Grove Palestijnse leugens: de mythe van het Bloedbad van Deir Yassin van 9 april 1948

Plaatje hierboven: Pallywood gebruikt nog steeds fake news en foto’s om de mythe van Deir Yassin te promoten. Zoals bv. hierboven wordt onder de titel ‘Deir Yassin: Unforgettable Massacre’ door Pal Info (gelieerd met Hamas en de PA) schaamteloos een foto gebruikt van de bevrijding van het nazikamp in Nordhausen – Dora-Mittelbau door het Amerikaanse VII th Corps begin april 1945 [beeldbron: Pal Info]

Op 9 april was het precies 72 jaar geleden dat het bloedbad van Deir Yassin plaatsvond. De gebeurtenissen zoals die hebben plaatsvonden in Deir Yassin worden nog steeds fel betwist.+

Maar met hun eigen goedvinden, heeft het Arabische leiderschap vandaag erkent dat de leugens van de Arabieren over het fictieve ‘bloedbad’, verzonnen werden om de schande van de nederlaag van de Arabische legers in de strijd tegen de Joden te temperen, en de Arabieren te doen schrikken als aanmoediging om te vluchten.

Het dorp Deir Yassin ligt in de buurt van Jeruzalem, met uitzicht op de weg naar Tel Aviv. Joods Jeruzalem werd belegerd en de enige levensader was deze enige weg naar Tel Aviv. Een contingent van Iraakse troepen was op 13 maart 1948 Deir Yassin binnen getrokken. Sommige bronnen suggereren dat zij werden gevraagd om te vertrekken. Blijkbaar hebben ze dat niet gedaan, vermits hun talrijke gewapende lichamen onder de doden na de slag werden teruggevonden.

Het was duidelijk dat ze zouden proberen om de weg af te snijden. Dat zou het einde hebben betekend van Joods Jeruzalem. Dus op 9 april 1948, betrad een contingent van de Irgoen (een para-militaire splintergroep geleid door o.a. Ze’ev Jabotinsky en Menachem Begin) het dorp.

Deze operatie was volkomen legitiem en volledig in overeenstemming met de rules of engagement, omdat de Iraakse aanwezigheid het dorp juridisch tot een militair doelwit had gemaakt. Hun opzet, het dorp overmeesteren en de Irakezen verdrijven, was vanaf het begin helemaal duidelijk, omdat ze met een gesloten jeep en een luidspreker de burgerbevolking opriep om het dorp te ontvluchten.

Helaas reed deze jeep zich vast in een greppel, zodat een aantal van de dorpelingen het bericht niet hebben gehoord, maar veel deden dat wel en vluchtten vooraleer de Irgoen het dorp bereikte. In plaats van het dorp af te zetten om hun ontsnapping te voorkomen, liet de Irgoen verschillende routes open om de burgers alsnog de kans te geven zich uit de voeten te maken, waarvan honderden burgers gebruik maakten.

Maar de Irakezen hadden zich vermomd als vrouwen – het is namelijk erg gemakkelijk om wapens verbergen onder de lange gewaden van de boerka – en verscholen zich tussen de vrouwen en kinderen van het dorp. Dus, wanneer de strijders van de Irgoen strijders het dorp betraden werden ze onder vuur genomen door ‘vrouwen!’

Wanneer de strijders van de Irgoen terug vuurden, hebben zij ook onschuldige vrouwen gedood, omdat de Irakezen zich hadden verkleed als vrouwen en zich achter hen verscholen. Nadat meer dan 40 procent van hun strijdkrachten waren gedood of gewond, was de Irgoen erin geslaagd de Irakezen te doden of te vangen.

Dan, terwijl ze in groep en nog steeds verkleed als vrouwen, zich overgaven en akkoord waren om zich gevangen te laten nemen, openden een aantal van de Irakezen opnieuw het vuur met wapens die ze verborgen hielden onder de vrouwenkleding. De strijders van de Irgoen werden hierdoor compleet verrast, een aantal van hen werden gedood en anderen openden het vuur op de groep ‘vrouwen’. Irakezen die zich inderdaad hadden overgeven werden gedood, samen met diegenen die alleen maar gedaan alsof en vervolgens toch het vuur openden.

Toen de Haganah in Deir Yassin toekwamen, troffen zij de dode vrouwen en andere burgers aan en beschuldigden zij dus ten onrechte de Irgoen van moord en slachting. Maar het Rode Kruis, dat werd ingeschakeld om de gewonden en burgers te helpen, vonden geen bewijzen voor het bloedbad.

In feite, en wat ook blijkt uit de meest recente herziening van het bewijsmateriaal (juli 1999) door Arabische geleerden aan de universiteit Beir-Zayyit van Ramallah, toont aan dat er geen bloed heeft plaats gevonden maar wel een militair conflict was waarin burgers in het kruisvuur dat ontstond werden gedood. Het totale aantal Arabische doden, met inbegrip van de Iraakse soldaten, werd door Beir Zayyit geraamd op 107.

Dus waar komt dat idee van een bloedbad dan vandaan? Dezelfde Arabische bronnen die toegaven dat zij de Arabieren hadden opgeroepen om te vluchten, hebben ook toegegeven dat Arabische woordvoerders op dat ogenblik op cynische wijze het aantal slachtoffers van de strijd in Deir Yassin schromelijk overdreven, verhalen hadden verzonnen van groepsverkrachting, zwangere vrouwen brutaliseerden, ongeboren kinderen vermoorden die door ‘bloeddorstige Joden uit de baarmoeders van de moeders ‘werden gesneden’, en massamoorden waarbij lichamen in een nabijgelegen steengroeve werden gegooid.

Diezelfde Arabische bronnen gaven toe dat het doel van al deze leugens was om de Arabische naties beschaamd te maken zodat zij meer mankrachten en materiaal in het conflict zouden inzetten, zodat de Joden zou worden vernietigd door een overweldigende Arabische overmacht.

Het plan mislukte. Als gevolg van deze propaganda, raakten de Arabische burgers in paniek en vluchtte met tienduizenden tegelijk. Dit werd bevestigd in de PBS documentaire ‘Fifty Years of War’ uit 1993 waarin overlevenden uit Deir Yassin werden geïnterviewd. Zij getuigden dat ze Dr. Hoessein Khalidi, de directeur van de Voice of Palestine (het Palestijnse radiostation in Oost-Jeruzalem) hadden gesmeekt op te houden met het uitzenden van de leugens en verzinsels van wreedheden die nooit waren gebeurd. Hij antwoordde hen toen: “We moeten deze geweldige kans maximaal uitbuiten!”

Plaatje hierboven: ALA (Arab Liberation Army) bestond uit huursoldaten, voornamelijk afkomstig uit Syrië en Irak en een handvol Arabische Palestijnen. Palestijnse strijders werden door de Arabische legers in het algemeen beschouwd als onbetrouwbaar, lafbekken en een zootje ongedisciplineerd tuig van de richel.

De vlucht van de Arabieren was reeds vele maanden eerder begonnen voor het incident in Deir Yassin. Dus kan Deir Yassin ook niet in rekening worden gebracht voor die honderdduizenden Arabieren die gevlucht waren vóór 9 april 1948. Bovendien, terwijl de huidige Arabische propaganda nog steeds beweert dat Deir Yassin een van de vele voorbeelden was van Joodse massamoord en slachtingen, bestaat er anderzijds geen enkel ander gedocumenteerd voorbeeld van een dergelijk gedrag door de Joden. Hoe men het ook bekijkt was Deir Yassin niet een voorbeeld, maar eerder een uitzondering.

Kortom, het was niet wat er in Deir Yassin was gebeurd dat aan de basis lag van de vlucht van tienduizenden Arabieren, maar het waren de leugens die uitgevonden waren door het Arabische Oppercommando en Dr. Hoessein Khalidi van de Palestijnse nieuwszender de Voice of Palestine die de paniek hadden veroorzaakt. Niemand die daar Israël voor verantwoordelijk kan stellen.

Bovendien, beschikken we over informatie uit een beroemde bron, Yasser Arafat zelf geeft toe (in zijn officiële biografie door Alan Hart: ‘Arafat: Terrorist or Peace Maker’) dat de leugens over Deir Yassin door de Egyptenaren werden verspreid die werkten “als een rode vlag op een stier”.

Dan, nadat ze hen met deze verhalen hadden geterroriseerd, waren de Egyptenaren in het gebied overgegaan tot het ontwapenen van de Arabieren en sloten hen op in gevangenkampen in de Gazastrook (de oorsprong van de huidige vluchtelingenkampen in Gaza).

Waarom hebben de Egyptenaren dit gedaan? Volgens Arafat, was dat om de Arabieren uit het gebied te krijgen, omdat de Egyptenaren de vrije hand wilden hebben voor hun oorlog [tegen de Joden]. Egypte had de bedoeling om de Negev te veroveren alsmede het zuidelijke deel van de kustvlakte. Zij wilden geen inmenging van de lokale Arabieren.

Deir Yassin was geen bloedbad; zelfs niet eens vaag verwant aan dat waarvan de Joden worden beschuldigd dat er ooit is gebeurd. We weten niet hoeveel Arabieren gevlucht zijn als gevolg van de Arabische propaganda over Deir Yassin. Enkele honderdduizenden is een goede schatting. De meeste van hen belandden in de Egyptische gevangenissen in Gaza.

Plaatje hierboven: Palestijnse Arabische vluchtelingen opgesloten in een kamp in Gaza. Martha Gellhorn schreef over die Egyptische bezetting van de Strook in Atlantic Monthly in oktober 1961: “De Gazastrook is geen afschuwelijk oord, noch een zichtbare ramp. Het is erger. Het is een gevangenis.” [orig.: “The Gaza Strip is not a hell-hole, not a visible disaster. It is worse. It is a jail.“] Bron foto: Crethi Plethi Arab Refugees


Bronnen:

♦ naar een artikelPA TV presents image of Nazi camp victims as taken from ‘Deir Yassin massacre’” van 11 april 2018 op de site van The Times of Israel

♦ naar een artikel van David Meir-Levi “Demolishing The Myths of the Propaganda War Against Israel” van 12 oktober 2005 op de site van Free Republic

♦ een artikel op deze blogGrote Leugens deel 2: De creatie van het vluchtelingenprobleem in acht stappen” van 1 november 2009]

Een gedachte over “Grove Palestijnse leugens: de mythe van het Bloedbad van Deir Yassin van 9 april 1948

  1. “Al is de waarheid nog zo snel….de leugen achterhaald hem wel”.

    Deir Yassin…..de zovéélste palestijnse leugen.

    Maakt allemaal niets uit.

    De ‘believers zijn onsterfelijk.

    Like

Reacties zijn gesloten.