Elogie aan de dodelijke slachtoffers van het coronavirus

Alleen ga ik op weg.
Het kiezelpad blinkt in de mist.
De nacht is stil, de woestijn hoort naar Gods stem
En sterren spreken met elkaar.

Het uitspansel is vol eerbiedige verwondering.
De aarde slaapt in stralend lichtblauw.
Waarom voel ik me zo gekwetst en verontrust?
Waarop wacht ik? Waarvan heb ik spijt?

Van het leven verwacht ik niets meer,
En van wat voorbij is, spijt me niets.
Ik wil enkel vrijheid en rust.
Ik zou me willen overgeven aan de slaap.

Maar niet aan de koude slaap van het graf.
Nee, ik zou eeuwig willen slapen
Dat mijn levenskrachten sluimeren in mijn borst
En zachtjes met mijn adem rijzen en dalen.

Dat dag en nacht mijn oor gestreeld werd
Omdat een mooie stem over de liefde zong.
Terwijl boven mij het eeuwige groen ruiste
Van een donkere eik die zich over mij boog.

Michail Lermontov

Een gedachte over “Elogie aan de dodelijke slachtoffers van het coronavirus

Reacties zijn gesloten.