Hamas: ‘Wij houden meer van de dood dan jullie van het leven!’

In 2007, twee jaar voordat hij dertien mensen vermoordde en negenentwintig gewond raakte in Fort Hood, Texas, presenteerde Nidal Malik Hasan een diavoorstelling aan zijn collega-legerartsen over het onderwerp islam. Een van zijn laatste standpunten luidde: ‘Wij houden meer van de dood dan jullie van het leven!

Deze gruwelijke woorden zijn even vreemd aan de westerse gevoeligheden als dat ze allesbehalve een heilig dogma zijn voor moslimradicalen die in oorlog zijn met het Westen – en met westerse gevoeligheden. De zin is ontstaan ​​door een 7e-eeuwse moslimcommandant die zijn vijanden bedreigde met het vooruitzicht van “een leger van mannen die van de dood houden zoals jullie van het leven houdt“.

Als bewijs dat Hassan Nasrallah, althans in het Midden-Oosten, niets nieuws onder de zon heeft, gebruikte hij in een interview uit 2004 deze 7de eeuwse uitspraak om uit te leggen waarom Hezbollah, de organisatie die hij leidt, voorbestemd is om over Israël te heersen:

De Joden houden van het leven dus zullen we dat van hen afnemen. We gaan winnen, omdat zij van het leven houden en wij van de dood houden.

Hoe begrijp je dit macabere sentiment? Martelaarschap heeft sinds de oprichting een belangrijke rol gespeeld in de islam en een aantal hoofdstukken in de koran vermelden de beloningen van degenen die vechten en sterven voor God.

Een bijzonder krachtige passage, tegenwoordig ook populair onder moslimradicalen, ontkent dat martelaren in de laatste zin dood zijn: “En beschouw degenen die op de weg van God zijn gedood niet als dood; ze leven bij hun Heer, in goede voorzienigheid.”

Het is waar dat de moslimgeschiedenis veertien eeuwen oud is, en gedurende lange tijd en in veel moslimsamenlevingen is de waarde van het martelaarschap cultureel gezien naar de achtergrond gedrongen. Er is echter iets kwalitatief anders aan de doodszucht in de ideologie van hedendaagse radicalen, belichaamd in zijn meest extreme vorm in het angstaanjagende beeld van de islamitische zelfmoordterrorist.

Op een recente conferentie in Jeruzalem hebben drie experts vanuit zoveel perspectieven gedacht over het islamitische martelaarschap. Een daarvan, Eli Alshech, analyseerde de rol die de waarde van het martelaarschap speelt bij het versterken van de geloofsbrieven van de radicale jihadistische geleerden die het promoten.

Een meer praktische analyse werd gepresenteerd door Anat Berko, een criminoloog van beroep, op basis van uitgebreide interviews met een aantal mislukte zelfmoordterroristen (de enige met wie u kunt praten) en hun coördinatoren in Israëlische gevangenissen.

Veel zelfmoordterroristen, zowel mannen als vrouwen, komen uit families met zwakke vaderfiguren; Vrouwen treden vaak in dienst omdat ze worden aangetrokken door de gezamenlijke trainingsomgeving, terwijl jongens en mannen worden aangetrokken door de belofte van de maagden die in het paradijs op hen zullen wachten.

Voor Berko is het duidelijk dat deze ‘soldaten’ zielig kanonnenvoer zijn in de handen van de coördinatoren en de ideologen: de mensen die het systeem laten werken. Maar dit brengt ons terug bij de ideologie zelf. Meir Litvack richtte zich op Hamas, die verantwoordelijk was voor tientallen zelfmoordaanslagen tegen Israël in 1994-96 en opnieuw tussen 2001-2007.

Allen samen waren leidde deze moordzucht tot de dood van meer dan 1.000 Israëlische burgers, en volgde de verheffing van het martelaarschap van de terreurorganisatie tot de status van een ultieme waarde, een die zowel dient als een object van persoonlijke en collectieve ambitie” en als “een belangrijke bron van nationale, politieke mobilisatie”.

Vanuit het perspectief van Hamas zijn zelfmoordaanslagen niet alleen een wapen, ze zijn ‘een kracht voor Palestijnse empowerment’ en een centraal onderdeel in de vorming van de Palestijnse identiteit. Zoals een sympathisant het uitdrukte, terugkomend op de slogan van zijn voorouders: “De Israëli’s hebben wapens, wij hebben de menselijke bom. Wij houden van de dood, zij houden van het leven.

Voor terroristen als Hassan Nasrallah ligt de schoonheid van zelfmoordaanslagen in hun vermogen om “de Joden te raken waar zij het meest kwetsbaar zijn” – namelijk in die naar verluidt verlammende liefde voor het leven.

In feite hadden zelfmoordaanslagen als een militaire en bijzonder afschuwelijke tactiek het tegenovergestelde effect, creëerden ze een enorme solidariteit in de Israëlische samenleving en stimuleerden ze de poging om de dreiging te overwinnen door middel van intensievere inlichtingenoperaties en vooral de opbouw van een Veiligheidshekken.

Maar het valt niet te ontkennen dat het martelaarschap tot op de dag van vandaag onophoudelijk wordt gepromoot en gevierd door Palestijnse opvoeders, geestelijken en media-persoonlijkheden, zoals inderdaad door jihadisten overal. Wat kunnen levensminnende Israëli’s doen met moslims die van de dood houden en het martelaarschap zoeken? Afgezien van hun wens om te sterven, niet veel.

Al in de eerste helft van de 20ste eeuw voorzag een vooraanstaande religieuze zionistische geleerde een conflict tussen Joden en moslims over precies hun hoogste religieuze waarden. Volgens Rabbi Ya’akov Moshe Harlap geloven joden dat God in deze wereld gediend moet worden, terwijl moslims geloven dat God gediend moet worden “door over deze wereld heen te springen en te sterven in Zijn naam“.

De karakterisering van Harlap was vooruitziend, hoewel zijn formulering misschien te compact was. In de joodse traditie heeft een ‘deze-wereld’-oriëntatie niets te maken met die hedonistische en materialistische vormen van modern leven die de moderne islamistische verbeelding bederven en die moslimradicalen willen uitroeien.

De visie van dit wereldse religieuze leven wordt in joodse bronnen beschouwd als de volledige uitdrukking van menselijke krachten – intellectueel, wilskrachtig, fysiek en fantasierijk – eerder als een positieve religieuze plicht, zelfs al waarschuwt ze voor de beperkingen van diezelfde machten.

Als moslimradicalen dit soort religieus leven niet kunnen doorgronden of verklaren, komt dat omdat ze zich tot nu toe nog nooit zoiets hebben gezien of ooit hebben kunnen voorstellen.

Plaatje hieronder: “kinderpret” op de nationale Palestijnse omroep PA TV:


Bronnen:

♦ naar een artikel van Aryeh Tepper “We Love Death” van 6 april 2011 op de site van Jewish Daily Ideas

♦ naar een artikel van Steven Stalinsky “Dealing in Death; The West is weak because it respects life? Too bad” van 24 mei 2004 op de site van The National Review

Een gedachte over “Hamas: ‘Wij houden meer van de dood dan jullie van het leven!’

Reacties zijn gesloten.