libanon, verbiedt tot nader order de terugkeer van ‘buitenlandse dienstmeisjes’ en Palestijnse vluchtelingen, ook al wonen hun families al generaties lang in Libanon.

In de ogen van de Libanezen is er blijkbaar geen verschil tussen een ‘buitenlandse meid’ en een Palestijnse Arabier. Met andere woorden, een Palestijn geboren en getogen in een Arabisch land wordt door dat Arabische land nog steeds als een buitenlander beschouwd.

Volgens de richtlijn van 1 mei, ondertekend door brigadegeneraal Walid Oun, directeur algemene veiligheid op de internationale luchthaven Rafik Hariri in Beiroet, mogen ‘meiden en mensen van Palestijnse afkomst’ geen Libanese expatvluchten aan boord nemen. Dit zijn Palestijnen uit Libanon die het land hebben verlaten om werk te zoeken en nu naar huis willen terugkeren.

De meest recente Libanese maatregel, door Palestijnen en mensenrechtenorganisaties aan de kaak gesteld als ‘racistisch en onmenselijk’, werd onthuld toen Tarek Abu Taha, een Palestijn met Libanese reisdocumenten die in de Verenigde Arabische Emiraten waren gestrand, zei dat hij, in overeenstemming met de richtlijn, uitgesloten werd van een vlucht naar Beiroet.

In een Facebook-bericht op 3 mei schreef de 31-jarige Abu Taha:

Ik wil iedereen informeren over wat er met mij is gebeurd. Mijn naam is Tarek Rafic Abu Taha. Ik ben geboren in Libanon en mijn vader ook. Mijn grootvader kwam naar Libanon toen hij 14 jaar oud was en trouwde met een Libanese vrouw. Ik heb techniek gestudeerd en was nooit betrokken bij de politiek of bij een andere partij. Ik reisde naar Dubai om werk te zoeken en kwam daar vast te zitten vanwege het coronavirus. Ik heb een verzoek ingediend om terug te keren naar Libanon (mijn land) en mijn naam verscheen op de vlucht [naar Beiroet]. Nadat ik door de beveiliging en de paspoortcontrole was gegaan, stapte ik in het vliegtuig in de hoop mijn vrouw en kinderen te zien, die op me wachtten. Twee Libanese veiligheidsagenten kwamen aan boord en namen mijn paspoort (het Libanese reisdocument voor Palestijnen). Een van de agenten vroeg me naar het document. Ik zei hem dat ik een Palestijns-Libanees ben. Hij vroeg of mijn vader en moeder Palestijnen waren en ik zei ja. Hij zei dat ik aan de zijkant moest gaan staan ​​en nam mijn paspoort mee. Toen ik de beveiligingsfunctionaris vroeg of er een probleem was, antwoordde hij: Dit [document] is voor zu’ran (misdadigers).

Een Libanese veiligheidsfunctionaris bevestigde het bestaan ​​van de richtlijn en zei dat de Palestijnen niet meer mochten terugkeren sinds de luchthaven van Beiroet geen commerciële vluchten meer uitvoerde. ‘Tot nu toe zijn alle mensen die worden gerepatrieerd Libanees’, legde de functionaris uit. ‘Het is momenteel niet toegestaan ​​voor niet-Libanezen om terug te keren. We zullen verdere circulaires publiceren als er iets verandert.’

Verschillende Palestijnse en Arabische mensenrechtenorganisaties hebben de discriminerende, racistische maatregelen van de Libanese veiligheidsautoriteiten krachtig veroordeeld, terwijl veel Arabieren en Palestijnen via sociale media iedereen eraan herinnerden dat de enige apartheid in het Midden-Oosten in een Arabisch land bestaat.

Het Libanees-Palestijnse Dialoogcomité zei dat de Libanese richtlijn die gericht is op Palestijnen ‘in strijd is met de fundamentele Arabische en internationale wetten en conventies die betrekking hebben op Palestijnse vluchtelingen en hun zaak’.

De in Libanon gevestigde Palestijnse Vereniging voor mensenrechten zei dat zij oproepen heeft ontvangen van verschillende Palestijnen die ook in Arabische landen zijn gestrand vanwege de coronaviruscrisis. De organisatie bevestigde dat de Palestijnen vanwege het Libanese verbod niet konden terugkeren naar hun huizen in Libanon.

De Euro-mediterrane Mensenrechtenmonitor zei dat de Libanese richtlijn ‘flagrante rassendiscriminatie omvat tegen Palestijnse vluchtelingen die in het bezit zijn van Libanese reisdocumenten’. De organisatie zei dat de Palestijnen die een aanvraag hadden ingediend om terug te keren naar Libanon, te maken kregen met ‘racistische praktijken en vernederende behandeling door Libanees veiligheidspersoneel’.

Hij riep de Libanese regering op de internationale verdragen en verdragen te eerbiedigen die het recht van vluchtelingen garanderen om zonder belemmeringen van en naar hun land te verhuizen, en ervoor te zorgen dat de pandemiecrisis van het coronavirus niet wordt gebruikt om racisme te legitimeren die bekend zijn met het al lang bestaande discriminerende en apartheidsbeleid van dit Arabische land jegens Palestijnen.

Volgens de Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) van de Verenigde Naties: ‘Palestijnen in Libanon kunnen niet werken in maar liefst 39 beroepen en kunnen geen eigendom bezitten [ Onroerend goed].” Het Palestijnse Gevangenen Solidariteitsnetwerk, Samidoun, onthulde echter dat Palestijnse vluchtelingen eigenlijk’ uitgesloten zijn van 72 gereglementeerde beroepen, waaronder medicijnen, openbaar vervoer, landbouw en visserij.”

Vorig jaar protesteerden tienduizenden Palestijnse vluchtelingen tegen de Nieuwe Libanese werkbeperkingen die hun werden opgelegd. De demonstraties braken uit nadat de Libanese minister van L Abor Camille Abu Sleiman verklaarde de oorlog aan ‘illegale buitenlandse arbeid’ en gaf ondernemers een maand de tijd om werkvergunningen te verkrijgen voor niet-Libanezen die illegaal in het land werken.

De afgelopen jaren zijn er in de Arabische media berichten verschenen over een groot aantal Palestijnen die Libanon zijn gaan verlaten vanwege het beleid van discriminatie en de economische beperkingen die de Libanese autoriteiten hun hebben opgelegd. Erger nog, een Libanese krant publiceerde vorige maand een cartoon die de Palestijnen vergelijkt met het coronavirus.

De cartoon (plaatje hierboven), gepubliceerd op de verjaardag van de Libanese burgeroorlog, was gericht op het benadrukken van de rol van de Palestijnen in de oorlog die uitbrak in 1975 en resulteerde in naar schatting 120.000 dodelijke slachtoffers. De Palestijnen reageerden door erop te wijzen dat de cartoon nog een ander voorbeeld was van de Libanese racistische denkwijze jegens de Palestijnen.

Ironisch genoeg kwamen Israël en de Palestijnse Autoriteit (PA) op dezelfde dag dat de Libanese autoriteiten hun richtlijn uitvaardigden, tot een akkoord om de binnenkomst van ongeveer 40.000 arbeiders in Israël te reorganiseren. PA-minister van Arbeid Nasri Abu Jeish zei dat de nieuwe afspraak op 3 mei zou worden geïmplementeerd.

Op die dag kwamen de eerste 14.000 Palestijnse arbeiders Israël binnen en, als gevolg van het uitbreken van de coronavirusepidemie, zullen ze een tijdje in het land blijven. Minstens een maand. Terwijl de Libanese autoriteiten voorkomen dat Palestijnen terugkeren naar hun huizen in Libanon, opent Israël haar deuren voor tienduizenden Palestijnse arbeiders – een actie die de economische moeilijkheden voor de Palestijnen zal verlichten, vooral tijdens de coronaviruscrisis.

Terwijl Libanon Palestijnen vergelijkt met een gevaarlijk virus, doet Israël zijn uiterste best om de Palestijnen te helpen de verspreiding van de ziekte tegen te gaan. Het valt nu nog te bezien of ‘pro-Palestijnse’ groepen en individuen in het Westen Libanon zullen aanklagen vanwege zijn aanhoudende racisme en discriminatie tegen de Palestijnen.

Als Tarek Abu Taha, de Palestijn uit Libanon, in Israël had gewoond en door de Israëlische autoriteiten was verboden om naar zijn huis terug te keren, zouden de ‘pro-Palestijnse’ groepen en experts over zichzelf heen zijn gevallen om Israël te veroordelen.

Wat de internationale gemeenschap betreft, kunnen Palestijnen echter ongestraft worden bestempeld als ‘misdadigers’ en schaamteloos worden gediscrimineerd – zolang het maar een Arabische staat is die het misbruik pleegt.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Khaled Abu Toameh “Apartheid and Coronavirus in the Middle East” van 8 mei 2020 op de site van The Gatestone Institute

♦ een artikel op deze blogLibanon sluit het Palestijnse vluchtelingenkamp Wavel af nadat virusgevallen zijn geconstateerd” van 26 april 2020

Een gedachte over “Libanon: Apartheid jegens Palestijnen en coronavirus in het Midden-Oosten

  1. Palestijnen, het fantasievolk & graag geziene speelbal van Jodenhaters.

    De banken staan droog en Libanon staat aan de vooravond van de volgende burgeroorlog en kunnen hun ‘palestijnse’ gasten nu missen als kiespijn.

    Maar in Europa zijn ze altijd welkom…..of toch niet?

    Wanneer deze ‘palestijnse vluchtelingen’ eens afstand zouden doen van deze titel en op zouden houden afhankelijk te zijn van de gangsterbende in de UNWRA en andere ‘humanitaire’ NGO’s, maar een nationaliteit zouden aanvragen/eisen in het land waar ze wonen….én zich aanpassen i.p.v. zich 24/7 bezig te houden met de vernietiging van Israel, dan zouden ze misschien eindelijk een beter bestaan voor zichzelf kunnen opbouwen.

    Maar dat is wensdenken…..gaat voorlopig niet gebeuren!!

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.