Het Palestijnse ‘Recht op Terugkeer’ draait werkelijk om het vernietigen van Israël

Plaatje hierboven: Op Nakba Dag van 15 mei 2019 drong Amnesty International er bij de Israëlische autoriteiten op aan om het recht op terugkeer van de Palestijnen te respecteren. Deze Palestijnse 3de generatie vluchteling hierboven op het plaatje stelt dat hij ooit “zal terugkeren naar het huis van zijn grootvader in Haïfa” [beeldbron: The Palestine Chronicle]

Op 28 januari onthulde president Trump het langverwachte Israëlisch-Palestijnse vredesplan van zijn regering. Zoals verschillende commentatoren opmerkten, stelt het voorstel expliciet dat er geen ‘recht op terugkeer’ zal zijn – een sleutelzin met een zeer specifieke betekenis die maar weinig analisten zorgvuldig hebben geparseerd.

De Palestijnse Autoriteit (PA), de entiteit die de Palestijnse gebieden van de Westelijke Jordaanoever regeert, heeft bij bijna elke onderhandeling sinds de oprichting van de PA een kwart eeuw geleden voortdurend een ‘recht op terugkeer’ geëist. Om de oorsprong van dit zogenaamde ‘recht’ te begrijpen, moet men eerst de geschiedenis begrijpen.

In 1947 keurde de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een plan voor de verdeling van het door de Britten geregeerde Mandatory Palestine goed, aka Resolutie 181, waarin werd opgeroepen tot de oprichting van zowel een Joodse staat als een Arabische staat. Arabische staten en Palestijns-Arabische leiders wezen het uit de hand en verkozen oorlog boven staat.

Ze schonden Resolutie 181 door de jonge Joodse natie aan te vallen. In de strijd die daarop volgde, vluchtten honderdduizenden Arabieren en Joden. In sommige gevallen werden ze uit hun huizen in het Britse Mandaat Palestina en daarbuiten verdreven. Schattingen van het oorspronkelijke aantal Arabische vluchtelingen lopen uiteen.

Het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken suggereerde dat het aantal tussen de 600.000 en 760.000 lag. Een rapport uit 1950 van de VN-bemiddelingscommissie voor Palestina onderschreef een schatting van 711.000 vluchtelingen door een ‘deskundige van het Bureau voor de statistiek van de Verenigde Naties’.

Veel van deze eerste Arabische vluchtelingen waren opgesloten in kampen in Arabische landen die hen doorgaans geen staatsburgerschap of gelijke rechten verleenden. Ze werden eerder behandeld als politieke pionnen en stonden onder toezicht van de UN Relief and Works Agency (UNRWA).

Als vergelding bestraften sommige Arabische landen hun inheemse Joodse bevolking door hun eigendommen in beslag te nemen en hen te verdrijven of hen te dwingen te vluchten onder de dreiging van dood of foltering. Van de meer dan 800.000 Joodse vluchtelingen vestigden er bijna 600.000 zich in Israël.

In de jaren daarna heeft het Palestijnse leiderschap het idee van een ‘recht op terugkeer’ gepromoot. Natuurlijk niet voor de joodse vluchtelingen – voor wie geen erkenning of compensatie is aangeboden. Dit is ook niet ‘juist’ alleen voor de oorspronkelijke Arabische vluchtelingen, de mensen die Israël daadwerkelijk verlieten terwijl de Arabische staten er oorlog tegen voerden.

De term ‘vluchteling’, zoals UNRWA en het Palestijnse leiderschap het omschrijven, omvat eerder mensen die verschillende generaties verwijderd zijn van het conflict, mensen die burgers zijn van nieuwe staten en mensen die wonen op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook, plaatsen die de Palestijnen zelf claimen als onderdeel van een toekomstige Palestijnse staat.

Volgens UNRWA worden alle Palestijnse Arabische afstammelingen van het conflict van 1948 beschouwd als ‘vluchtelingen’ totdat ze ‘terugkeren’ naar Israël. Dankzij deze twijfelachtige definitie is UNRWA van mening dat er meer dan 5,3 miljoen ‘Palestijnse vluchtelingen’ zijn die een ‘recht op terugkeer’ hebben.

In een toespraak van 28 oktober 2018 beweerde PA-president Mahmoud Abbas zelfs dat er zes miljoen waren. Het werkelijke aantal overlevende vluchtelingen uit de oorlog van 1948 ligt dichter bij 30.000, volgens een niet-vrijgegeven rapport van het ministerie van Buitenlandse Zaken.

De eis dat zes miljoen Palestijnse ‘vluchtelingen’ het ‘recht’ hebben om ‘terug te keren’ naar een plaats waar de meesten van hen nooit hebben gewoond, druist in tegen de Palestijnse beweringen dat ze hun eigen onafhankelijke staat willen hebben. Zoals het Comité voor Nauwkeurigheid in Rapportage en Analyse in het Midden-Oosten (CAMERA) in The Washington Post opmerkte, ontkent deze eis het idee van een Palestijnse staat – tenzij die staat per definitie het demografische einde van de Joodse natie Israël betekent.

Zoals het American Jewish International Relations Institute opmerkte, zou een dergelijke stap ‘het bestaan ​​van de meerderheid van de Joodse staat’ in Israël beëindigen. Op hun onbewaakte momenten hebben de Palestijnse leiders en hun door de staat gecontroleerde media dat ook gezegd.

Palestinian Media Watch (PMW), dat de Arabische media in de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook in de gaten houdt, heeft benadrukt dat de officiële PA-televisie het ‘recht op terugkeer’ bevordert door een kaart van ‘Palestina’ te tonen die Israël eenvoudig uitwist. PA-goedgekeurde leerboeken begroeten die vraag ook.

Verdedigers van het ‘recht op terugkeer’ verwijzen vaak naar resoluties 194 en 394 van de Algemene Vergadering van de VN en resolutie 224 van de Veiligheidsraad om hun beweringen te staven. Maar de Arabische staten stemden gedeeltelijk tegen 194 omdat het geen ‘recht op terugkeer’ vaststelde.

Het is zelfs alleen maar ‘aanbevolen’ dat oorspronkelijke vluchtelingen uit het conflict, niet afstammelingen, worden toegestaan ​​om terug te keren, en pas nadat ze ermee hebben ingestemd ‘in vrede met hun buren’ te leven. (Er moet ook worden opgemerkt dat, zoals wijlen historicus Martin Gilbert heeft gedocumenteerd, deze resoluties ook kunnen worden toegepast op de Joodse vluchtelingen.)

Decennia lang hebben Palestijnse leiders aanbiedingen voor staat en vrede afgewezen, terwijl ze een ‘recht’ noemden dat niet bestaat. Zowel de pers als de beleidsmakers moeten eerlijk en open spreken over wat het werkelijk zou betekenen en misschien nadenken over waarom de Palestijnse leiders het blijven eisen.

From the River to the Sea, Palestine will be Free
“Van de [Jordaan] Rivier tot aan de [Middellandse] Zee,
zal Palestina vrij [van Joden] zijn”

En waar ligt Palestina precies op het kaartje hierboven? Niet naast, onder of boven Israël, maar exact op de plaats van Israël!

Plaatje hierboven: Een typische antisemitische cartoon uit het M-O: Egyptisch president Gamal Abdel Nasser schopt de Jood in de Zee, met de legers van Irak, Libanon en Syrië bij de hand, twee weken vóór het begin van de Zesdaagse Oorlog van 1967. Nasser was zeker niet de eerste die dat probeerde en zal evenmin de laatste zijn: talloze genocidale leiders en trawanten in Arabistan en Perzië staan in dichte drommen aan te schuiven en dat al 3000 jaar lang [beeldbron: cartoon verscheen op 25 mei 1967 in de Libanese krant Al-Djarida] 

Plaatje hierboven: gelijkaardige cartoon van drie jaar eerder: Arabisch: “Na een topbijeenkomst in Caïro ‘gooien de leiders van de Arabische staten stenen in de diepte.'” Israël en zijn premier David Ben-Gurion die verdrinken in de Zee, daarvan dromen tot op vandaag nog veel Arabieren. Arabisch: “Reactie Israël: ‘Als dit maar de eerste fase is – o wee de volgende dan.'” [beeldbron: cartoon verschenen in het Egyptische weekblad Raz-al-Yussef van 18 mei 1964]


Bronnen:

♦ naar een artikel van Sean Durns “The Palestinian ‘Right of Return’ Is Really About Destroying Israel” van 12 maart 2020 op de site van The Algemeiner

Een gedachte over “Het Palestijnse ‘Recht op Terugkeer’ draait werkelijk om het vernietigen van Israël

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.